فیلم پورن ریحانه پارسا و مرگ آزاده نامداری و قرارداد چین و حواسی که پرت شدن و نشدنش فرقی ندارد!
از صبح که خبر قرارداد جمهوری اسلامی با چین در فضای مجازی مورد نکوهش قرار گرفته است، سربازان گمنام امام زمان ابتدا خبر «فیلم پورن» هنوز ساخته نشده ریحانه پارسا را برجسته کردند، اما خب جواب لازم را نداد و الان هم اول از همه خبرگزاری های وابسته به «سپاه» خبر مرگ ناگهانی «آزاده نامداری» را بیرون داده اند و ملت همیشه در صحنه هم مشغول خوردن تخمه ژاپنی_ نه، ببخشید چینی_ شده اند و دارند پشت چادر برباد رفته مرحوم و مشروب خوردنش در سوییس حرف میزنند وجک می سازند.
در این میان هم عده ای میگویند حکومت آزاده نامداری را کشته است تا اذهان عمومی از قرارداد ننگین چین و ایران منحرف شود. در باب جنایتکار بودن حکومتی که مردم را زنده زنده در «سینما رکس» آبادان کباب کرد، هیچ شکی نیست اما ایراد کار وقتی است که عده ای میگویند نظام میخواهد «حواسمان» را پرت کند!!!! آخر عشقای من، این حواس شخمی شما اگر هم پرت نشود چه میکند؟
مثلا جمهوری اسلامی خزر را بخشید، چه شد؟
الان وارد ۲ سال شده ایم که کرونا آمده است و از واکسن خبری نیست، چه شده است؟
پول ملی با شدت تمام سقوط کرد و مشهد شده است پاتایای شیعیان، حواس جمع و پرت ما چه کرده است!؟
سروان را نظام به خاک وخون کشید، تهران را چه شد!؟
اگر بخواهم این سوال ها را ادامه بدهم باید مثنوی «جنایت نامه» چند جلدی نظام را تایپ کنم که نه در توان من است و نه در حوصله مخاطب کم حوصله ایرانی می گنجد!
۴۲ سال است که جمهوری کریه اسلامی، ایران را غارت کرده است و تازه ما به اینجا رسیده ایم که بحث کنیم آیا درست است به نظام «نه» بگوییم یا نه!؟
از خرداد ۷۶ تا امروز هر چهارسال صف حماقت کشیده ایم و همچنان باید یکی متقاعدمان کند که رای ندهیم!
براستی یکی به من بگوید کجا و چه وقت حواس این با جگرهای لاف زن آریایی جمع یا پرت بوده است و نتیجه این جمع یا پرت بودن چه بوده است!؟
فعلا حکایت ما همان حکایت شخص ترسویی است که زیر تخت قایم شده است و به همه دوستانش گفته بود رفته سفر! وقتی هم قصاب چشم تنگ محل وارد خانه اش شد و ترتیب خانومش را می داد، زیر تخت با چشمی گریان زمزمه میکرد :
بزار از «سفر» برگردم، ببین چه بلایی سرت بیاورم مردیکه!
ای مه من، ای بت چین، ای صنم! لاله رخ و زهره جبینی ای صنم، شیرین و شیرینی ای صنم….
ارغوان عزیز درود
این از معدود نوشته هات بود که مرا ناراحت کرد.
تمام مسایل را گفتی ماجرای سفر قهرمان قصه را هم تعریف کردی.
الان از مردم چه انتظاری داری؟
اون مردم باید از دل دانشگاه و قشر روشنفکر سربر اعتراض بر دارند . الان چند نفر داخل ایران ماندند یا آزاد هستند.
یکی بود مثل محمد نوریزاد .
یکی بود مثل هاشم خواستار
الان روی سخنت با مردم شهریار و اسلامشهر یا شهرک اندیشه که نیست؟
عم آن ها غم یک قرص نان است عزیز !! نه قراداد ایران و چین.
چرا در این خصوص روی سخنت با ان ۸ میلیون مهاجر نیست؟
ایا آن ها نمی توانند با برداشتن یک پلاکارد حداقل یک روز یک اعتراض در مقابل جاسوسخانههای رژیم ترتیب دهند.
همیشه که نباید از مردم داخل انتظار داشت!
ماهان عزیز، خارج نشین ( بلانسبت امثال مونتی ها و شیخ ها وملاها) هم غم ویلا و ژیلا دارد …
ماهان عزیز، بنا بر فرمایش شما قسمت دوم را نوشتم
🙂
برای همین هم من در جدلهایی مانند «انقلاب و خشونت آری یا خیر» شرکت نمیکردم: از کسی که من باید او را متقاعد کنم که (روی کاغذ!) به این روشها رضایت بدهد مبارز درمی آید؟! خوب قانع نشوند، چه فرقی میکند، اصلا این افراد وجودشان از این نظر علی السویه است (جالب اینکه در طرف مقابل هم خامنه ای به همین نتیجه رسیده و قید مردم عادی را زده و کارش را با سپاهی ها پیش میبرد).
من نمیدانم کی قرار است دوزاری ها بیافتند که آن جایی که «نظر مردم» به حساب میآید اسمش دموکراسی است، در رژیم فعلی این که مردم چه میخواهند، چه میگویند وغیره وزنی در معادلات ندارد، تنها چیزی که تاثیر دارد «زور» است، و زور مردمی که امکان سازماندهی ندارند فقط در در هم کوبیدن نظم میتواند به جلوه برسد، نه در حفظ آن!
من نمیدانم کی قرار است دوزاری ها بیافتند که آن جایی که «نظر مردم» به حساب میآیند اسمش دموکراسی است، در رژیم فعلی این که مردم چه میخواهند، چه میگویند وغیره وزنی در معادلات ندارد، تنها چیزی که تاثیر دارد «زور» است، و زور مردمی که امکان سازماندهی ندارند فقط در در هم کوبیدن نظم میتواند به جلوه برسد، نه در حفظ آن!
مونتی جان….. :((
اپوزیسیونی که بعد از ۴۲ سال تجربه و شکست هنوز نمی تونه حداقل متحد بشه و
مردمی که بعد از ۴۲ سال هزینه، خون، نکبت و بلا هنوز روی رای دادن یا ندادن مرددند و هر تبلیغات مسخره رژیم می تونه آنها را به پای صندوق های رای بکشه تا ذلت و خفت خود را قانونی در معرض جهانیان قرار بدن ارزش نجات دادن ندارند.
باید به ریش یک چنین اپوزیسیونی و یک چنین مردمی گ.وزید و آنها را رها کرد تا تو مدفوع و لجن خودشون غرق بشن.
اپوزیسیون خارج از کشور را باید گذاشت تو توالت و روش سیفون کشید ولی به مردم داخل ایران هنوز امید هست.
الان که ایران را به چین فروختند این مردم داخل ایران هستند که بهای خیانت رژیم را باید بدهند.
باید صبر کرد و دید آیا این مردم رای خواهند داد؟ باید صبر کرد و دید آیا این مردم برای نبرد نهایی با رژیم آماده خواهند شد؟ اگر مردم رفتند و رای دادند باید آنها را گذاشت بغل اپوزیسیون. اگر رفتارشون چیز دیگه ای بود یعنی هنوز امید هست.