داستان انجمن خانواده های پرواز و بیراهه هایی که رفت
متنی که در پی می آید دلنوشته های کسی است که همسرش شهرزاد هاشمی و دخترنازنینش مایا زیبایی ۱۴ ساله را در پرواز هواپیمای مسافربری اوکراین با شلیک عمدی گروه تروریستی سپاه پاسداران از دست داد. او در این نوشتار پرده از روی برخی از حقایقی برمیدارد که شاید بسیاری از ما از آن بی اطلاعیم.
سال 57 در زمان افتضاحی که پدران ما به بار آوردند 11 سال داشتم. شبی را که افتادن عکس خمینی در ماه، دهان به دهان می چرخید را به خوبی به یاد دارم. با پدرم رفته بودیم پمپ بنزین میدان محمدیه یا همان میدان اعدام. ماه بسیار نزدیک به زمین بود و قرص کامل آن در انتهای خیابان مولوی، میدان شاه دیده می شد.
هنوز عکسی از خمینی که در ذهن مردم فریب خورده و جوگیر مشابه سازی میشد را خوب به یاد دارم. شبیه آن را در پشت شیشه ی خودروی یکی از بستگان، بارها دیده بودم. آن روزها خمینی به مدد رادیوهای قدیمی و ماشین های تایپ فکسنی و نوارهای کاست آنقدر معروف و نامش آن چنان بزرگ شده بود که کمتر کسی جرات داشت بدون پیشوند امام، صدایش کند. با آن ابروان درهم و چهره ی عبوس و خشمگین اش، درچشمان کور عوام، مبدل به فرشته ی نجاتی شده بود که تنها رسالتش از سوی خدا، رهایی یک ملت از دست دیو زمانه بود.
خمینی با “هیچی” بزرگی که در پرواز ایرفرانس در راه ایران به صورت مردم تف کرد، آمد و شورش 57 پیروز شد. جوی جون به پا شد و بهترین فرزندان ایران در هیاهوی شورش و در لابلای طنین سرود “خمینی ای امام” به خاک افتادند. ماه در شبهای بعد هم تابید اما دیگر هیچوقت کسی عکس آن فرشته ی دروغین را در ماه ندید.
چهل و چهار سال از آن فریب بزرگ گذشت. هر کسی به طریقی سهمش را از آن عکس خیالی در ماه گرفت. کشتار در کردستان، کشتار زندانیان سیاسی در زندانها، جنگ بیهوده با همسایه، سلاخی های برون مرزی، قتل دگر اندیشان،بمب گذاری و آدم کشی، سرکوب معترضان از دانشجو گرفته تا کارگر و نویسنده و پزشک و خبرنگار و هر آن که در تصور هم نمی گنجید. انتقام سخت هم از امثال نگارنده گرفته شد که در پرواز هواپیمای اوکراینی، بهترین موجودات زندگانی ام به بی رحمانه ترین شکل گرفته شد.
امروز چهار دهه بعد از آن شورش خونین و کور، زن و مرد و پیر و جوان، بار دیگر به خیابان ها آمده اند و مصمم اند تا مهر ابطالی بر قباله ی عقد اجباریی که پدرانشان با روحانیون در حجله ی خون بستند بگذارند و خودشان سرنوشت خویش را در دنیایی آزاد رقم بزنند.
این بار اما نسلی که در خیابان برای سرنوشت خویش می جنگند، به یاری فناوری های نوین بسیار هوشمندانه تر طی طریق می کنند. با این حال، رسانه ها با تغییرات اساسی در روش، همانی هستند که در آن زمان بودند. هنوز هم رهبرسازی، جریان غالب است و عده ای با گذشته ای نامعلوم، سودای رهبری در سر می پرورانند و با تلقین افکار خیال پردازانه ی افسانه ای، خود را در قالب منجی آخر الزمانی معرفی می کنند.
