اندیشه

هموطنان عزیز یک موضوع را باید به باور ذهن خود بسپارند که به جمهوری اسلامی در مورد  هیچ چیزی امیدی نیست. بهتر آن است که خود در برخی موارد که در توان آنهاست همت گمارند.  یکی از آنها بحث منابع

پس از دی ماه ۹۶ ما در وبلاگ های فارسی با اسمی به نام «مونتی» آشنا شدیم که حرفهایش برایمان بیشتر از اینکه جالب و‌جذاب باشد، عجیب بود. ما به دنبال برگزاری تظاهرات های میلیونی بودیم و او برایمان از

هدف من از پرداختن موضوعات دوران نخست وزیری مصدق و ملی شدن نفت ایران هرگز نبش قبر اختلافات نیست بلکه تحریک اذهان خودمان به اندیشیدن و واکاوی ریشه گرفتاریهایمان است. جامعه ای که استعداد آنالیز شرایط و تمیز دادن خوب

ما راه بسیار طولانی برای تغییر رژیم در ایران داریم و موانع زیادی را باید از سر راه برداریم. یکی از نخستین کارهایی که باید بکنیم پرورش ذهن فعالان جامعه به لزوم کمک خارجی برای رسیدن به آزادی است. باید خجالت را کنار بگذاریم و اسیر سرزنش های حامیان رژیم نشویم. باید با صدای بلند از واقع گرایی سخن بگوییم و کمتر «شعار» بدهیم.

ما ملتی هستیم که خودمان را با شرایط بد وفق می دهیم. حاضریم سختی دوری عزیزان را به جان بخریم اما حاضر نیستیم سختی ساختن پل را تحمل کنیم و برایش هزینه بدهیم.

بقای حکومت روضه خوانها روی دو اهرم قرار گرفته: نیروی سرکوبگر و بزک کردن چهره کریه آنها توسط فکل کراواتی ها.

اهرم اول را فقط با زور و قدرت باید بی اثر کرد و اهرم دیگر را با مداومت در روشنگری.

از سال ۱۳۹۶ به بعد و پس از تظاهرات شکوهمند دیماه۹۶ در بیش از صد شهر علیه جمهوری اسلامی، شعار هوشمندانه ای توسط مردم طراحی و بکارگرفته شد. شعار جالب توجه مردم به ستوه آمده از نیرنگ اصلاح طلبان و

چرا ائتلاف بین اپوزسیون شکل نمی گیرد؟ دیماه ۱۳۹۶ ، آبان ۱۳۹۸، تیرماه ۱۴۰۰و اردیبهشت۱۴۰۱ معترضین به وضع موجود و البته با بهانه های گرانی و بحران آب به صحنه آمدند. کشور به دلیل ۴۴ سال سو مدیریت ملاها و