- تاریخ شفاهی: دستبوسی روح الله خمینی توسط ارتشبد غلامعلی اویسی
- ویدوئی «تکان دهنده» از زلزله شدید امروز در حومه بندرعباس
4 thoughts on “یک آخوند: من کشتم، حالا چه غلطی می خواهید بکنید؟”
دیدگاهها بسته شدهاند.
مشروطه
مشروطه یک حزب نیست بلکه راه و شیوه ایرانیانی است که هم به استبداد نه گفتند و هم به حکومت مشروعه
حتما طرف میاد میگه نه من اینجوری نگفتم
تا زمانی که مردم ایران جواب قاطعی به جنایات اخوند ها و سپاه پاسداران و بسیج ندهند در بر همین پاشنه خواهد چرخید. جواب زور و تعدی را با بر گرداندن صورت و اماده بودن برای سیلی بعدی نمیتوان داد!
ما ایرانی ها از نظر فرهنگی دوست داریم برای مظلوم گریه کنیم و سینه بزنیم. حسن گریه و شیون اینه که آدم را تخلیه می کنه ولی ضررش اینه که هیچ چیزی تغییر نمی کنه.
این قسمت فرهنگ غلط ما ایرانی ها باید عوض بشه اگر می خواهیم با عزت و افتخار و اقتدار زندگی کنیم.
راست و بدون تعارف حقیقت اینه که هیچکس برای مظلوم تره هم خرد نمی کنه. شنونده ممکنه دستش را ببره تو جیبش و چند تا سکه تو کاسه مظلوم بندازه ولی حقیقت امر اینه که دو دقیقه دیگه یادش می ره و تاثیر بلاها رو زندگی مظلوم دیگه نه براش مهمه و نه حتی دوست داره دیگه بشنوه.
ما ایرانی ها گدا نیستیم که حق و حقوق خودمون را از خارجی ها گدایی کنیم. کشور ایران آنقدر ثروت و امکانات داره که بتونه رفاه مردمش را تضمین کنه. ما به رحم و بخشش دیگران نیازی نداریم فقط و فقط به یک شرط:
جرأت و شهامت داشته باشیم و همچون پدران ایران باستان با متجاوزان اشغالگر اسلامی بجنگیم ولی اینبار ما پیروز بشویم. بله آنها خیلی از ماها را خواهند کشت ولی ما هم آنها را باید با قساوت هر چه بیشتر قلع و قمع کنیم. ما پیروز خواهیم شد چون ما بی شماریم. آنها نابود خواهند شد چون حتی اگر از فلسطین و افغانستان و عراق مزدور استخدام کنند نمی توانند حتی یک میلیون نفر جمع کنند ولی ما حداقل 80 برابر آنهاییم.
عزت را باید با نبرد نور علیه تاریکی به دست آورد چون اینجوری یاد می گیریم حفظش کنیم. عزت و افتخار از کاسه گدایی و پیدا کردن شانه ای برای گریه کردن به دست نمی آید.
این فرهنگ مظلوم دوستی را باید فراموش و فرهنگ سلحشوری و افتخار را جانشین آن کنیم.
این تنها راه نجات از وضعیت کنونی و تضمین حق و حقوق ما هم در زمان حال و هم در هر زمان دیگری است.
مشغولیت ایرانی امروز ترس از فردا هست و اینکه زمانی یاوری بیاید به دادرسی و این نتیجه چهل سال جاهلانه به تقدیر تعظیم کردن و «قسمت» و « مصلحت » را روز نگار خود نمودن است.