حامد اسماعیلیون همدرد من است. پدری ست که تمام زندگی اش نابود شده؛ همسری ست که عشق زندگی و جهانش را به بی رحمانه ترین شکل از وی گرفته اند و بدون هیچ شکی غم و اندوه و کینه ای سخت از این ظلم بزرگ در دل دارد. اولین بار در روزی که به همت و با زحمات دوستان مراسمی برای عزیزانم در تورنتو گرفته بودیم یکدیگر را دیدیم. هنوز ریش خودش را از ته می تراشید. نویسنده ای که تا قبل از فاجعه هواپیما، گمنام بود. اولین کتابش به نام قناری باز در سال 1387 با مجوز وزارت ارشاد چاپ شد. سال 1392 (یک سال بعد از مرگ ستار بهشتی در زندان رژیم) مجوز چاپ کتابی به نام “گاماسیاب ماهی ندارد“ را از وزارت ارشاد گرفت. اما در همان سال و در نمایشگاه بین المللی کتاب، کتابش از نمایشگاه و کتابفروشی ها جمع شد چون بخش انتهایی کتاب به زمان عملیات فروغ جاویدان (مرصاد) مرتبط و شخصیتی به نام سوسن عضو سازمان مجاهدين خلق در اون روایت می شد. در عکس روی جلد کتاب به طور واضح و مشخص، زنان مجاهد خلق در زمینه ای سرخ رنگ تصویر شده اند. شاید برادران سانسورچی در وزارت ارشاد از زیر دست شان در رفته بود.
به هر حال، در مراسم بزرگداشت عزیزانم شماره تماسی رد و بدل کردیم و از آن به بعد ارتباطی بسیار صمیمانه بین ما شکل گرفت. بسیاری از شبها تا ساعت 2 بامداد از دردهای مشترکمان می گفتیم.
چند هفته ی بعد تعداد خانواده های داغدار پرواز بیشتر شد و با پیدا کردن یکدیگر جلسه ای را در منزل یکی از همسران پرواز گذاشتیم و ایده ی تشکیل انجمن از همانجا شکل گرفت و چند ماه بعد انجمن خانواده جان باختگان پرواز 752 در قالب یک نهاد غیر انتفاعی در کانادا به ثبت رسید. نگارنده در ابتدا یکی از اعضای هییت مدیره انجمن بود. به تدریج که هسته های اولیه ی انجمن نظیر کمیته های حقیقت یاب و ارتباطات، امور مالی و غیره شکل می گرفت افرادی هم برای هدایت این کمیته ها انتخاب می شدند و نگارنده هم به دلیل سوابق کاری پیشین، مسئولیت کمیته مالی را عهده دار شد.
اما کم کم، سایه ی تکروی و تمامیت خواهی و خودکامگی حامد اسماعیلیون هر روز بیشتر و بیشتر بر انجمن گستره می شد تا جایی که در تمام امور حرف اول و آخر را می زد و اساساً هییت مدیره با تاثیر شدیدی که از وی می گرفت بیشتر به مثابه بازوی اجرایی و غلام حلقه به گوش ایفای نقش می کرد. نباید فراموش کرد که اساس نهادهایی چون انجمن خانواده های جان باختگان پرواز، بر درد مشترک استوار بوده و روابط سلسله مراتبی و تحکم های از بالا به پایین در آن همچون سمی مهلک برای رسیدن به اهداف تعیین شده است. اهدافی که عبارت بودند از دادخواهی جان باختگان پرواز، حمایت از خانواده های پرواز، و زنده نگه داشتن یاد و خاطره ی جان باختگان.
ناگفته پیداست که 176 انسان بی گناهی که در این پرواز شوم به مقصد نرسیدند شخصیتی مختص به خود داشتند و از همین روی نیز خانواده های این جان باختگان نیز در بسیای موارد از جمله رویکردهای شخصی یا اجتماعی متفاوت بودند. با این حال وقتی که موضوع دادخواهی در میان است، دیگر نژاد و رنگ پوست، مذهب و نوع تفکرهای اجتماعی مطرح نیست و این حرکت و تلاش برای دادخواهی همه ی عزیزان از دست رفته در این پرواز است. اگر قرار بر دادخواهی بود، تمام هنر انجمن پرواز می توانست در این باشد که چتری پهن کند که تمام خانواده ها را با هر مرام و مسلکی زیر خود گردآورد.
با این وجود، رویکرد انجمن بنا بر مشاهدات و تجربیات شخصی نگارنده از ابتدای امر بر این اصل استوار نبود و حتی در ماههای اول، هییت گزینشی تشکیل شده بود که یکی از دستور جلسات آن بررسی خانواده های درجه یک جان باختگان برای پیوستن به انجمن در قالب اعضای گروه الف بود. تصور کنید که پدر یا مادری عزیزترین موجود زندگی اش را از دست داده و عده ای در لباس همدرد قرار است که دادخواه فرزندش باشند. اما پیش از دادخواهی، باید از مجرای گزینش انجمن بگذرد. این که جان باخته ای تا قبل از این پرواز، گرایشات مذهبی داشته یا حتی با دولتی ها تصویری داشته، دلیل حذف وی از روند دادخواهی نیست. خوشبختانه، در ماههای بعد و با اعتراض شدید افرادی چون نگارنده، این روند متوقف شد.
