فردا که بهار آید آزاد و رها هستیم، نه قفل و نه زنجیری، در اوج خدا هستیم!

4 thoughts on “فردا که بهار آید آزاد و رها هستیم، نه قفل و نه زنجیری، در اوج خدا هستیم!”

• 

  wounded.song

  2022-05-04 در t 22:57

  پیوند یکتا

  شبها توی گهواره ی تور-بند، صدای الله اکبرها رو از اطراف به وضوح می شنیدم و اونقدر می ترسیدم که مادرم باید ساعتها گهوارم رو تکون میداد تا خوابم ببره. چه ترسناک بود اون شبها با اون صدا. انگار تمام اهریمن از گلوی فریاد زنندگانش بیرون میامد و در هیئت دلهره ای به تن و روحم می خزید. ازون روزها اضطراب دیگه رهام نکرد..

  جغرافیا و زمان تولدت، برات می پیچن، فقط مقهور هاپلوئیدهات و آدمخوارهای اطرافت نیستی، و هنوز که مرغابی توی جوی و برگریز خیس آبان رو با سیمان های نم خورده دیوارها و اون هیولاهای نشسته روی کوبه ها نچشیدی، اختلال های زودرس خیلی زودتر از پلان های سنی بهت می رسن و تا یاد بگیری انتخابی از بین جبرهای موجودت داشته باشی، انتخابت از میان بدترین جبرها است. یه گربه ی شرودینگر بودم با کتاب مصور و رنگی “موسی پیامبر” در دست و دلشده ی شبنم اونطرف خیابون که با قیفی لیمو در دهانش می چکوند.

  پدرم چقدر شکست. خونه مرد. مادر شکست. چکه چکه پاشیدیم. دیر بود برای بازبینی کرده ها، معلمی هم نبود، ردّ خط کش و سیاهچال و وانت کمک به رزمنده ها روزها رو ورق می زد، پدری که سپاه دانشی بود از پای منقل هاشمی نژادها و مطهری ها رها که شد، در دام جنگ افتاد و موجی و لرزون بی تکه ای کمر از فاو برگشت. ازینکه می شنیدم معلم یک مشت حرام زاده و دزدهای پشت خط بوده و شاهد قربانی گرفتن فله ای از “بچه ها” حس نفرتی بی وصف پیدا می کردم. اما از اینکه می دیدم و می بینم چطور از هویتی آرمانی که بهش ایمان داشت تهی شد و به برقی پا به دوران مرگ خاموش گذاشت عذاب ها کشیدم و می کشم.

  بارها که خلوتی و گاهکی می بینمش، تا از پشیمانی های دوران ایران کشی 57 به حرف میاد و به نحوی قصد عذرخواهی داره حرفشو عامدانه قطع می کنم، باید بدونه چهل و اندی سال بعدتر از اون کابوس، کنار قاضی ننشسته، این عزیزترین قربانیشه که کنارشه و تنها دستاورد زندگیش بعد از اونهمه سال زندگی در برزخ بی مهار، ایمان به توحشیه که بدون به کار گرفتنش نیل به هیچ عدالتی مطلقا ممکن نیست. کدام عدالتی پیش از اونکه مجرم باشه قادره تا جاری بشه؟!

  ما از خیلی از درها که مردمان بسیاری نگذشتند، عبور کردیم. و هرگز هم راهی به پشت سر و بازگشت به اون دستگیره ها نداریم. با عبور از هر در، به چیزی تبدیل شدیم که باید ِ ناچار ِ احتمالی در آینده بود نه یقین های دلچسب امروز.. شاعرانی اهریمنی در قامت ساحره گان عریان و تشنه ی رعایت انسان. افسوس..

  شکنجه های الله الله از هولناک ترین ترس های بازنگشتن هولناک تر بود.
  • 

    mollahنویسنده

    2022-05-05 در t 01:44

    پیوند یکتا

    وای چه نثر روانی
    محو خواندنش هستم …
• 

  Lighthouse

  2022-05-05 در t 06:04

  پیوند یکتا

  هر ایرانی که این عکس را ببیند وظیفه دارد از خود بپرسد چقدر از تقصیر ادامه این وضع بر گردن من است؟
  عکسی است تکان دهنده اگر هنوز وجدانی باقی مانده باشد.
• 

  ایرانیان

  2022-05-05 در t 08:06

  پیوند یکتا

  وقتی از بلندگوها پخش می شد، من هم با خودم می خواندم:
  فردا که بهار آید کله خربوزه به بار آید …

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.