همش تقصیر شهبانو است!

شهبانو فرح در پاسخ یک خبرنگار ایتالیایی که پرسیده بود بعد از این همه سال حاضرید به ایران برگردید؟ و شهبانو بدون کسب اجازه از علی و نقی و حسن و حسین و اکبر و اصغر بی معطلی پاسخ داد: چرا که نه، من برای برگشت به ایران آماده ام. قلب من برای ایران و مردم ایران می طپد.

از روزی که شهبانو این پاسخ ساختار شکنانه را دادند، قلب بسیاری از مردم همیشه در صحنه جریحه دار شد و رگ گردن برخی افراد از شدت خشم و عصبانیت باد کرد که مگر از روی نعش ما رد بشی که بتوانی به کشور خودت برگردی! ایران جای شما نیست. اینجا ما با همین آخوندا راحت هستیم. یه خورده دلخوری کوچیک از آنها داریم  که ما را بدبخت کردند و عده ای را اعدام  و عده ای را شکنجه کردند، پول و درآمدهای کشور را هم خرج تروریسم و آدم کشی کردند بهمین خاطر بین ما و آنها یه خورده شکرآب شد که انشالله بالاخره حل میشه و ما صورت همدیگر را می بوسیم و با هم آشتی می کنیم. بنابر این خانم شهبانو! حرف از بازگشت به ایران را نزن که قلب ما ضعیف است و ممکن است خدای ناکرده مرحوم شویم و به ملکوت اعلی بپیوندیم. شما به ایران برنگرد، ما با همین آخوندا حال می کنیم.

درستش این بود که شهبانو فرح در پاسخ آن خبرنگار ایتالیایی می گفت: نخیر من حاضر نیستم به ایران برگردم. مگر فراموش کردم که با ما چه کردند؟ بدترین تهمتها را به ما زدند و ما را خونخوار و ضحاک و طاغوت نامیدند. خودشان سینما را آتش زدند و به حساب ما گذاشتند. زمانی هم که از ایران خارج شدیم وارد هر کشوری شدیم انواع تهدیدات را برای بیرون کردن ما از آنجا را انجام دادند و حتی اجازه درمان شاه بیمار را ندادند و بیرون بیمارستان تظاهرات کردند که باید اینها را اخراج کنید.

شهبانو باید میگفت نه ! هنوز زود است که این مردم فرق خادم و خائن را بدانند. این مردم حاضرند زیر تحقیر آخوندهای مرتجع و احمق زندگی کنند که نه آب دارند، نه هوا دارند، نه رفاه دارند، نه امیدی به آینده دارند. آخوندا هم کشورشان را غارت کردند و هم عزت و کرامت انسانی آنها را از بین بردند. این مردم ته دلشان با آخونداست. شاید تعریف خوشبختی ما با دیگران فرق می کند. شاید عده ای دوست دارند دخترشان بخاطر فقر و تنگدستی و نداشتن شغل و آینده، صیغه مسافران عراقی بشود و بخاطر افتادن روسری، توی پارک زن و همسرشان را در جلو چشمشان کتک بزنند.

احتمالا این چیزهایی که برای ما غیرقابل تحمل و نشانه بدبختی است اما برای برخی افراد، قسمتی از زندگی نرمال است. خلاصه کلام آنکه هیچگاه نمیتوان عده ای را بزور خوشبخت کرد.