از دیگر نکاتی که صدای اعتراض برخی خانواده ها را بلند کرد، جمع آوری اعانه به بهانه ی دادخواهی بود که این روند ناثواب هم چنان ادامه دارد. بد نیست در اینجا، موردی را از یکی از خانواده های کشته شدگان اعتراضات سراسری آبان 98 ذکر نمایم. یکی از همکاران شریف نگارنده که از قضا خدمتگزار سازمانی که در ایران در آن کار می کردم بود، پسر 24 ساله خود را در جریان اعتراضات از دست داد. بعد از یک هفته مراجعه به نهادها و مراجع مختلف سرانجام به شرط دفن پیکر عزیز خود در روستایی دورافتاده در شهرستان محلات، پیکر فرزند خود را از پزشکی قانونی تحویل گرفت. اندکی بعد از نیروی انتظامی شکایت کرد ولی در دادسرا به شدیدترین وجه با او برخورد فیزیکی شد. غم از دست دادن عزیزش از یک سو و برخوردهای بعدی با وی از سوی دیگر نهایتاً از لحاظ روحی نابودش کرد و به کارتن خوابی در خیابان روی آورد و اگر همدلی و کمک همکاران بود، شاید امروز در کنار فرزندش در همان روستای دور افتاده دفن می شد. او نیز همچون بسیاری از خانواده های پرواز، عزیزش را در جنایتی توسط نظام اسلامی از دست داده بود و تنها فرقش در این بود که نه آقای نخست وزیر کانادایی را در کنار خود داشت که برای هر جان باخته مبلغ 25 هزار دلار بابت هزینه ی کفن و دفن بدهد یا 50 هزار دلار کمک های نقدی برایش جمع آوری کند و نه تا سقف یک میلیون دلار از شرکت بیمه کارت اعتباری پسرش، پولی دریافت کرده بود.
انجمن خانواده های پرواز، در جمع آوری اعانه در سال گذشته، تنها در یک مورد مبلغ 200 هزار دلار از مردم دریافت نمود که با برخورد شدید برخی خانواده های پرواز مواجه شد و هنگامی که از آقای اسماعیلیون و هییت مدیره بارها خواسته شد تا محل هزینه کرد این وجوه را دست کم به خانواده هایی که به نام عزیزانشان از مردم پول گرفتند ارائه کند با این پاسخ مواجه شدند که ابتدا باید عضو انجمن شوید تا آن وقت در خوشبینانه ترین حالت، یک گزارش کلی به شما بدهیم! امسال نیز با سوار شدن بر موج انقلابی مردم در ایران، تا کنون به همان مبلغ 200 هزاردلار هدف رسیده است.
سوال این جاست که مثلاً اگر فرد یا افرادی به نام دختران شین آباد نهاد یا انجمنی برای دادخواهی یا درمان و غیره تاسیس کند فارغ از این که این دختران یا خانواده هایشان که در آتش بی مهری و بی مسئولیتی جمهوری اسلامی سوختند، در آن عضو باشند یا نباشند، آیا نباید گزارش هزینه کرد وجوه را به ایشان بدهد؟ انجمن پرواز حامد اسماعیلیون که امروز برای دادخواهی دست در جیب مردم می کند آیا به طور شفاف به موضع دولت کانادا در قبال سرنگونی هواپیمای اوکراینی اشاره ای داشته است؟ دولت کانادا طی جلسات خصوصی که با برخی از خانواده ها داشته به طور شفاف اظهار داشته که عمد و قصد و هدف از پیش طراحی شده ای در این سرنگونی نبوده است. و این یکی از دستاوردهای دوساله ی انجمن حامد اسماعیلیون بوده است.
