Politico: از A تا Z مکانیسم ماشه یا Snapback (مقاله انگلیسی)
بهترین مقاله ای که در مورد مکانیسم ماشه و احتمالات مختلف بعد از چکاندن “ماشه” از طرف دولت آمریکا خوانده ام:
The latest Iran nuclear deal mess
By NAHAL TOOSI
08/18/2020 04:30 AM EDT
As soon as this week, President Donald Trump could invoke the agreement’s so-called snapback mechanism — a provision that allows the countries that crafted the deal to reimpose international sanctions on Iran. That sets in motion a process that can be stopped only by a vote of the United Nations Security Council, where the U.S. gets a veto.
In theory, that would blow up the deal — as Trump has sought to do for years. In reality, things are about to get incredibly murky.
For one thing, Trump declared more than two years ago that the U.S. would no longer participate in the nuclear agreement— formally known as the Joint Comprehensive Plan of Action. Yet the administration is now arguing, in essence, that because a U.N. resolution on the agreement never specifically says what happens if one of the participants leaves the deal, it still has the right to snap the sanctions back on.
Confused? You’ve got a world of company. Here’s how we reached this point.
What is the status of the Iran nuclear deal?
The deal is an internationally negotiated agreement reached in 2015 during Barack Obama’s presidency. It lifted a slew of U.S. and international sanctions on Iran in exchange for heavy restrictions on the country’s nuclear program.
The deal was negotiated by the United States, Iran, Germany, Britain, France, China and Russia. The European Union and the U.N. also played key roles. The U.N. Security Council passed a resolution, No. 2231, that enshrines the agreement, while also laying out the procedure for reimposing sanctions (the snapback) if Iran is found to have violated the terms.
Trump took office complaining that the Obama-era agreement was too narrow and too generous to Iran. He withdrew America from the deal in May 2018, officially reimposing the U.S. nuclear-related sanctions on Tehran. In the years since, he has heaped additional sanctions on the country as part of the administration’s “maximum pressure” strategy. Many of the U.S. sanctions also penalize non-American firms and governments that do business with Iran, so few entities outside Iran are willing to invest in the country.
At first, Iran tried to uphold its end of the deal even after the U.S. quit. Tehran hoped that European countries, who were furious over Trump’s withdrawal, could find ways to go around the U.S. sanctions and give Iran the economic relief it needed. But no serious relief has come. So Iran has taken steps that violate certain terms of the deal, such as resuming uranium enrichment-related work at a key nuclear site, but it has not yet fully withdrawn.
Why is Trump trying to impose the “snapback” now?
As part of the nuclear deal, the countries involved agreed to allow a U.N.-imposed conventional arms embargo on Iran to expire this October. The Trump administration says it is determined not to permit Iran to be able to purchase such weaponry. While some countries, including America’s European allies, are sympathetic, others, like Russia and China, have shown interest in selling arms to Iran.
Last week, the U.S. tried to extend the life of the embargo through a U.N. Security Council resolution. It failed in humiliating fashion. Of the 15 council members, only the Dominican Republic voted with the United States. Russia and China voted against, while the other members, including longtime U.S. allies Germany, France and Britain, abstained.
Knowing its resolution stood little chance, the Trump administration is now moving to reimpose the conventional arms embargo by triggering the snapback mechanism in the nuclear deal. The problem is that the other countries who helped craft the agreement say the United States doesn’t have the standing to do anything because it withdrew from the deal more than two years ago — it is no longer a participant, they say.
Foreign officials privately say they believe Trump and his aides have a motive aside from keeping Iran from obtaining conventional weapons: The Trump team wants use to the snapback to completely kill the nuclear deal before an election that could hand the White House to Democrats who want to rejoin the agreement.
Is the U.S. a participant in the nuclear deal or not?
When Trump announced that the U.S. was leaving the agreement, the fact sheet sent around by the White House was titled: “President Donald J. Trump is Ending United States Participation in an Unacceptable Iran Deal.” That was just one of many examples of the administration, in writing or verbally, saying the U.S. was no longer a participant.
Now, the administration says it retains the right to trigger the snapback of sanctions based on the language of U.N. Security Council resolution 2231. That resolution names the deal’s “participants” as the countries who initially put the deal together, along with the EU. It says a “participant state” can file the complaint that would lead to reimposing sanctions. Trump aides argue the resolution’s definition of “participant” is static and that, because the U.S. was one of the countries listed under that category, it still has the right to use the snapback.
