اصلاح طلبی

حملاتی که این هفته به نسرین ستوده شد و سکوت فعالان و عدم حمایت از این زندانی معروف سیاسی چیزی بجز دلسردی برای بسیاری از مخالفین رژیم ایجاد نخواهد کرد. این حملات و این سکوت نشان میدهد که رژیم قادر

در بین رذالتهایی که اصلاح طلبان مرتکب شدند «گفتمان سازی» (بخوانید: جعل مفاهیم) نقش عمده ای داشت، و یکی از آنها خلق لولو خورخوره ای به نام «کودتای سپاه» بود. مفهوم کودتا هم مانند سایر واژگان تفسیر پذیر است، ولی

اگر پیام را «نمیگیرید» اشکال از گیرنده خودتان است: شما یک درک اشتباه از مفهوم «سیستم» دارید! اگر ما بخواهیم سیستم یک کشور را اساسی تحلیل کنیم راه درستش این است که ببینیم این دولت-ملت (به مثابه یک موجود زنده)

خامنه ای در سخنرانی امروزش گفت: آن فریب‌خوردگانی که یک روزی فریاد زدند «نه غزّه، نه لبنان»، آنها نه فقط جانشان را فدای ایران نکردند، حتّی حاضر نشدند راحتی خودشان و منافع خودشان را هم در راه کشور فدا کنند؛

در نیمه اول قرن بیستم، زمانی که اغلب کشورهای مهم اروپایی حداقل یک انقلاب را پشت سر گذاشته بودند، این سوال به شدت مورد بحث بود که چرا در آلمان ـ که خود زادگاه اغلب متفکران مشهور سیستم ستیز بود

همانطور که در بخش قبلی عنوان شد دموکراسی در اصل یک ایده برای نحوه اداره کشور است. در امورحاکمیتی یک سوال بنیادی به نحو اجتناب ناپذیری پیش میآید: در کشور چه کسی حرف آخر را میزند؟ جواب دموکراسی این است:

مشکل از اینجا شروع میشود که منظور از «دموکراسی» واضح نیست. بویژه در بین ایرانیان وقتی گفته میشود «دموکرات» منظور غالبا چیزی نزدیک به «آزاد منش» یا «روادار» است، واین میتواند به شدت گمراه کننده باشد. مفهوم دموکراسی تعریف بلامنازعی

در مورد «خیانت روشنفکران» (من ترجیح میدهم آن را حماقت تحصیل کردگان بنامم) در جریاناتی که به پدید آمدن رژیم فعلی انجامیدند بسیار نوشته شده است. ولی در سالهای اخیر ما یک خیانت رذیلانه (و این بار کمابیش آگاهانه) بخشی

بیانیه موسوی انواع واکنشها را برانگیخت: از هیجان در باره «شکاف در نظام» تا هشدار در باره «مهره چینی خامنه ای». من میخواهم به یک جنبه کاملا متفاوت قضیه بپردازم: نه بیانه موسوی و پشت پرده آن (که نسبتا بی