نهایتاً درخواست های خانواده های داغدار بی پاسخ ماند و نهایتاً مجبور شدیم در یک نامه سرگشاده موضوع را در فضای مجازی مطرح کنیم که البته باز هم ایشان خود را در جایگاه پاسحگویی ندید. رسانه ها نیز موضوع را در سطح درگیری های داخلی تنزل داده و در این باره سکوت کردند. سوال اینجاست که چگونه انسان می تواند اداعای دادخواهی داشته باشد اما خودش در مسیر ظلم به همنوع و همدرد خود باشد. چگونه کسی درخواست پاسخ از جنایتکاران را مطرح می کند در حالی که خود حاضر به پاسخگویی نیست. صد البته که این موضوع، به هیچ عنوان نظام جهل و جور و جنایت اسلامی را از پاسخگویی مبرا نمی کند.
داستان انجمن خانواده های پرواز و بیراهه هایی که رفت و می رود بسیار مفصل تر از آن است که در این مقوله کوتاه بگنجد. انجمنی که سخنگو و اعضای هییت مدیره اش در سال اول اصرار بر این داشتند که موضوع فاجعه ی پرواز را سیاسی نکنیم چون برای دادخواهی خوب نیست، امروز هم بالاخره خودشان نمی دانند سیاسی هستند یا خیر. در تجمعات اولیه به ویژه در تورنتو به همین بهانه اجازه استفاده از پرچم سه رنگ شیر و خورشید نشان را نمی دادند و نهایتاً وقتی باور کردند که بدون پرچم واقعی ایران و بدون حمایت احزاب و گروهها توان جمع کردن پنجاه نفر را نیز ندارند، به این موضوع تن دادند.
امروز یک بار دیگر مردم جان به لب آمده از ظلم به میدان بازگشته اند. رسانه ها سخت در تلاشند تا برای چهره سازی از یکدیگر سبقت بگیرند. تحمیل نسخه ی به روز رسانی شده خمینی در قالب مصلح آخرالزمانی چندان دور از انتظار نیست. فضای خطرناک برای در آوردن یک رهبر خیالی و بی ریشه و بی سواد همچون خمینی از درون جعبه ی جادو ، بیش از پیش مهیاست.
یادمان باشد که تاریخ جنایت های نظام اسلامی از هواپیمای اوکراینی شروع نمی شود. یادمان باشد که افرادی همچون حامد اسماعیلیون حتی بعد از وقایع سال 88 و در زمانی که ستار بهشتی ها در زندان جان می دادند و خون مردم بیگناه بر سنگفرش خیابانها ریخته می شد، مجوز کتابهایشان را از وزارت ارشاد می گرفتند.
بسیار خرسندم از اینکه کسی که تا همین سال گذشته، در مکالمات دو نفری مان دنیا را تمام شده می دید و با یاس و ناامیدی فراوان هم خودش و هم نگارنده این متن را به خواندن کتابها و دیدن فیلمهای خودکشی ترغیب می کرد، امروز امیدوارانه تر در مسیر خونخواهی (و نه دادخواهی) همسر و فرزندش گام بر می دارد. اما حواسمان باشد که رهبرسازی از فردی که توان رهبری یک گروه کوچک خانواده های داغدار را ندارد، ظلمی بزرگ در حق جنبش انقلابی کنونی ملت ایران است. کاوه آهنگر و رستم دستان در کتابها زندگی می کنند و انسانهای داغدار به مراتب دیکتاتوری وحشتناک تری را برای ما به ارمغان خواهند آورد.
نگارنده محترم
بنده نه شما رو از نزدیک میشناسم و نه حامد رو.
اما وقتی متن تون رو کامل خوندم، با توجه به تجربه طولانی که در راه اندازی انجمن ها وگروه های مختلف داشته و دارم، کاملا بر من واضح شد که این برخورد شما از روی حسادت است. پیش کشیدن اسم مظلومی مانند ستار بهشتی و تلاش برای احساسی کردن متن واقعا ضعیف بود.
من کاملا میتونم ببینم که شما شبهای بسیاری با حامد همدردی کردید و الان این فاصله رو نمیتونید تاب بیارید، کاملا طبیعیه.
ولی دوست من این ره که تو میروی به ترکستان است.
به جای حسادت به حامد، و اینکه تلاش کنی نشون بدی حامد هیچی نیست، بهش کمک کن و تبدیل بشید به صدای اعتراض مردم ایران. دادخواهی برای تمام مردم ایران بکنید.
امروز در برابر رژیم سفاک ج.ا وقت حرف زدن از اینکه حرف حرف من باید باشه یا حرف تو نیست.
