ماجرای لایحه قصاص و اعتراضات اخیر
سال ۱۳۶۰ سال بسیار طوفانی برای جمهوری اسلامی بود. خمینی رهبر انقلاب بود، میرحسین موسوی نخست وزیر و رفسنجانی رئیس مجلس بود. بنی صدر را برکنار کرده بودند و سازمان مجاهدین در آستانه اعلام مبارزه مسلحانه علیه رژیم بود.
در چنین فضای پر تلاطمی، هیئت دولت لایحه مجازات قصاص را در دستور کار خود قرار داد. قصاص یک مجازات وحشیانه ای است که با معیارهای اخلاقی و انسانی کنونی اصلا سنخیتی ندارد. قصاص یعنی اگر کسی زد چشم کسی را کور کرد، باید بعنوان مجازات چشم او را نیز کور کرد!
آن روزها، در گوشه گوشه تهران و شهرهای بزرگ تجمعات گروههای مختلف برگزار میشد و اکثرا مورد حمله فالانژهای حزب اللهی قرار میگرفت. در یکی از آن روزها جبهه ملی و نهضت آزادی برای یادبود محمد مصدق بیانیه ای صادر کردند و از مردم دعوت به راهپیمایی یا تجمع در میدان هفتم تیر نمودند. ضمنا در بخشی از آن بیانیه اشاره ای به لایحه قصاص کرده و آنرا غیرانسانی نامیده بودند.
بلافاصله خبر به خمینی رسید و او در تلویزیون ظاهر شد و سخنان بسیار شدیدی علیه مصدق و جبهه ملی و نهضت آزادی ابراز داشت و گفت کسی که مخالف قصاص باشد مرتد است و ریختن خونش مباح!
او تهدید کرد که اگر فردا کسی به آن راهپیمایی (یا تجمع) برود خونش باید ریخته شود.
همین تهدید خمینی کافی بود که آن راهپیمایی کنسل شد و ماجرا به نفع جمهوری اسلامی تمام شد و همین کوتاه آمدن ها باعث شد که رژیم بدعادت شود و تا سالها از همین نقطه ضعف مردم و مخالفان بهره جست و در قدرت ماند.
اما دو ماه و نیم است که رژیم شدیدترین و وحشیانه ترین اعمال را مرتکب شده تا مردم را بترساند تا آنها جرات نکنند به خیابان ها بیایند. رسانه هایشان شب و روز به مردم معترض توهین و تهدید می کنند و آنها را داعشی و صهیونیستی و آل سعودی می نامند اما همه این کارها باعث نشد که مردم روز ۱۶ آذر به خیابان ها نیایند و فریاد مرگ بر خامنه ای سر ندهند. واقعا مردم مثل نسل قبل از این رژیم و از مردن نمی ترسند و این روحیه روز به روز قوی تر و صیقل یافته تر میشود.
جمهوری اسلامی ۴ دهه بدعادت شده بود که با تهدید و ارعاب موفق میشد مردم را برای مدتی ساکت کند اما دیگر آن حنای رژیم دیگر رنگی ندارد و رژیم هم راه دیگری بلد نیست.
شما درماندگی رژیم را درباره اعتصاب گسترده و باورنکردنی مغازه داران سراسر کشور ببینید. اصلا انتظار چنین استقبالی را نه رژیم داشت و نه ما مخالفان رژیم در خارج کشور.
این ضربات بر پیکر رژیم، آنقدر کوبنده است که نمی گذارد رژیم به روال سابق برگردد.
باید بطرف بیت ضحاک رفت،
دفتر رئیس جمهور و قوه قضاییه و تعداد دیگری از نقاط حساس مثل رادیو و ……. در اطراف این محل است و عملاً تسخیر قدرت و رژیم و تهران بحساب می آید.
آیا اگر ما بطرف بیت ضحاک رفته بودیم بیشتر از این ۴۵۰ نفر کشته و مجروح میدادیم?
رفتن بطرف میدان شهیاد (آزادی) رفتن بدنبال نخود سیاه است.
✌✊فراخوان بعدی بطرف بیت ضحاک✊✌
نسل جدید هم از نسل های قدیمی باهوش تر است و هم شجاع تر.
نسل های قدیمی اکثرا توسری خور و ترسو بودند به خاطر همین خمینی می توانست خیلی آسان شجاع ها را شناسایی و به قتل برساند.
