مشروطه یک حزب نیست بلکه راه و شیوه ایرانیانی است که هم به استبداد نه گفتند و هم به حکومت مشروعه
این روزها که مردم ایران شعار رضا شاه روحت شاد را می دهند و محبوبیت خاندان پهلوی به اوج خود رسیده، هیچ بعید نیست در یک معامله پشت پرده، جمهوری اسلامی موفق شود شاهزاده رضا پهلوی را بگونه ای از میان ببرد تا با حذف تنها چهره شاخص و مقبول اپوزیسیون، مردم معترض را بیش از پیش ناامید کند.
کارگزاران جمهوری اسلامی را فقط منافع شخصی و رانت و امتیازات حکومتی حول این رژیم نگه داشته و الا از نظر اعتقادی دیگر چیزی در چنته این رژیم نمانده تا حامیان خود را تغذیه کند.
یکی از کارهایی عملی مفید و موثری که یک ایرانی در خارج کشور میتواند انجام دهد جمع آوری کتابهای مختلف ممنوعه و آگاهی بخش در یک سایت است تا هموطنان مان که اغلب اهل پول دادن برای مطالعه نیستند، بصورت
این روزها در میزگردهای مختلف سیاسی و نظرسنجی های متفاوت موضوع انتخاب نظام سیاسی آینده ایران به بحث داغی تبدیل شده است. بگذریم از این نکته که همین موضوع یکی از دلایل مهم عدم اتحاد اپوزسیون جمهوری اسلامی است. اساسا
نوام چامسکی اخیرا در مورد جنگ اوکراین یک موضع اتخاذ کرده که خلاصه اش این میشود که اوکراین باید دنباس را واگذار کند و کریمه (قبلا اشغال شده) را هم کاملا از فکرش خارج کند تا بالاخره ما به «صلح» دست یابیم!
حالا نگاهی به وضع بازنشسته ها در دوران شاه بیاندازید و وضعیت ۵۰ سال پیش ایران را با بازنشستگان بدبخت کانادا مقایسه کنید. در زمان شاه کسی که بازنشسته میشد، آغاز دوران آسایش و استراحتش بود. وضع بازنشسته های ارتش و شرکت نفت از همه بهتر بود. حقوق بازنشستگی شان آنقدر خوب بود که کمتر بازنشسته ای را می دیدیم شغلی انتخاب کند و غصه هزینه های زندگیش را بخورد. بازنشسته های ارتشی از خدمات درمانی رایگان بیمارستانهای ارتش و فروشگاههای اتکا بهره مند بودند و بازنشسته گان دیگر سازمانها نیز مراز خدمات رسانی خودشان را داشتند.
بازنشسته های آموزش و پرورش در رامسر مهانسرای مجللی داشتند که از اقامت مجانی و شام و ناهار رایگان بهره می بردند. کسانی که در خانواده شان بازنشسته ای داشتند می توانند جزئیات بیشتری را برایتان بازگو کنند. من هرآنچه از دوران خردسالی به یاد دارم و وضعیت مالی و رفاهی بازنشسته های فامیل و آشنایان را بخاطر می آورم همه حاکی از این است که وضعیت آنها خوب و یا متوسط بود و بطور قطع از وضعیت بازنشسته های کانادای امروزی بهتر بود.
چیزی که شب و روز از خودم می پرسم و برایش پاسخی پیدا نکردم اینست که برنامه ی بقا برای انسان تابع چه ارزش هایی بوده که حتی با وجود سیگنال های تماما اشتباه حسی او و تفسیرهای به کل اشتباه تر از آنها در مغزش (تفسیر عامدانه ی اشتباه از جهان به قصد تداوم بقا) باز هم در کنار چنین الگوی هولناکی از زیستن، این حجم از استعداد “فساد پذیری معادل با نظم آفرینی!” در او و سیستم های تالیفی اش به ودیعه گذاشته؟
وقتتان را با تحلیل یا نقد چرندیات یک سری شارلاتان حرفه ای (سیاسیون) تلف نکنید، آنها خودشان هم به آنچه میگویند باور ندارند. به جایش چند دقیقه به تحلیل یک استاد شطرنج توجه کنید تا ببینید جواب چقدر ساده (ولی