جوانان ما رو تو خیابون دارن میکشن، همانطور که عزیزان تو وحامد رو کشتن. حامد امروز تو روشون وایساده و داره فریاد میزنه، تو اگه الان پشتش نباشی به نظر من …
[روم نشد بقیه اش رو بنویسم، خودت بهتر میدونی]. تمام.
دوست گرامی
این بخشی از کتابی تحت عنوان دیکتاتوری داغدار است که در آینده و در زمان مقتضی برای روشنگری نسل فردای ایران منتشر خواهد شد. اتفاقاً موضوع به هیچ عنوان شخصی نیست و دقیقا به همان جایی بر می گردد که هم شما و هم بنده به درستی دغدغه اش را داریم. پیشنهاد می کنم کمی صبور باشید. زمان بهترین پاسخگوی سوالات و ابهامات ماست.
حامد اسماعیلیون نه تنها عرضه اش را نداشت که دولت کانادا سپاه پاسداران را تحریم کند،
بلکه حتی وقتی دولت کانادا می خواست سپاه پاسداران را تحریم کند به بهانه چند سرباز وظیفه که می شد آنها را استثناء کرد جلوی تحریم سپاه را گرفت و نگذاشت.
معلوم نیست چه سروسّر خانوادگی با سپاه دارد??? من بشدت مشکوکم●
واقعا تو این زمان و نزدیک گردهمایی برلین، پخش این مطلب عجیب نیست؟
همه گردهمایها از جمله در برلین نمایش همبستگی ایرانیان در مقابل رژیم توتالیتر جمهوری اسلامی است و یک وظیفه است و ارتباطی به شخص خاصی ندارد. اجازه دهیم دیگر دادخواهی هم صحبت کنند. و هر کس بر اساس مجموع دانستههای خود قضاوت میکند. اگر قرار باشد کسی در کسوت رهبر ظهور کند پاکی وی باید با عبور از آزمونهای آتش ثابت شودخود. دنبال “وحدت کلمه” از نوع گفتمان خمینی نباشیم.
پويان جان. يكبار امتحان كن ببين بدون كلمه حسادت-كه امری درونی ست و عينيت نداره و قابل اثبات نيست- ميتونی استدلالی در جهت حمايت از اسماعيليون داشته باشی يا نه.
مگه قضیه نسبیت انیشتن است که استدلال میخواهی!؟حمایت ما از شخص ایشون نیست ، همانطور که حمایته کمان از تیر ، فقط به خاطر شکله تیر میباشد نه خودش. ایشان بنا بر شرایطی که زمان تحمیل کرده ، همان تیر هستن . تمام!
حقیقت اینه که حامد واقعا هیچی نیست! داغ و درد که از انسان قدیس عاری از خطا نمیسازه آقا! که اگر کسی بهش نقد کرد محکوم شه به حسادت! ما اگر نخوایم ملت ایران به اسم دادخواهی برای این آقای کوچولوی رقتانگیز با لابی اسرائیل تحریم بشن و زندگی از قبل هم براشون سختتر بشه باید کیو ببینیم؟ اصلا کدوم دادخواهی وقتی همهچیز طوری طراحی شده که به تحریم ملت ایران ختم شه؟ دلتون خوشه شما هم…
توچیکارکردی ؟
جانا سخن از زبان ما میگویی. من هم از این نوشته بر علیه حامد درست در زمانی که به یک چهره مطرح و موثر مخالفین نظام تبدیل شده کمی تعجب کردم اما سخن همه را باید شنید و بهترین داور خود مردم هستند.
احساسی کردن ماجرا ضعیف بود؟ اشک های حامد اسمعیلیون جلوی دوربین برای احساسی کردن ماجرا ولی در عوض قوی بود! خوب جواب داد! البته همه با اشک ریختن بر خون فرزند و همسرشان تلاش نمیکنند از پلههای سیاست بالا بروند، خیلی ها در خلوت خود اشک میریزند. حسادت مال کسی است که ادعا و قصدی در سیاست داشته باشد. نه، خیالتان راحت نویسنده چنین ادعایی ندارد، اما از آن سو ترسناک و خطرناک است برای آینده کشورمان، که کسی که تا دیروز سقوط هواپیما کلمهای از جمهوری اسلامی انتقاد نکرده بود یک شبه سودای رهبری کند وقتی دیگرانی هستند که عمرشان را برای مبارزه برای آزادی ایران گذاشتهاند. کمی تجربه و سواد و دید سیاسی لازم است. فقط کمی. کسی که دست کم پرچم کشورمان را بشناسد و به جدایی طلبان فرصت خود نمایی ندهد.