The other participants reject this analysis. Even some foreign officials who say they can see the legal logic behind it nonetheless argue it is not legitimate.
Besides, they point out, the U.N. Security Council is not a court of law. It’s a political body. And the Iran deal itself is not a treaty; it’s a political arrangement. The Americans can lay out all the legal arguments they want, foreign diplomats say. The rest of the world can simply ignore them.
No less a person than John Bolton, Trump’s former national security adviser and longtime hard-liner on Iran, has called the administration’s position “too cute by half” — and warned that the United States will regret trying to ram through snapback under such ambiguous circumstances.
Let’s say the U.S. tries to trigger the snapback. Then what?
Right now, the Iran deal is badly wounded and barely functioning. A U.S. effort to trigger the snapback could put the deal in a coma, with “Schrodinger’s Cat”-style questions about whether it’s alive or dead.
Procedurally, there appears to be little other countries can do to stop the United States from filing the notification to the Security Council that sets the snapback process in motion, analysts say. Once that complaint is filed, a 30-day countdown begins before the sanctions (including the arms embargo) are supposed to lock back in place.
During those 30 days, a Security Council member can put forth a resolution to keep the sanctions lifted, but the U.S., as a permanent council member, would veto that. Besides, putting forth a resolution would give credence to the notion that Washington had standing to trigger the snapback in the first place.
What is likely to result is a situation in which the United States says the deal is completely dead, while other countries insist it’s not. Other countries might choose to believe that the arms embargo has expired and non-American penalties on Iran remain lifted. All that being said, the U.S. sanctions are the ones that bite the most and have savaged Iran’s economy by scaring off outside investors who fear losing access to the American market if they do business with Iran.
There’s still a slim chance the U.S. can persuade one of the other parties to the nuclear deal — the United Kingdom, for instance — to invoke snapback, sidestepping the legal debate. But as of now, there’s no sign that will happen.
Amid all this, Iran could decide to simply pull out and resume its nuclear program in full, thus killing the agreement. But Iranians, not to mention other states who crafted the deal and remain invested in its success, know Trump may be out of office by January, and so they may all choose to wait until after the November election. For the next few months anyway, the nuclear deal is likely to be both dead and alive.
Ref: politico.com
با این همه هنوز یک سوال هنوز برای من باقی مونده:
اصلا فرض کنید همه چیز مطابق میل ج/ا/ پیش رفت و تحریم اسلحه سر موقع تمام و کمال برداشته شد و به قول اون گور به گور شده آمریکا هیچ غلطی نتونست بکنه!!
آیا ج/ا/ پول داره اسلحه بخره؟
اونهم با این تحریمهای بانکی آمریکا؟
حتا اگر تحریم اسلحه برداشته بشه, تحریمهای آمریکا که هنوز سر جای خودش هست؟!
فقط خرید نیست، فروش هم هست. ایران هم میتواند (مثل کره شمالی) یک کشور اشاعه دهنده موشک باشد.
از طرف دیگر کشورهایی مانند چین و روسیه حاضر خواهند بود (به چند برابر قیمت) تجهیزاتی به ایران بدهند، به صورتی که ورود مستشارانش هم بخشی از معامله باشد.
خیلی مهم است که ما درک کنیم روسیه و چین در چه مواردی همبازی خوبی هستند و در چه مواردی نه: از تحریمهای نفتی انها باطنا حتی استقبال هم مبکنند، روسیه که چون خودش رقیب ایران در بازار است، چین هم چون نفت را با شرایط خودش میگیرد و به جای آن کالا میدهد (چین یک نقطه ضعف دارد و آن تامین دلار است).
در سایر موارد آنها همبازی های خوبی نیستند…
>چین یک نقطه ضعف دارد و آن تامین دلار است
چطور؟
یعنی چین کمبود دلار داره؟
و البته هدف اصلی دولت آمریکا موضوع تسلیحات نبود، آنها نمیخواهد ج.ا. یک دستاورد حقوقی بلامنازع داشته باشد. حتی اگر دیگران همه موضع آمریکا را به رسمیت نشناسند حداقل این مزیت را دارد که در حاشا برای آمریکا باز میماند. شبیه آنچه ما در مورد کنوانسیون خزر گفتیم: مهمترین ایراد این توافق این نبود که داشته های قبلی ایران را تسلیم میکرد، بلکه اینکه صرف وجودش باب چانه زنی در آینده را میبست.
