مجتهدی که حضرت GPS به کمکش آمد
مرحوم شیخ عبدالمجید بن عبدالوهاب همدانی، متوفی 1366 ، شاگرد و ملازم میرزا حسین خلیلی که از وجود این استاد استفاده فراوان کرد و در تقوا و ورع به حدی رسید که از او کرامات و قضایا و ملاقات با حضرت حجت عجل الله تعالی فرجه الشریف زیاد نقل شد.
مرحوم حاج آقا بزرگ تهرانی می فرماید:
چون مرا با آن مرحوم رفاقت و دوستی و علاقه شدید اخوت بود، یک وقت از او خواستم که یکی از قضایا را برای من نقل کند.
او گفت:
در سنه 1299 از کاظمین همراه کاروانی با پای پیاده به قصد زیارت عسکریین علیهماالسلام خارج شدم. پس ازمقداری طی طریق، در اثر خستگی و تشنگی از قافله عقب ماندم و راه را گم کردم و در آن بیابان رعب و وحشت مرا گرفت و برای نجات خود چاره نیافتم جز توسل به ائمه معصومین علیهم السلام. در این حال دیدم دو نفر را که آب همراه داشتند به من رسیدند ومرا سیراب کردند و همراه من آمدند و چون مقدار کمی راه رفتیم رسیدیم به قریه ای. من پرسیدم اینجا کجاست؟ گفتند “دخیل” است و چون به سوی آنها ملتفت شدم دیگر آنها را ندیدم از اهل قریه سراغ کاروان را گرفتم گفتند: خبری نداریم من همچنان در حال فکر و خیال متحیرانه انتظار می کشیدم تا اینکه پس از پنج ساعت تأخیر قافله رسید.
منبع: طبقات اعلام الشیعه قسم سوم جزء اول ص 1224
آخوند تن پرور حال راه رفتن نداشته. من فکر میکنم این از بوی گند اینها است که آن افرادی که به اینها کمک میکنند در اولین فرصت غیب میشوند. آن قافله سالار ناشی هم که معلوم نیست دنیا را دور زده تا به دخیل رسیده باید بگیرند و آنقدر با چوب بزنند که قول بدهد این کار را کنار گذاشته و حلوا فروشی باز کند.
آخوندهای حقه باز وقتی می گویند هر چه گشتیم اثری از آن شخص نبود این است که نشان بدهند اینقدر اینها تحفه هستند که خداوند اون بالا نشسته و زرت و زرت برای راحتی اینها ملائک را برای کمک میفرستد.
این بیشرفها همیشه سعی کرده اند خودشان را از بقیه انسانهای عادی بالاتر و مقدس تر جلوه بدهند.