خامنه ای: رهبر غرب ستیزان، امید براندازان، منفور راحت طلبان!
خامنه ای در سخنرانی امروزش گفت:
آن فریبخوردگانی که یک روزی فریاد زدند «نه غزّه، نه لبنان»، آنها نه فقط جانشان را فدای ایران نکردند، حتّی حاضر نشدند راحتی خودشان و منافع خودشان را هم در راه کشور فدا کنند؛ آن کسانی که جانش را فدای ایران کردند باز همین شهید سلیمانیها بودند
خامنه ای راست میگوید!
فوقش ممکن است ایراد گرفته شود که سلیمانی جانش را فدای ایران نکرد، فدای اسلام (یا هر چی) کرد، ولی این یک ایراد سطحی است:
اولا خامنه ای حقیقت را میگوید و اکثر افرادی که شعارهایی مانند «نه غزّه، نه لبنان، جانم فدای ایران» را سر داده اند قصد جدی ندارند که جانشان (یا حتی منافع حیاتیشان) را فدای ایران (یا هر چی) بکنند، انها در واقع میخواهند بگویند که درگیری در غزه و لبنان برای ما «صرف نمیکند». خامنه ای لازم نیست خیلی با هوش باشد تا متوجه بشود مردمی که اینجوری محاسبه میکنند برایشان هزینه بزرگتر دادن (مانندزندان رفتن و گلوله خوردن) اصلا صرف نمیکند و بنابراین مقهور کردنشان کار دشواری نیست و ضرورتی دیده نمیشود که من به آنها محل سگ بگذارم.
ثانیا (و خیلی مهمتر) خود این شعار کوته بینانه است: «جانم فدای ایران» خودش القا میکند که ایران با تهدید دشمنان خارجی مواجه است و نیاز به جانفشانی دارد (این که بگوییم منظور اسلامیون داخلی هستند در کشوری که اکثریت مطلق مردمش هنوز خود را مسلمان میدانند تصنعی است).
این دشمن کیست؟ عربستان؟ اسرائیل؟ این که حرف خامنه ای است.
شاید روسیه؟ اگر آری چرا آمریکا نه؟ این هم ابتدا به همان موازنه منفی مصدقی ها، سپس به بیگانه ستیزی اخوانی ها و در نهایت به همان خط سید قطب، خمینی و خامنه ای ختم میشود.
شما تعجب کردید که چرا فردی مانند اردشیر زاهدی از سلیمانی دفاع کرد؟ تعجب شما بی جاست، وقتی درک کسی از اقتدار ملی «قلدر بازی» و «ایران، ایران، برتر از هر چیز» (کنایه به مصرع «آلمان، آلمان، برتر از هرچیز» در سرود ملی آلمان تا زمان نازی ها) باشد سیاست منطقه ای ج.ا. نباید به نظرش چندان غیر منطقی بیاید. مگر اینها برای این نوع اقتدار در کوتاه مدت ابزاری قویتر از شیعه گری، در میان مدت آرسنال موشکی، و در دراز مدت گزینه هسته ای داشتند؟
وانمود نکنیم که نمیدانیم بسیاری از ایرانیان ته دلشان همین چیزها را میخواهند، فقط نمیخواهند دست آخوند باشد، میخواهند دست خودشان باشد (یا اینکه حداقل خودشان هم به عنوان شریک برابر به بازی گرفته شوند).
من حتی باور نمیکنم که این دانشجویانی که از رفتن روی پرچم آمریکا و اسرائیل امتناع میکنند واقعا در عمق به درک دیگری رسیده باشند، احتمالا اکثر آنها نگران همان چیزهایی هستند که خامنه ای آنها را «منافع» مینامد (وصل بودن اینترنت به خارج، «اپلای کردن» و در نهایت همان ساخت و پاخت برجامی باب طبع چند تا «بچه حاجی بازاری» مانند ظریف، عراقچی و تخت روانچی).
