فعالان سیاسی خارج از کشور
فعالان سیاسی خارج از کشور ۳ گروه هستند:
۱- خود رهبر پندارن
از کسانی که در شبکه های اجتماعی به بقیه میگویند “چه کار کنید” تا امثال بنی صدر و مریم رجوی که فرمان “به پا خیزید” و “قیام” میدهند.
۲- خبرنگاران و تحلیلگران
تمام کسانی که در شبکه های اجتماعی, وبسایتها کانالهای تلویزیونی و… اطلاع رسانی میکنند و اخبار را تحلیل میکنند.
۳- فعالان مدنی-سیاسی
نمونه حی و حاضر آن علی ابراهیم زاده و مسیح علی نژاد و نمونه درگذشته آن صادق قطب زاده است. این افراد توانایی ایجاد یک کنش سیاسی-اجتماعی را دارا هستند, یا افرادی که در کنش های سیاسی-اجتماعی ایجاد شده توسط این افراد مشارکت فعال دارند. رهبران واقعی از نظر من اینها هستند, نه گروه اول!
در خارج کشور چند نوع فعال سیاسی داریم
1- عده ای هنوز بعد از چهار دهه با شاه مبارزه می کنند مثل چپ ها. اینها توی این چهار دهه یکریز و نان استاپ حرف زده اند و با هر اقدام عملی دیگران موضع گیری می کنند و برای فعالیتهای دیگران هزارتا ایراد و اشکال می تراشند.
2- عده ای هم هستند که ظاهرا مخالف رژیم هستند اما با هرگونه تغییر و براندازی مخالفند! مثل ملی مذهبی ها
3- عده ای دیگر هستند که از طریق مخالفت با رژیم ارتزاق می کنند. مثل خیلی از فعالان حقوق بشری مثل شادی صدر و شادی انین و غیره. اینها هزارتا چاقو بسازند یکی اش تیغه ندارد!
4- عده ای بسیار قلیلی هستند عملگرا اما با هزاران مشکل شخصیتی، روحی و روانی و حتی فکری: از مجاهدین بگیر تا شهرام همایون و علینژاد و غیره
بقول بهرام مشیری: گرفتاری ما زیاد است پدر جان!
به نظر می آید که جامعه دارد راه خودش را پیدا میکند و دسته سوم دارد خودی نشان میدهد.
https://twitter.com/saidhsp/status/1390155800610541572