3 thoughts on “سرمقاله کتاب جمعه به مناسبت اولین سالگرد انقلاب ۵۷”
دیدگاهها بسته شدهاند.
مشروطه
مشروطه یک حزب نیست بلکه راه و شیوه ایرانیانی است که هم به استبداد نه گفتند و هم به حکومت مشروعه
مشروطه یک حزب نیست بلکه راه و شیوه ایرانیانی است که هم به استبداد نه گفتند و هم به حکومت مشروعه
دیدگاهها بسته شدهاند.
این مطلب آموزنده ای است، به نظر من بیشتر از جزییاتش به این خاطر که نشان میدهد که نویسنده (و بخش «عرفی» جامعه) در یک بازی است، امثال خمینی و پاسدارها در یک بازی دیگر.
نظیر همین پدیده را ما در آلمان نازی، روسیه استالینی و غیره داشتیم: هم در داخل و هم در خارج یک عده سعی میکردند انگیزه ها و رفتارها را با «عقل متعارف» خودشان تفسیر کنند، که لاجرم به اشتباهات مهلک انجامید. هنوز هم این عدم درک غالب است، که نشان میدهد کند ذهنی فقط در «آن طرف» ماجرا نیست. شما بین مخالفین رژیم چند نفر را می یابید که هضم کرده باشند که ما رقابت سیاسی نداریم، چون ما انتخابات نداریم و نخواهیم داشت (مگر اینکه ابتدا یک بازی کاملا متفاوت با ابزارهای کاملا متفاوت بازی شود). تا آن موقع تقلید از روشهایی که ما در یک بازی دیگر (آمریکا، اروپا، حتی ترکیه) مشاهده میکنیم عموما عبث است.
این که شما میگویید این را «تئوریزه» کنید: من تلاشم را کرده ام، اصل موضوع (جدا از مورد ایران) قبلا هم تئوریزه شده (من جمله توسط همان هانا آرنت). منتهی این تئوری خود مشکل را حل نمیکند (این را آرنت هم تاکید کرده بود). مشکل را شاید «فیزیک» حل کند. ولی هنوز تقریبا هیچ کس حاضر نیست که حتی بعد نظری را درک کند، به جایش دوباره و دوباره به همان شبیه سازی رقابت سیاسی باز میگردند..
هر شماره کتاب جمعه رو که باز کردم سعی کردم یاد بیارم در اون تاریخ خودم در چه وضعی بودم و جو سیاسی رو چه جور یادم میاد. حیرت آوره که چپ چه میزان از داستان پرت بود. نمیدونم چه میزان از این به دلیل “تحلیل طبقاتی” است که اندیشه چپ بر اون استواره؟ البته حرفهای نگفته هم که با اشاره کوتاهی به “برادر بزرگتر” از اون رد میشه قسمتی از ماجرا است که نباید از نظر دور داشت. جالب اینکه ظاهرا تنها کسی که بر حسب نوشته بالا از همون اول میدونسته که چی میخواد همین خامنه ای خودمونه.
حکام ایران در قواره ای نیستند که عضلات سیاسی خود را به رخ قدر قدرت های خارجی نشان دهند. اگر در حال حاضر مردم بی دفاع در بین گاز انبر قدرت این حضرات محصور هستند و کمرشان در زیر بار ظلم و ستم خرد میشود ٬ نه از سیاستمداری دولتمردان وقت که از فرانبرداری کورکورانه اربابان بیلدلبرگ و نماینده خلفشان که کسی جز د موک… امریکایی نیست میباشد.
انالیزه کردن یا تجزیه تحلیل شرایط سیاسی کنونی زمانی نتیجه میدهد که با یک معلوم قابل قیاس یا یک حکومت سیاسی با رفتارهای شناخته شده سیاسی در قواره های بین المللی روبرو باشیم.
حکومت وقت که نه یک حکومت بلکه ابزار قدرت اربابان ذکرشده میباشد و هدف نابودی کشوری به نام ایران و غارت و چپاول منابع ملی است. حضرات هم چون ماریونت های خیمه شب بازی هستند و ملت مستاصل هم تماشاگران این سناریو هالیوودی.
شرمنده