خیلی جالب نیست که خامنه ای چندین سال است به هر زبان ممکن یک حرف را میزند، ولی بازهم از سلطنت طلب تا کمونیست با کوچکترین وزش بادی گمانه زنی می کنند که «ساخت و پاخت» و «گشایش» و «سایه خودش می آیه» در راه است؟ مگر ممکن است کسی انقدر «نا ایرانی» باشد که اهل ساخت و پاخت نباشد، این که خیلی بد میشود؟!
آیا ما مطمئنیم که مشکل اصلی کشور ما خامنه ای است و نه مردمش ؟
واقعا مطرح کردن این موضوع برایم آسان نیست اما این برداشت و نظر شخصی من از رصد کردن چند جریان موازی در ایران که از روی کنجکاوی و در حد توانم آن را دنبال کرده و می کنم و نمیدانم تا چه حد درست است، می باشد.
از بعد از جنبش ۸۷ جبهه جدیدی فارغ از اصولگرا و اصلاح طلب در بطن وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی فعال شد که با رایزنی های فرهنگی غیر رسمی، اقدام به تبلیغات برون مرزی و همچنین جمع آوری اطلاعات از سران حکومت شاهنشاهی در قالب ساخت فیلم های مستندی به نام تاریخ شفاهی نمودند.. آنچه که به گوش اردشیر زاهدی از طرف بخش تبلیغات وزارت اطلاعات در طی ساخت این مستندها به وی رسید بازپس گیری حدود مرزی ایران در دوره ساسانیان با اسم رمز شیعه بود. شیعه را ایرانی بودن معنی می کنند و با این خط قصد کشورگشایی دارند. این جریان به مذاق اردشیر زاهدی خوش آمده و چشمش را به روی بیدادگری های یک حکومت اسلامی بسته و از آنها تمجید می کند. برای سیاستمدار پیر و جاه طلبی چون اردشیر زاهدی، خاک و قدرت مهمتر از حقوق بشر است.. در حالی که برای مردمان آزاده ای که حرص و آز قدرت و نفوذ را ندارند التزام به حقوق بشر و حفظ امنیت در حدود مرزی امروز ایران در همسایگی با پیروان ادیان و اقوام دیگر مهم است.
خلاصه اینکه بعضی ها یک کوچولو فاشیستیم!
اگه یک حکومتی آزادی داخلی بده و از این شیعه بازی دست برداره اون فاشیست کوچولوی درون بسیاری ایرانیان نه تنها هیچ مشکلی با نفوذ منطقه ای ایران نداره بلکه در نوستالژی ایران باستان ته دلش غنج هم میزنه.
در مورد خودم میتونم بگم که اصلا چنین آرزوهایی ندارم چون نه تنها اصلا دوست ندارم با این مردمان از سر تا پا مذهبی و فناتیک هموطن بشم بلکه حتی جغرافیای سکونتشون هم برای من هیچ جذابیتی نداره. من ایران شاهنشاهی خودمون رو میخوام.
آن فریبخوردگانی که یک روزی فریاد زدند «نه غزّه، نه لبنان»، آنها نه فقط جانشان را فدای ایران نکردند، حتّی حاضر نشدند راحتی خودشان و منافع خودشان را هم در راه کشور فدا کنند؛ آن کسانی که جانش را فدای ایران کردند باز همین شهید سلیمانیها بودند
اینرو امروز طبرزدی تو یک مصاحبه جواب خوبی داد.
گفت من جانباز و برادر ۲ شهید هم این شعار رو دادم!
آیا ما مطمئنیم که مشکل اصلی کشور ما خامنه ای است و نه مردمش ؟
مشکل هم حکومته و هم مردم. ولی وظیفه حکومتی که به منافع ملی فکر میکنه اینه که شهروند آگاه و مسول تربیت کنه که جمهوری اسلامی نه تنها این کار رو نمیکنه بلکه تنها میخواد نیروی جهادی تربیت کنه.
