برای براندازی، اراده مردم به تنهایی کافی نیست
از سالها پیش بارها از تحلیل گران سیاسی شنیده ایم که اگر مردم ایران اراده کنند هیچ قدرتی جلوی آنها را نمی تواند بگیرد و این رژیم عقب مانده کپگ زده را در چشم بهم زدنی ساقط می کنند.
این حرف درست نیست و دور از واقعیت است. نخست اینکه هنوز نمی توان گفت که مردم ما برای تغییر رژیم تصمیم جدی گرفته باشند و اراده براندازی در بین اقشار مردم از مرحله نق زدن و ناله و نفرین کردن فراتر رفته باشد. دوم اینکه فرض کنیم مردم تصمیم شان را گرفته اند و میخواهند با هر سختی و هزینه ای جمهوری اسلامی را عوض کنند، بنظر من حتی در این شرایط هم هیچ تضمینی نیست که اراده مردم منجر به نتیجه دلخواه شود و زحماتشان به ثمر بنشیند.
برای براندازی و تغییر یک حکومت، هم خواست و اراده جدی مردم لازم است و هم خواست قدرتهای بیرونی. یعنی نمی توان گفت سرنوشت هر ملتی فقط بدست مردم آنجاست. باید اراده مردم هماهنگ با معادلات قدرتهای بیرونی بگنجد. اینجاست که اختلاف بین عملگراها با کسانی که فقط شعار میدهند و حرفهای کلیشه ای می زنند شکل می گیرد. حرف های کلیشه ای مثل این که « اینقدر به آمدن و رفتن ترامپ یا بایدن چشم امید نبندید. ابرقدرتها به فکر منافع خودشان هستند. ما باید خودمان این رژیم را بیاندازیم» و غیره.
این حرفها در واقع حرفهای غلط انداز هستند و روند براندازی را به مسیر ناکجا آباد می کشاند. بدون کمک خارجی محال است ما بتوانیم این رژیم را تغییر بدهیم. نباید از گفتن این واقعیت خجالت بکشیم و احساس حقارت کنیم. اراده مردم و کمک خارجی دو بال لازم و ملزوم یکدیگرند و نمیشود افراط و تفریط کرد و فقط یکی از این دو عامل را بولد کرد و بی خیال عامل دیگر شد.
شما نگاهی به وضعیت مردم سوریه بیاندازید. اینها از سال ۱۹۷۰ که حافظ اسد با کودتا قدرت را بدست گرفت گرفتار یک حکومت دیکتاتوری خشن و وحشی شدند که بعد از مرگ حافظ اسد بدبختی شان زیر سایه پسرش (بشار اسد) بیشتر و خونین تر شد. مردم سوریه چند بار علیه دیکتاتوری دست به قیام زدند که هربار با دهها و صدها هزار قربانی ناکام ماندند. آخرین باری که اراده تغییر حکومت را کردند و تا آستانه پیروزی هم رفته بودند همین چند سال پیش بود که آخوندها پای روسیه را برای کشتار مردم به سوریه بازکردند و نتیجه اش بقای رژیم دیکتاتوری بشار اسد شد.
اراده مردم سوریه زمانی نتیجه مثبت میداد و یا می دهد که لااقل روسیه و یا رژیم آخوندها زمین گیر شده باشند و بنا به هر دلیلی نخواهند و یا نتوانند به کمک بشار اسد بیایند و یا در حالت ایدآل یک قدرت برتر آنها را پشتوانه نظامی کند. اگر این شرایط محقق نشود، هر اراده مردم برای تغییر حکومت به قربانی شدن بیشتر مردم و بقای طولانی تر حکومت ختم می شود.
ما راه بسیار طولانی برای تغییر رژیم در ایران داریم و موانع زیادی را باید از سر راه برداریم. یکی از نخستین کارهایی که باید بکنیم پرورش ذهن فعالان جامعه به لزوم کمک خارجی برای رسیدن به آزادی است. باید خجالت را کنار بگذاریم و اسیر سرزنش های حامیان رژیم نشویم. باید با صدای بلند از واقع گرایی سخن بگوییم و کمتر «شعر» ببافیم. بقول قدیمی ها با حلوا حلوا گفتن دهان شیرین نمی شود. از برچسب و انگ زدن های دیگران نهراسیم. به ایران بیاندیشیم که هر لحظه و ثانیه ای که می گذرد بیشتر نابود می شود.
در راستای این فعالیتها از تحولات و فرصت های منطقه ای و جهانی استقبال کنیم. مثلا زمین گیر شدن روسیه در اوکراین و حتی اضمحلال نظامی روسیه یک برگ برنده برای مردم ما خواهد بود. روسیه در شرایط کنونی نمی گذارد جمهوری اسلامی سقوط کند. ارزش این نوچه برای روسیه بسیار بیشتر از ارزش سوریه است.. مثل این است که مردم بلاروس در همسایگی روسیه بخواهند رژیم الکساندر لوکاشنکو را براندازند!
