ملزومات براندازی رژیم چیست؟
اتفاقاتی که در دو ماه گذشته در ایران رخ داد، حقیقتا تغییر ریل قطار جمهوری اسلامی محسوب میشود. منظور این است که چه حکومت و چه مردم وارد مرحله و فاز جدیدی شده اند که برگشت ناپذیرند.
مردم از این رژیم عبور کرده اند و آنرا دشمن خود و قاتل فرزندان خود می دانند و برای نابودی چنین حکومت جنایتکاری لحظه شماری می کنند. در طرف مقابل رژیم هم مردم ایران را دشمن واقعی خود می داند و آنها را خطر اصلی بقا و نابودی خود حساب می کند. بنابر این مصمم است هرچه در توان دارد برای سرکوب این مردم استفاده کند ولو با استفاده از توپ و تانک.
گرچه انقلاب ها وقتی به این مرحله از تقابل می رسند، سرنوشت گوناگونی پیدا می کنند اما اگر فرض را بر پیروزی مردم و سرنگونی این رژیم بگذاریم، باید خود را برای یک دوره سخت و نفس گیر آماده کنیم.
هیچ حکومت استبدادی و جنایتکار، به صرف کشتار و جنایت و ریختن خون بی گناهان سقوط نکرده است. این مرحله ای است که گوهره و اصالت یک ملت مورد سنجش قرار می گیرد که کدام راه را انتخاب کند. شرایط ما کمی شباهت دارد به وضعیت روزهای نخستین حمله روسیه به اوکراین. مردم اوکراین و رهبران آنها اراده کردند که بمانند و بجنگند و هزینه بدهند و تسلیم دشمن نشوند.
مطابق همه محاسبات روی کاغذ این رژیم محکوم به نابودی است اما زمان سرنگونی آن تابغی است از متغیرهای مختلف و از همه مهمتر آمادگی و انتخاب مردم برای تحمل یک دوره سختی و مبارزه پرمشقت است.
فاکتور دیگر و لازمه براندازی رژیم، جلب حمایت جهانی است. ما حمایت کشورهای جهان را نیاز داریم برخلاف چیزی که متاسفانه از دهان برخی افراد تازه به دوران رسیده می شنویم که می گویند ما احتیاج نداریم که غربی ها به ما کمک کنند. خودمان بلدیم!
خوشبختانه در دو ماه اخیر توجه افکار جهانی به مسئله داعشی بودن جمهوری اسلامی جلب شده ولی هنوز در مرحله تعارف باقی مانده است.
کاری که رژیم در مهاباد انجام داد یعنی لشگر کشی با ادوات سنگین نظامی برای سرکوب مردم ، نشانگر آن است که این رژیم راهش را انتخاب کرده و اکنون نوبت مردم است که انتخاب کنند آیا میحواهند مبارزه تمام عیار را با این رژیم آغاز کنند و هزینه بدهند و یا ترجیح میدهند سرنگونی رژیم را به شانس و قضا و قدر و اتفاقات پیش بینی نشده واگذار کنند.
خلاصه کلام این است که
«گنج خواهی در طلب رنجی ببر»
«خرمنی، می بایدت تخمی بکار»
بارها و از دیر هنگام ذکر شده بود که این رژیم نه تنها از ادوات زرهی بلکه از سلاح های شیمیایی، موشک و بمباران هوایی هم علیه مردم ایران استفاده خواهد کرد. اگر رژیم یک ساختمان سالم را در ایران باقی نگذارد و چندین میلیون ایرانی را کشته یا معلول کند برایش کوچکترین فرقی نمی کند.
این رژیم از ایران فقط و فقط و فقط دلارهای نفتی و گازی و خلاصه کلام ثروت ایران را می خواهد نه خود ایران را و نه مردم ایران را.
در حقیقت مردم ایران برای رژیم یک مشکل و یک مانع سر راه هستند که باید از سر راه برداشته شوند از طریق کشتار، فقر، مهاجرت، مریضی، اعتیاد، تصادفات جاده، سوانح متعدد و غیره.
اگر مردم به نبرد با رژیم ادامه بدهند رژیم آب و برق را هم قطع خواهد کرد و از هوا بمباران و موشک باران هم می کند.
کسانی می دانند و می فهمند که وحشی گری و بی شرفی رژیم در چه حدی است که مدتی در زندان های رژیم بوده باشند و رفتار آنها را از نزدیک دیده باشند.
تنها برتری مردم ایران به رژیم تعداد آنهاست ولی تعداد بالای مردمی غیر مسلح به درد هیچی نمی خورد. مردم باید مسلح شوند و حملات باید با نقشه های دقیق و پارتیزانی انجام بشود. تا می شود باید آخوند و ۳پایی کشت و از محل به سلامت در رفت.