خب الان روسیه نمیخواهد و یا نمیتواند تجهیزات پیشرفته نظامی به ایران بفروشد ولی اگر تحریم تسلیحاتی نداشته باشد رژیم میتواند نفت یا گاز را به قیمت نصف به روسیه بدهد و در مقابل تجهیزات نظامی بگیرد.
ضمنا در نبود تحریم تسلیحاتی جمهوری اسلامی قادر خواهد بود به مثلا شاخ افریقا یا ونزوئلا موشک شهاب بفروشد.
من ترجمه گوگل را این زیر میگذارم، کاچی به از هیچی، خواستید همان را کمی غلط گیری کنید، خواستید هم حذف کنید:
آخرین معضل توافق هسته ای ایران
توسط NAHAL TOOSI
08/18/2020 04:30 AM EDT
به محض این هفته ، رئیس جمهور دونالد ترامپ می تواند از سازوکار به اصطلاح توافق نامه توافق نامه استفاده کند – مفادی که به کشورهایی که این توافق نامه را تهیه کرده اند اجازه می دهد دوباره تحریم های بین المللی علیه ایران را دوباره اعمال کنند. این روند روندی را آغاز می کند که تنها با رای شورای امنیت سازمان ملل می تواند متوقف شود ، جایی که ایالات متحده حق وتو دریافت می کند.
از نظر تئوری ، این معامله را منفجر می کند – همانطور که ترامپ سالهاست که می خواهد این کار را انجام دهد. در واقعیت ، همه چیز به طرز باورنکردنی تیره ای دیده می شوند.
از یک چیز ، ترامپ بیش از دو سال پیش اعلام کرد که ایالات متحده دیگر در توافق هسته ای شرکت نخواهد کرد – رسماً به عنوان برنامه جامع اقدام مشترک شناخته شده است. با این حال دولت اکنون در اصل استدلال می كند كه چون قطعنامه سازمان ملل هرگز به طور مشخص نمی گوید كه اگر یكی از شركت كنندگان توافق را ترك كنند چه اتفاقی می افتد ، هنوز هم حق دارد كه دوباره تحریم ها را به عقب بیاندازد.
وضعیت توافق هستهای ایران چگونه است؟
این توافق نامه توافق شده بین المللی است که در سال 2015 در دوره ریاست جمهوری باراک اوباما حاصل شد. این کشور در ازای محدودیت های شدید برنامه هسته ای این کشور ، تحریم های آمریکا و بین المللی را بر علیه ایران برطرف کرد.
این توافق نامه توسط ایالات متحده ، ایران ، آلمان ، انگلیس ، فرانسه ، چین و روسیه مورد مذاکره قرار گرفت. اتحادیه اروپا و سازمان ملل نیز نقشهای اساسی ایفا کردند. شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ای به شماره 2231 تصویب كرد كه توافق نامه را درج می كند ، ضمن آنكه در صورت مشخص شدن ایران نقض شرایط ، روال تجدید مجازات ها را نیز در نظر می گیرد.
ترامپ مسئولیت این دفتر را گرفت كه از توافق نامه اوباما برای ایران خیلی باریك و سخاوتمندانه بود. او آمریکا را از این توافق در ماه مه سال 2018 عقب نشینی کرد و به طور رسمی دوباره تحریم های مربوط به هسته ای آمریکا علیه تهران را دوباره صادر کرد. در سال های بعد ، وی به عنوان بخشی از استراتژی “فشار حداکثر” دولت ، تحریم های اضافی را علیه این کشور به وجود آورده است. بسیاری از تحریم های ایالات متحده همچنین شرکت ها و دولت های غیر آمریکایی را که با ایران تجارت می کنند مجازات می کنند ، بنابراین تعداد کمی از نهادهای خارج از ایران مایل به سرمایه گذاری در این کشور هستند.