وقوع انقلاب ۵۷ باعث شد بختک روسیه (شوروی) بر سر ایران بیفتد. روسیه نمی خواهد چنین رژیم غرب ستیز احمقی جای خود را به یک حکومت متمدن غرب گرا بدهد. رها شدن از شر حکومت روضه خوان ها با رها شدن از سیطره روسیه بر ایران پیوند خورده، بخاطر همین است که ما نیازمند اتحاد با غرب هستیم.
این که شب و روز تکرار کنیم غربی ها به فکر منافع خودشان هستند و کاری برای ما نمی کنند ناشی از بی رمقی و بی عملی ماست. ما چاره ای نداریم جز کمک گرفتن از قدرتهای غربی.
باید تلاش کنیم تا غربی ها به آن درک برسند که به نفع خودشان هست که علیه روسیه و حکومت تروریستی آخوندها از مردم ایران حمایت جدی و عملی کنند.
ملا جان من با شما در مورد تاثیر قدرتهای خارجی موافقم اما فکر میکنم امید امام زمانی نباید داشت. مثلا فکر کنیم اگر ترامپ بیاید به پیروزی ما کمک میکند. میتواند چنین کند اما تنها زمانی که ما باعث شویم منفعتی برای کشور خویش در چنین عملی ببیند.
موضوع دیگری هم هست که مدتها است فکر مرا مشغول داشته و پاسخی برای آن ندارم. در زمان انقلاب 57 اگر امریکا تغییر رژیم را نمیپذیرفت همه دنیا نمیتوانست رژیم را تغییر بدهد. آیا این بدان معنی است که ما امروز باید به جای دشمنی با روسیه به آن نزدیک شده و موافت روسیه را برای تغییر رژیم حاصل کنیم؟ نشان دهسیم که از یک رژیم سکولار و مدرن منفعت بیشتری خواهد برد؟ آیا میتوان تاریخ را تکرار کرد؟ آیا روسیه همانند امریکا عمل خواهد کرد و یا سیاستهایش در قبال مستعمره هایش متفاوت است؟
اگر ما می توانیم روس ها را به سر عقل بیاوریم، خب چرا آخوندها را به سر عقل نیاوریم که از خر شیطان پایین بیایند و حکومت را بدست اهلش بدهند و خودشان به مساجد برگردند؟
واقعیت این است که روسیه ایران را به شکل و قالب بلاروس میخواهد. یعنی پیش قراول چنگ و دندان نشان دادن به غرب و در عین حال بله قربان گو به کرملین.
محال است روس ها ( لااقل تا زمانی که پوتین در قدرت هست) به این راحتی ایران را رها کنند. من همیشه یاد آن حرف رجب صفروف در تلویزیون اینترنشنال می افتم که گفت برای روسیه این خط قرمز است که ایران با غرب و بخصوص امریکا رابطه استراتژیک پیدا کند،
ما نمیتوانیم به آخوندها نشان دهیم که در رفتن آنها و آمدن ما سودی برایشان هست اما در مورد روسیه شاید بتوان چنین کرد. من فکر میکنم که جبر جغرافیائی به ما اجازه نمیدهد که روسیه را نادیده بگیریم اما این هم درست است که آنها در طول تاریخ چیزی بیش از یک ایران توسری خور و حقیر را خواهان نبوده اند و به هیچ قیمتی نمیتوان منفعتی در استقلال ایران به آنها نشان داد.
” هر وقت افکار مردم پالایش شد،
همان روز براندازی صورت میگیرد.”
وقتی که مماشات ۴۰ ساله دنیا و غرب با رژیم تروریست جمهوری اسلامی تمام شود،
و فشار واقعی هزینه شعارهای احمقانه انسان ستیز و غرب ستیز داعشیعه ای کمونیستی به جامعه وارد آید،
آنوقت دیگر مردم ایران حتی یک روز هم تحمل آخوند و ملا و الواط چپول را هم نخواهند کرد.
ایرانی ها که هیچ، خود غربی ها هم نیاز به کمک خارجی دارند! ما در میانه یک نبرد برای برتری جهانی هستیم (پیش از جنگ اخیر هم بودیم، فقط خلق الله در عالم هپروت بودند). هر کسی که دچار این توهم است که با حفظ روند الله بختکی دهه های اخیر میتواند برنده باشد از پیش بازی را باخته است…
برای براندازی حکومت ملا ها وجود یک تشکیلات منسجم و با برنامه به عنوان اپوزیسیون شرط اولیه است. وقتی چنین تشکیلاتی که هم در داخل ایران و هم در خارج فعال شده باشد بوجود امد و توانست به دنیا نشان دهد که راهکار هایش در ایران و خارج دنباله رو دارد انوقت میتواند با دول غربی و روسیه و چین مذاکره کرده انها را متقاعد کند که الترناتیو خوبی برای رژیم اخوندیست و به نفع قدرتهای خارجیست که به انها کمک کنند و رابطه شان را با جمهوری اسلامی محدود نمایند. تنها در اینصورت میتوان امید داشت که رژیم اخوندی به زانو در اید! تاریخ نشان داده که تشکیلات منسجم انقلابی تنها راه براندازی رژیم حاکم است. تجربه انقلاب روسیه و ایران این مطلب را تایید میکنند!