معلوم نیست آیا مردم ایران تحمل یک جنگ فرسایشی و دوران بسیار سخت جنگی را دارند یا نه ولی اگر هم مردم کنار بکشند اوضاعشان به هیچ وجه بهتر نمی شود. این رژیم مرگ، فقر و زجر کش کردن مردم ایران را در سر لوحه تمام کارهای خود گذاشته و می خواهد تا اسرع وقت حداکثر ایرانی ها را کشته یا از کشور فراری بدهد و ایران را خشک و غیر قابل زیست کند و تمام سرمایه های آن را غارت کرده یا به اجنبی ببخشد.
دشمنی و ضدیت رژیم اسلامی با ایرانیان از همان روز اولی که خمینی قدم به خاک ایران گذاشت مشهود بود ولی ۳ نسل لازم بود بگذرد تا مردم اسلام زده یواش یواش این را بفهمند.
ایران هیچ دشمنی به بدی و بدخواهی این حکومت اسلامی در کل تاریخ خود نداشته. اینها از مغول و عرب هم بدترند چون می خواهند حتی اقلیم ایران را هم نابود و غیر قابل زیست کنند. این کاری است که حتی مغول و عرب نکرد ولی اینها از جیب خرج می کنند تا ایران را زودتر ویران کنند.
لشکر کشی حکومت اسلامی به کردستان بخصوص استفاده از هلیکوپتر و سلاحهای سنگین در مهاباد و جوانرود نشانه انست که حکومت همانطور که انتظار میرفت تا اخرین لحظه وجودش به کشتار ادامه خواهد داد و از هیچ جنایتی رویگردان نیست. مردم مبارز ایران باید مسلح شده و در دفاع از خود با این ادمکشان حرفه ای بجنگند. مسلما اگر رژیم پس از این همه کشتار و تظاهرات طولانی بتواند مبارزات مردم را متوقف کند باید انتظار داشت که تا مدت طولانی خبری از مبارزه نباشد!!!
پلن فرانسوی ج.ج.2 اگر فقط یک فرمانده مردمی و ایرانی با بستر خروج از ایران، تشکیل مقرهای آموزشی در همسایگی و تزریق روحیه توام با افراد کارآمد به داخل داشتیم شاید کمک بزرگی در میان یا بلند مدت می کرد البته به شرطی که هسته های زیرزمینی داخلی وجود داشتند. الان هم به میکروسازمان هایی نیاز داریم که نگذارند آب خوش مگر سم و زهر از گلوی دقایقشان پایین رود تا ترس واقعی را چکه چکه در ریه هاشان وارد کنند و ایران را برای خودشان و خانواده هاشان به نا امن ترین تبدیل کنیم. اتفاقا مثل قیر به جان های کثیفشان چسبیده اند.
میکروسازمانهای آموزش دیده و زبده ای که با مینی-درون های خود ران دقیق ساخت خود با قابلیت حمل، هدفگذاری های بیولوژیک و خنثی سازی های موردی در سطوح بالا بتوانند اقلا در 30 مرکز استان بزرگ ایران و در هر شهر سه الی چهار قلاده از ارشدترین های استانی و نظامی را خنثی کنند. در زمانی کمتر از 2 ماه و هماهنگ. و همینطور مراکز حساس مدیا اعم از دکل های تلویزیونی تا رادیویی و.. اینکار همزمان هم می تواند دومینویی بدون برگشت را آن بالاها کلید بزند تا در انقباض ناگزیر مرتب اشتباه کنند و مدام با ریزش و شکاف بدنه مواجه شوند هم در کف خیابان اقلا پنج درصد دیگر به کفه ی همچنان سبک مانده اضافه کند.
هیچ چیزی در دنیا بدتر از مبارز زیر خاک یا پشت میله نیست. همین الان هم اقلا 15 الی 20 هزار از گل های ما در خطر شکنجه و تجاوز شبانه روز، بدتر از مرگ را دارند در بازداشت گاه ها تحمل می کنند. عقب نشینی و یاس دسته جمعی از حرکت ندادن سنگ بزرگ ولو چند سانتیمتر هم بدتر از همه ی اینها است. همه چیز را به عقب ترین ممکنش می اندازد. باید حرکت نویی در این سیستم بسته آغاز شود که “نتیجه” اش را هم مردم ببینند و حس کنند هم رژیم اشغالگر. و گرنه فقط یک “تعادل جبری نو”ی احتمالا طولانی مدت بیشتر بدست نمی آوریم آن هم با هزینه ی هزاران جوان از بهترین های این سرزمین. لااقل از نظر من که این هزینه ی دردناک در برابر انباشته مان تا حالا اصلا به چشم نمی آید.