ایران مال نسل جدید است چون هزینه اش را دارند با جان خود و با تمام وجود می دهند.
تظاهرات و اعتراضات وقتی به نتیجه می رسند که هدفمند بشوند یعنی از هر تظاهراتی که هزینه بسیار زیادی برای مردم و جوان های پاک و شجاع ایرانی دارد یک پله به فتح کاخ ضحاک نزدیک تر شود.
حرف اول و آخر را اسلحه می زند. هر کس بیشتر نفرات و اسلحه دارد پیروز نهایی است. از نظر نفرات مردم در جای خوبی قرار دارند. اشکال اصلی نداشتن اسلحه است.
اگر دقت شود از ۴۴ سال پیش تا حالا خط قرمز رژیم سلاح و جنگ مستقیم با مزدورانش بوده چون رژیم خوب می داند این موفق ترین روش برای نابود کردن رژیم است. به خاطر این مجاهدهایی را که سلاح به دست گرفتند یا کسانی را که حتی سلاح سرد به دست می گیرند فورا اعدام می کند چون می داند مسلح شدن مردم یعنی پایان رژیم در ظرف چند روز. مجاهدها می توانستند رژیم را همان اوایل ساقط کنند اگر نفرات آنها بیشتر از رژیم بود. برای همین هم هست که رژیم مثل سگ از آنها وحشت دارد.
مسلح شدن مردم و جنگ مستقیم با مزدوران تنها راه پیروزی و پاشنه آشیل رژیم است وگرنه با تظاهرات خالی مردم و هزینه دادن های بی پایان آنها این رژیم بی آبرو می شود ولی سقوط نمی کند. رژیم و آخوند جماعت هرگز آبرویی نداشته اند که از دست دادن آن آنها را نگران کند. در نتیجه رژیم در کشتار و سرکوب وحشیانه هرگز کوتاه نخواهد آمد.
بنظر میرسد داستان مبارزه با رژیم تازه شروع شده و وقتی ببینند مردم هزینه میدهند اما رژیم هزینه نمی دهد، به فکر جنگ چریکی هم خواهند افتاد.
مبارزه با این رژیم، مبارزه با یک حکومت استبدادی معمولی نیست. مبارزه با سرطان ۱۴۰۰ ساله است.
ایران وقتی درست می شود که اکثر آدم های تا دهه ۵۰ فوت کنند و نسل های جوان فعلی نسل میان سال و پیر ایران بشوند.
اسلام تو خون اکثر قدیمی ها حل شده و در بیا هم نیست. کلا اکثر آنها منفعت شخصی را با هیچ چیزی عوض نمی کنند و در عین حال برا حسین اشک می ریزند.
متاسفانه نمی شه اینقدر صبر کرد تا نسل ها عوض شوند چون تا آنموقع ایرانی وجود نخواهد داشت.
جنگ چریکی به رژیم هزینه وارد می کند و کمتر برای مردم هزینه تولید می کند ولی راه نجات نهایی هجوم تعداد زیاد مردم مسلح برای فتح کاخ های ضحاکیان است. یک چیزی مثل انقلاب فرانسه.
مطمئنا این حرکت به یک جنگ داخلی ختم خواهد شد و ۳پا از بمباران هوایی، موشک پرانی و حتی گاز شیمیایی استفاده خواهد کرد ولی در نهایت این فاجعه اتفاق خواهد افتاد چه اینکار را الان بکنیم یا مجبور بشیم بعدها بکنیم. این رژیم تحت هیچ حالتی از خیر حکومت و دلارهای چاه های نفت ایران نمی گذرد. یعنی اگر این انقلاب ۲۰ سال هم طول بکشد نه رژیم تغییر می کند، نه کسی به داد مردم می رسد، نه سرکوب و کشتار کمتر می شود و نه حکومت از رو می رود.
خوب این یعنی چی؟ یعنی جنگ داخلی در آخر بعد از آنکه مردم همه راهها دیگر را امتحان کردند و هزینه آن را پرداخت کردند. به عبارتی آن هزینه ها به هزینه های جنگ داخلی با ۳پا اضافه خواهد شد و چیزی از هزینه نهایی سقوط این رژیم کم نخواهد کرد. پس جنگ زودتر هزینه اش کمتر از جنگ در آخر است.