مرگ بر اثر غسل جنابت!
علی ابن ابراهیم از پدرش، و او هم از ابن ابی عمیر (یکی از یاران و اصحاب) نقل می کند:
به امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردیم: مردی به مرض آبله مبتلا شده بود و انزال منی داشت و غسل جنابت بر او واجب میشد. چون او را غسل دادند مرد!
حضرت فرمود: وای بر شما که با این کار او را به کشتن دادید. چرا از ما نپرسیدید که همه چیز را می دانیم؟؟
کتاب اصول کافی- قسمت فضل العلم- باب سوال العالم و تذکره
توضیح: این امام صادق عجب حقه بازی بوده. مثلا اگر می پرسیدند که طرف منی اش آمده میخواهیم او را ببریم غسل جنابت کند آنوقت چه راهکاری برای نمردن طرف داشتی؟
دهان مبارک حضرت که به موضع میرسید آن موضع آب بندی شده و شفا مییافت
میگفت ببرید غسل کند و بعد هم که میمرد میگفت برای مومن هیچ سعادتی از این بالاتر نیست که پاکیزه بمیرد.
امام جعفر صادق تقیه کرده و یک چرتی گفته تا اگر ابی عمیر یکی دیگه از این آبله ای ها را دید که دارد ازش منی خارج می شود حتما صدایش کند تا امام برود بالای مریض فقط به این دلیل که می خواست از او قبل از آنکه بمیرد بپرسد:
جدم به قربانت، تو ایی که هم آبله و تیفوس و سوزاک و چند تا مرض ناجور داری و در تب ۴۰ درجه داری می سوزی به من بگو چی می خوری که اینجوری منارت هنوز جنبان است و از تو در این وضعیت منی خارج می شود؟ به ما هم بگو و یاد بده که چگونه خونمان را با وایاگرا اشباح کنیم؟
بگو تا زودتر نمرده ای شاید خیرت به این امام حقیر رسید و او را از این انفعال و افسردگی در آوردی. حاج خانمها همه منتظرند. روی امام را زمین نینداز بی پدر.
به عمو ممی سفارش تو را می کنم تا تو بهشت حوری با دم و دستگاههای دوبله بهت بدن که به جای ۷۰ متر طول قدش ۷۰۰ متر باشد و فقط با وسایل کوهنوردی بتوانی از پستانهایش بالا بروی.
شاید هم میخواسته صادق به تجاوز با طعم آبله رو هم تجربه کنه