پنجاهمین سالگرد بازگشت جزایر سه‌گانه خلیج فارس به ایران

روز ۳۰ نوامبر سال ۱۹۷۱ (نهم آذرماه ۱۳۵۰) نفرات “نیروی دریایی شاهنشاهی ایران” در جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک پیاده شدند تا حاکمیت ایران بر این سه جزیره را اعمال کنند. این جزایر تا آن زمان تحت تسلط بریتانیا بود.

به گزارش بی بی سی، بازگشت این جزایر استراتژیک به ایران بخشی از یک توافق پیچیده بین‌المللی بود که براساس آن، شاه ایران ایران قبول کرد به جای پافشاری در پس گرفتن بحرین، آینده آن سرزمین براساس یک همه‌پرسی تحت نظر سازمان ملل در آن جزیره تعیین شود.

در سال ۱۹۲۷، رضا شاه با ارسال نامه‌ای به جامعه ملل، اعلام کرده بود که بحرین، که تحت تسلط بریتانیا قرار داشت، از لحاظ تاریخی بخشی از خاک ایران است و خواستار بازگشت این سرزمین شد. برای سال‌ها در کتاب‌های درسی ایران بحرین به عنوان یکی از استان‌های کشور معرفی می‌شد.

نتیجه همه پرسی سال ۱۹۷۱، استقلال بحرین از بریتانیا بود.

پیاده شدن نیروهای ایرانی در سه جزیره خلیج فارس تنها ساعاتی قبل از اعلام استقلال امارات متحده عربی صورت گرفت و به این ترتیب، ایران رسما این جزایر را از “تصرف بریتانیا” خارج کرد.

با توجه به موقعیت منطقه‌ای ایران در آن زمان، این اقدام واکنش منفی چندانی در پی نداشت هر چند دولت لیبی به رهبری معمر قذافی در اقدامی تلافی‌جویانه تاسیسات یک شرکت نفتی بریتانیایی در آن کشور را مصادره و ملی اعلام کرد.