یکی از آخوندهایی که کرامات زیادی داشت شخصی بوده به نام سید عبدالله شبر. محل زندگی او در نجف و کاظمیه بوده و نزد مؤمنان کاظمیه به «صاحب الدعوه المستجابه» شهرت داشت.

راز بزرگ این آخوند حقه باز کاظمیه در قلمش نهفته بود، قلمی که همواره در دست داشت. در کتابهای آخوندها نوشته اند که او در چند ساعت کتابی هزار صفحه ای را نگارش میکرده است.

روزی کسی از او پرسید: آقا! می‌خواهم دو مسأله بپُرسم!
سید فرمود: بپرس!
گفت: نخست درباره زندگی روزانه‌تان است. شما با این برنامه سنگین و فشرده چگونه وضعیت اقتصادی خانواده را سامان می‌دهید؟ و دیگر درباره بسیاریِ کتابهایتان؛ چگونه است که شما با این فرصت محدود، کتابهایی چنین حجیمی می‌نگارید؟

سید عبدالله پاسخ داد: اما رسیدگی به وضع اقتصادی خانواده، این به فضل پروردگار بستگی دارد. اوست که همه ما را آفریده، روزی می‌دهد! (یعنی مثل بقیه آخوندهای پدرسوخته مفت خوری میکرده و آویزان بازاریان و تجار و حاکمان بوده و از پاسخ صریح دررفته است)

و اما سرعت نگارش، البته آن نیز نه هنر من، بلکه عنایت حضرت امام موسی کاظم (ع) است که در عالم خواب قلمی به من داد که هرگز جوهرش تمام نمی شود!!

منبع: کتاب فوائد رضوی صفحه 480