در ابتدا ، ایران سعی کرد حتی پس از ترک ایالات متحده از برجام ، برجام را حفظ کند. تهران امیدوار بود که کشورهای اروپایی که از خروج ترامپ خشمگین بودند ، بتوانند راه هایی برای دور زدن تحریم های آمریکا بیابند و به ایران کمک اقتصادی خود را بدهند. اما هیچ تسکین جدی حاصل نشده است. بنابراین ایران اقداماتی را انجام داده است که شرایط خاصی از معاملات را نقض می کند ، از جمله از سرگیری کار مربوط به غنی سازی اورانیوم در یک سایت مهم هسته ای ، اما هنوز به طور کامل عقب نشینی نشده است.
چرا ترامپ اکنون سعی دارد “عکس العمل” را تحمیل کند؟
به عنوان بخشی از توافق هسته ای ، کشورهای درگیر توافق کردند اجازه دهند تحریم تسلیحات متعارف تحمیل شده توسط سازمان ملل متحد علیه ایران در ماه اکتبر به پایان برسد. دولت ترامپ می گوید مصمم است كه به ایران اجازه ندهد كه بتواند چنین سلاح هایی را خریداری كند. در حالی که برخی کشورها از جمله متحدین اروپای آمریکا دلسوز هستند ، برخی دیگر مانند روسیه و چین علاقه به فروش اسلحه به ایران نشان داده اند.
هفته گذشته ، ایالات متحده تلاش کرد تا از طریق قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل ، عمر تحریم را تمدید کند. این در تحقیر مد شکست خورد. از بین 15 عضو شورا ، فقط جمهوری دومینیکن با ایالات متحده رای داده است. روسیه و چین به مخالفت رأی دادند ، در حالی که اعضای دیگر ، از جمله متحدین دیرینه آمریکا ، آلمان ، فرانسه و انگلیس ، رای ممتنع دادند.
دولت ترامپ با دانستن این قطعنامه شانس کمی دارد ، اکنون در تلاش است تا با تحریک مکانیسم اسنپ بک در توافق هسته ای ، دوباره تحریم تسلیحاتی معمولی را دوباره اعمال کند. مشکل این است که سایر کشورهایی که به پیشبرد توافق نامه کمک کرده اند می گویند ایالات متحده وظیفه انجام کاری را ندارد زیرا بیش از دو سال پیش از این توافق کناره گیری کرد – آنها دیگر شرکت کننده نیستند.
مقامات خارجی به صورت خصوصی می گویند که آنها معتقدند که ترامپ و دستیاران وی انگیزه ای برای جلوگیری از دستیابی ایران از دستیابی به سلاح های متعارف ندارند: تیم ترامپ می خواهد با استفاده از این برنامه فوری ، به طور کامل توافق هسته ای را قبل از انتخابات بکشد که می تواند کاخ سفید را به دموکرات هایی که می خواهند واگذار کنند. دوباره به توافق نامه
آیا ایالات متحده در توافق هسته ای شرکت کننده است یا خیر؟
وقتی ترامپ اعلام كرد كه آمریكا توافقنامه را ترك می كند ، برگه حقایق ارسال شده توسط كاخ سفید با این عنوان منتشر شد : “رئیس جمهور دونالد جی. ترامپ در حال پایان دادن به مشاركت ایالات متحده در توافق غیرقابل قبول ایران است.” این فقط یکی از نمونه های بسیاری از دولت بود ، کتبی یا شفاهی ، گفت آمریکا دیگر شرکت کننده نیست.
اکنون ، دولت می گوید كه این حق را دارد كه عكس العمل تحریم ها را براساس زبان قطعنامه 2231 شورای امنیت سازمان ملل متحد بپیوندد. این قطعنامه “مشاركت كنندگان” معامله را به عنوان كشورهایی كه در ابتدا توافق نامه را انجام می دهند ، به همراه اتحادیه اروپا نامگذاری می كند. این گفته است که “کشور شرکت کننده” می تواند شکایتی را که منجر به اعمال مجدد تحریم ها می شود ، تشکیل دهد. دستیاران ترامپ معتقدند تعریف قطعنامه از “مشاركت كننده” موضوعی است و این بدان دلیل است كه آمریكا یكی از كشورهایی بود كه در آن گروه قرار داشت ، هنوز هم حق استفاده از اسنپ بك را دارد.
