نوید افکاری ما را کشتید اما نوید سقوط نظام تان را خواهیم شنید
شتاب و عجله ای که رژیم داعشی آخوندی در اعدام نوید افکاری نشان داد، گواه بر یک چیز است: ترس از سقوط.
حکومتی که از اعتماد بنفس برخوردار نباشد وهر لحظه شاهد لرزش ستون های نظام ضدمردمی اش باشد، چاره ای جزدست زدن به اقدامات غیرمنطقی ندارد. سردمداران این رژیم آنچنان از سقوط خود ترسیده اند که برای غلبه بر ترس، هر از چندی، یکی از زندانیان بی گناه را اعدام می کنند تا وانمود کنند ما هنوز دارای قدرت و توان سرکوب هستیم و هنوز کنترل اوضاع در دستمان باقی مانده است.
این رژیم آنقدر ضعیف شده که نه توانایی نظامی مقابله با ضربات مهلک جت های جنگی اسرائیل را دارد و نه بنیه و قدرت مالی که مثل سابق تروریست استخدام کند تا در منطقه آتش افروزی کند. نه مقبولیت دیپلماتیک دارد و نه راهی برای بیرون رفتن از انزوای جهانی. خودشان بهتر از ما می دانند که رفتنی هستند.
تنها کاری که از عهده این رژیم جنایتکار برمی آید کشتن شهروندان بی دفاع ایران است که نه سلاحی در دست دارند و نه توانایی مقابله.
.
مادر
شیرت را حلال کردی ؟
نوید یک تاریخ تولد داشت و این حق است که تا ابد باقی بماند
جسمش پر کشید و نکو نامش حق خواهی را و پرواز را به ما اموخت
درود به شرفش
شرمنده
سپاسگزار از این تحلیل ولی دل غمدیده مادر نوید را هیچ چیز خوشحال نخواهد کرد. او که هر لحظه از خود می پرسد که پسرش در آن لحظات چه کرد و به چه اندیشید و اینکه آنجا نبود که کمی از ترس او از مرگ بکاهد. او چکونه با این سوالات کنار خواهد آمد و دل سرشار از غمش را به کدام سنگ صبور باز خواهد کرد یا سر در کدام چاه فرو خواهد برد برای گریه کردن. نوید رفت چون پهلوانی که بود و پهلوانانه زندگی کرده بود. پهلوانانه مرد. خاطره ی لبخندش در ذهن دختران همسایه و ذهن مردم ایران همیشه زنده خواهد بود.