این که واقعا درسته.
اپوزسیون به عنوان نماینده مردم متاسفانه در لابیگری بسیار بد عمل کرده.
اما سوال اساسی اینه غرب چه سودی از وجود ملاها میبره که ۴۴ ساله با این ها مماشات می کنه. بهانه برای ساقط کردن هم چندین بار داشته.
من هنوز به درک درستی نرسیدم که غربی ها مخالف جمهوری اسلامی باشند.
با وجود یک حکومت اسلامی شرور در خاور میانه غرب در چهل و چند سال گذشته به راحتی توانسته میلیارد ها دلار اسلحه به کشور های این منطقه بفروشد. به علاوه از پیشرفت یک کشوری که قابلیت رسیدن به سطح کشور های پیشرفته جهان را داشت و میتوانست در خیلی از موارد رقیب بازار غربی ها در اسیای غربی و مرکزی باشد جلوگیری کردند.
خوب بود به این نکته هم اشاره داشتید که حمایت خارجی هم بدون سازماندهی و تشکیلات فعال و اراده و انگیزه قوی مانند سازمان مجاهدین صورت نخواهد گرفت…
متاسفانه سازمان مجاهدین نه تنها تشکیلات درستی برای رسیدن به نتیجه مطلوب که استقرار دموکراسی است ندارد بلکه ایدئولوژی این سازمان هم مثل کمونیست ها در عمل یک ایدئولوژی شکست خورده است!
برای براندازی، اراده مردم به تنهایی کافی است به شرطی که اراده، اراده باشد مثل اراده مردم کشورهای اروپایی در زمان جنگ جهانی با نازی ها، یا ویتنامی ها در جنگ با آمریکا یا اوکراینی ها با جنگ با روس ها یا کردها با جنگ با داعشی ها و …این اراده هرگز در مردم ایران بوجود نمی آید چون:
۱- رهبری قوی هرگز وجود نداشته و هرگز هم بوجود نخواهد آمد چون مردم متفرقند و رژیم در ترور رهبریت هم کمک دارد، هم پشتیبانی و هم اراده مصمم.
۲- اکثر ایرانی های ناراضی دو انتخاب دارند یا از ایران بزنند بیرون یا بجنگند. راه فرار از اوایل عن قلاب باز بوده و همیشه هم باز خواهد ماند چون رژیم می خواهد مخالفینش از ایران بروند و کار او را آسان کنند. برای مردم فرار همیشه آسانتر و کم خطرتر از ماندن و تلف شدن است و بالطبع اکثر ناراضیانی که می توانند به نیروی برانداز تبدیل شوند صحنه را به نفع رژیم ترک کرده و رژیم خواهد توانست نیروی سرکوب خود را روی باقی مانده ها متمرکز کند.
۳- اگر مردم ناراضی در براندازی رژیم مصمم تر شوند رژیم از روشهای دیگر مثل سلاح سنگین، سلاح شیمیایی و قطع آب و برق استفاده خواهد کرد. مردم ایران یک مردم فقیر شده و ضعیف شده اند که ۴۴ سال است تحت شکنجه روحی قرار دارند. این مردم قدرت و طاقت جنگیدن با شرایط سخت جنگی را ندارند و بدون شک در همان ابتدا تسلیم خواهند شد همانجوری که تو تمام اعتراضات ۷۷، ۸۸ و ۹۸ تسلیم شدن مردم به یک هفته هم نکشید تازه بدون آنکه رژیم از سلاحهای سنگین یا شیمیایی استفاده کند.
ما ایرانی ها اکثرا تو توهم زندگی می کنیم. ایرانی هایی که حقیقت را همانجور که هست ببینند تعدادشان ناچیز است.
مردم ایران از پس این رژیم به دلایل بالا بر نمی آیند.
تنها راه سقوط رژیم حمله نظامی است. یا این حمله باید توسط مردم به پادگان ها و مسلح شدن انجام بگیرد که در بالا ذکر شد این یک توهم است و مردم ایران اینکاره نیستند.
یا تنها راه باقی مانده حمله نظامی از طرف یک یا چند نیروی خارجی است که بسیجی ها و ۳پایی ها را معدوم کرده و راه را برای سقوط رژیم هموار کند.
الان که چین و روسیه دارن می دوشن و می برن چیزی هم گیر مردم ایران نمیاد. آیا نمیشه با آمریکایی ها صحبت کرد که اگر در سرنگونی این رژیم فعالانه به مردم یاری برسانند قول میدیم که در حکومت بعدی کلی امتیازات اقتصادی نظیر سرمایه گذاری در صنایع نفت و گاز و نظامی و خودروسازی به شرکت های آمریکایی بدیم؟ جدی میگم.