دقیقا!
چند نکته جالب. اولا که من سر کار و از طریق صوتی این رو گوش کردم. تا حالا صدا و لحن خامنه ای رو اینجوری ضعیف و نگران ندیده بودم. حتا با اینکه سردار ذوالفقار نشان اش رو ساقط کرده بودند لحنش نسبت به آمریکا خیلی ملایمتر از اون چیزی بود که انتظار میرفت. هم تو فارسی و هم تو خطبه عربی تپق زد که از خامنه ای سخنور خیلی بعید بود (تپق عربی اش رو اگه ندیدین حتما دوباره نگاه کنید که افتضاح بود). نکته بعدی این بود که بسیار روی منافع ملی, ایران, و به طور کلی نمادهای ملی گرایی مانور داد. اینها احتمالا یعنی اینکه کفگیر بد جوری به ته دیگ خورده. بلند شدن زود هنگام روحانی هم که میخ آخر رو به تابوت این معرکه گیری مفتضحانه (که قرار بود نمایش اقتدار و یکپارچگی نظام باشه) کوبوند!
یک صدای بلند که شعار می داد و البته مفهوم هم نبود آنجا که درباره ملت حرف میزد به لکنت انداختش.
همه دنبال خطبه خون بودن، طرف خطبه تسلیم رو سر داد!
ز پیمان بگردند وز راستی
گرامی شود کژی و کاستی
پیاده شود مردم جنگجوی
سوار آنک لاف آرد و گفت وگوی
کشاورز جنگی شود بیهنر
نژاد و هنر کمتر آید ببر
رباید همی این ازآن آن ازین
ز نفرین ندانند باز آفرین
نهان بدتر از آشکارا شود
دل شاهشان سنگ خارا شود
بداندیش گردد پدر بر پسر
پسر بر پدر هم چنین چارهگر
شود بندهٔ بیهنر شهریار
نژاد و بزرگی نیاید به کار
به گیتی کسی رانماند وفا
روان و زبانها شود پر جفا
از ایران وز ترک وز تازیان
نژادی پدید آید اندر میان
نه دهقان نه ترک و نه تازی بود
سخنها به کردار بازی بود
همه گنجها زیر دامن نهند
بمیرند و کوشش به دشمن دهند
بود دانشومند و زاهد به نام
بکوشد ازین تا که آید به کام
چنان فاش گردد غم و رنج و شور
که شادی به هنگام بهرام گور
نه جشن ونه رامش نه کوشش نه کام
همه چارهٔ ورزش و ساز دام
پدر با پسر کین سیم آورد
خورش کشک و پوشش گلیم آورد
زیان کسان از پی سود خویش
بجویند و دین اندر آرند پیش
نباشد بهار و زمستان پدید
نیارند هنگام رامش نبید
چو بسیار ازین داستان بگذرد
کسی سوی آزادگی ننگرد
بریزند خون ازپی خواسته
شود روزگار مهان کاسته
دل من پر از خون شد و روی زرد
دهن خشک و لبها شده لاژورد
که تامن شدم پهلوان از میان
چنین تیره شد بخت ساسانیان
چنین بیوفا گشت گردان سپهر
دژم گشت و ز ما ببرید مهر
مرا تیز پیکان آهن گذار
همی بر برهنه نیاید به کار
همان تیغ کز گردن پیل و شیر
نگشتی به آورد زان زخم سیر
نبرد همی پوست بر تازیان
ز دانش زیان آمدم بر زیان
مرا کاشکی این خرد نیستی
گر اندیشه نیک و بد نیستی
بزرگان که در قادسی بامنند
درشتند و بر تازیان دشمنند
گمانند کاین بیش بیرون شود
ز دشمن زمین رود جیحون شود
ز راز سپهری کس آگاه نیست
ندانند کاین رنج کوتاه نیست
هر مصرع این شعر مثل تیغی ست که بر گلو می کشند.. ارغوان جانم.