نمی دانم آن زمانها زیر چکمه ی آلمانها چه المان هایی دست به دست هم داد تا زیرزمین های فرانسه همچنان نفس بکشد و ضربه بزند. اما می دانم الان هیچ دشمنی بدتر از زمانی که عاشق به تعادل رساندن ها است نداریم. چیزی هم در گوشم می گوید مردم این سرزمین دیگر از جنسی نیستند که جنگ فرسایشی طولانی مدت به هر قیمت شرینی در دستور روز و شبشان باشد مگر بتوان چیزی به آنها نشان داد. یک زمانی سهم از قدرت و قبوض مجانی حرکتشان می داد اما امروز ..
بعید در بعید می بینم که اکثریت حتی به این فکر کنند که بخواهند یک دوره ی سخت مبارزه از آن تیپ همگانی اش را ولو با هر نتیجه ای در اولویت هاشان قرار دهند. اما مطابق معمول اینجا، دهه ها است که ارزشمندترین مهره های اقلیتمان در حال دادن هزینه های هولناکند.
بخشی از حرفهاتون درسته ولی کلیت اون بوی ناامیدی می ده الان وقت ترسوندن مردم و ناامید کردنشون نیست.اتفاقا اتفاقاتی که از هشتاد و هست تا به امروز افتاده نشون دهنده این هست که مردم تواناییی مبارزه طولانی با این رژیم رو دارن در زمان انقلاب پنجاه و هفت ما هسته داخلی نداشتیم فقط خمینی بود که بیانیه هاش پخش می شد الان ما به لطف اینترنت و ماهواره و شبکه های اجتماعی نیازی به پخش اعلامیه نداریم.فقط کافیه که مردم متحد باشن و درگیر حواشی که اونها رو از مسیر انقلاب دورمی کنه نشن.
امید، در معنای عام و به باور من، دشمن انسان هست نه حامی او؛ صحبت از یک دورنمای مشخص با راهکاری پیشنهادی – ولو بی اساس و اشتباه و چرا که نه – برای جلو رفتن بود. بنمایه ی برداشت و نگاه من در مورد جغرافیای زندگیم همواره بر یک اصل استوار بوده: رفتار جمعی اکثریت و رفتار جمعی اقلیت؛ بنا ندارم برای چند میلیمتر جابجا کردن یک شمش سرب، خرج کردن بی مانندترین الماس ها را یک “هزینه موجه” ببینم و هرگز هم ندیده ام، مگر راهکاری تراشید و اجرایی کرد که این ناگزیر را به حداقل ممکنش رساند و خوب مطلقا هم “چنین اراده ای و نه صرفا بضاعتی” نمی بینم.
مردمان همیشه در تقابل با جبرهای موجود، انتخاب بهینه شان را می کنند و مابقی را زمان پیش می برد، این مدل، با مدلی که خرجکرد را به اردوی حاکم و سپاهی ببرد خیلی تفاوت دارد. مدلی که دیگر نتوان آن را ناجور هزینه دادن نامید ولو این ناجور هزینه دادن توامان با خصائصی انسانی باشد که تحسین جهان را بر انگیزد.
آن رودل دسته جمعی که یاد کردید، اتفاقا جورش و پیشبرد برنامه دار تحققش را از همان سال های 40 و 42، همین میکروسازمان های زیرزمینی اساسا گرته بردار از سازمان سازی های شوروی دهه ی 20 میلادی به دوش می کشیدند. موریانه مدتها پیش از 57 اما با پلن مشخص اعم راهپیمایی نفوذ مائو یا دیکته از کنفدراسیون های مقیم آلمان و آمریکا یا سانسور حقایق در رادیو و تلویزیون ملی کارش را جلو می برد. آنهمه ماشین زیراکس و کلت پشت شلوار و منبر کوچه و دهات و اعلامیه دور سبزی خوردن که فقط در آن شش ماه آخر سبزک نشد. از قضا جای آموزش چنین اکت هایی در همان اینترنت جهانی امروز که از آن یاد کردید هم خالی است 🙂
“مشکل آیشمن دقیقاً این بود که خیلی ها شبیه او بودند، آن خیل نه منحرف بودند و نه سادیست، که به طرزی هولناک و وحشت انگیز عادی بودند و هنوز هم هستند. از دیدگاه نهادهای قانونی ما و معیارهای اخلاقی قضاوت ما، این عادی بودن بسیار وحشتناک تر از تمامیت بی رحمی بود.”
مایه ی فخر یهود، آرنت