سایر شرکت کنندگان این تحلیل را رد می کنند. حتی برخی از مقامات خارجی که می گویند می توانند منطق قانونی را در پشت آن مشاهده کنند ، با این وجود استدلال می کنند که این کار مشروعیت ندارد.
علاوه بر این ، آنها خاطرنشان می کنند ، شورای امنیت سازمان ملل یک دادگاه قانونی نیست. این یک بدنه سیاسی است. و معامله ایران خود پیمان نیست. این یک ترتیب سیاسی است. دیپلمات های خارجی می گویند آمریکایی ها می توانند تمام استدلال های قانونی را که می خواهند ارائه دهند. بقیه جهان به سادگی می توانند آنها را نادیده بگیرند.
هیچ کمتر از یک فرد از جان بولتون، مشاور امنیت ملی سابق مغلوب ساختن پیشی جستن و قدیمی تندرو در ایران، به نام موضع دولت “بیش از حد ناز به نصف” – و هشدار داد که ایالات متحده پشیمان خواهد شد از طریق تلاش برای بهبودی سریع قوچ در چنین شرایطی مبهم .
بیایید بگوییم ایالات متحده در تلاش است تا عکس فوری را تحریک کند. بعد چی؟
در حال حاضر ، توافقنامه ایران به شدت زخمی شده و به سختی کار می کند. تلاش ایالات متحده برای تحریک عکس فوری می تواند معامله را در حالت اغما قرار دهد ، با سؤالاتی از “گربه شرودینگر” در مورد زنده بودن یا مرگ او.
به گفته تحلیلگران ، بسیاری از کشورها می توانند برای جلوگیری از ارائه اطلاعیه در شورای امنیت که روند تحقق سریع عکس العمل را در حال حرکت است ، متوقف کنند. پس از شکایت این شکایت ، شمارش معکوس 30 روزه قبل از اینکه تحریم ها (از جمله تحریم اسلحه) شروع شود ، مجدداً در جای خود قرار می گیرد.
در طی این 30 روز ، یک عضو شورای امنیت می تواند قطعنامه ای را برای ادامه تحریم ها ارائه کند ، اما ایالات متحده ، به عنوان یک عضو دائم شورای ، این حق را وتو خواهد کرد. علاوه بر این ، ارائه یک قطعنامه اعتبار این مفهوم را می دهد که واشنگتن در وهله اول ایستاده است تا به محض این که به محاصره خود بازگردد.
آنچه احتمالاً نتیجه می گیرد وضعیتی است که ایالات متحده می گوید این معامله کاملاً مرده است ، در حالی که سایر کشورها اصرار دارند که اینگونه نباشد. ممکن است سایر کشورها اعتقاد داشته باشند که تحریم تسلیحات منقضی شده است و مجازاتهای غیرآمریکایی علیه ایران برداشته می شود. تمام آنچه گفته می شود ، تحریم های ایالات متحده آمریکا آنهایی هستند که بیشترین نیش را می خورند و با ترساندن سرمایه گذاران خارجی که ترس از دست دادن دسترسی به بازار آمریکا را دارند در صورت انجام تجارت با ایران ، اقتصاد ایران را وحشت زده کرده اند.
هنوز فرصتی باریک وجود دارد که ایالات متحده بتواند یکی از طرف های دیگر در توافق هسته ای – به عنوان مثال ، انگلستان – را به استعفا از عکس العمل متقاعد کند و از بحث و گفتگو پیروی کند. اما از همین حالا ، هیچ علامتی وجود ندارد.
در میان همه اینها ، ایران می تواند تصمیم بگیرد كه به طور كامل برنامه هسته ای خود را به طور كامل ترك كند و از این طریق از سر بگیرد و بدین ترتیب توافق نامه را كشته شود. اما ایرانیان ، به ذکر دیگر کشورهایی که این معامله را ترجیح داده اند و برای موفقیت آن سرمایه گذاری شده اند ، می دانند که ترامپ ممکن است تا ژانویه از مقام خارج شود ، و بنابراین ممکن است همه آنها منتظر بمانند تا پس از انتخابات نوامبر منتظر بمانند. به هر حال ، برای چند ماه آینده ، توافق هسته ای احتمالاً مرده و زنده خواهد بود.