به امید تفکر.
اتفاقا پستی از ایشان هست در صفحه توییتر که در حمایت از جانباختگان ۹۸ هست، پیش از شلیک به هواپیمای اوکراین. ممنون که وقت گذاشتید و نوشتید. ممنون که هشدار دادید که توی چاه تکراری نیفتیم. ولی قضاوت با خواننده است، و این جنبش خمینی ندارد نگران نباشید.
دوست عزیز ایشان هم مانند آقای اسماعلیون اعضای خانواده خود را از دست داه و داغدار است و به گفته خودش رابطه نزدیک شخصی هم با حامد داشته. صلاح نیست من و شما در جریان این خیزش انقلابی مردم، و شرایط حساس مملکت شاخکهای حساس خود را که باید فعال باشد بخاطر کیش شخصیت کسی تحت نام وحدت کلمه غیر فعال کنیم. کاری که نسلهای گذشته ما در ۵۷ کردند. مطمئنآ خود حامد میتواند جوابگو باشد.
خیلی سوسکی سعی کردین بگین حکومت، هواپیما رو عمدی نزده، پیام شما دریافت شد، امیدوارم حامد اسماعیلیون در مسید دادخواهیشون موفق باشن
اگر جناب آقای حامد اسماعیلیون تبعه کانادا باشند، در مراسم تابعیت کانادا در مقابل قاضی کانادایی به ملکه انگلیس قسم خورده اند و الان به پادشاه چارلز سوم جانشین ملکه وفادارند.
حالا چگونه است که آقای حامد اسماعیلیون پادشاهی را برای کانادا مناسب میدانند امّا برای ایران ۲۵۸۱ ساله و هموطنان سابق خود مناسب نمی دانند ???
پویان خیلی چرت نوشتی
اسماعیلیون و خانوادهاش با جانفشان ایران ستار بهشتی غیر قابل قیاس هست. وقتی این درک را ندارید فقط باد گرفتید جفتک بندازید و فردا خمینی دیگر قالب کنید
من متاسفم که شما و شاهین بجای بودن درکنار بقیه راه نفاق رو پیش گرفتین ، در حال حاضر اتحاد مهمترین اصل هست. غم شما درد بزرگی است که جدا جدا درمان نمیشود.
بی احترامی به پرچم ایران غیرقابل بخششه، تفاوتی بین اسماعیلیون و خامنه و رجوی وجود نداره
هرکس برای خواسته ای که داره راه خودش را انتخاب میکنه. اینکه شما درمورد مرگ عزیزانتون ساکت موندید و نخواستید انتقامشون را بگیرید هیچ ربطی به حامد و کتابهاش نداره. اینقدر به شعور خودتون توهین نکنید. اگر پولی گرفته تا این حرکت را دنبال کنه، اونهایی که پول دادن حامیش بودن، پس بیخود به چیزهای دیگه ربطش ندید. وقتی دختر دو دکتر در انگلیس گم شد، یک تاجر ۱ میلیون پوند بهشون داد تا دخترشون را پیدا کنند. کجای این کار اشتباه است. شاید باید فکر کنید شما کدوم طرفی هستید و اگر نمیخواهید برای خانواده تون بجنگید پس لااقل ساکت باشید.
اتفاقا من روزاول اکتبر به همسرم گفتم، آقای اسماعیلیون سال ۸۸ که ما زنجیره انسانی از ریچموندهیل تا شپرد ساختیم برای ندا و هموطنامون، دغدغه ایران رونداشت. الان هم خونخواهی همسر وفرزندش اینجا اورده اش، که البته حقشه، هزاران بار حقشه. سالها زحمت کشیده که زندگی خوبی برای خودش و خانواده اش بسازه که الان کشته شده اند. من نه اقای اسماعیلیون رو میشناسم و نه دلیل بر حسادت دارم، اتفاقا به اون هم مثل بقیه خانواده های مسافران پرواز حق میدم ، ولی و ن پرست نبودن ایشونو قبل ازینکه شما یاهرکس دیگه ای این چند روز مطلب بنویسه متوجه شدم. تعجب میکنم از کسانیکه اصرار دارن چیزی به این وضوح رو انکار کنند. اینکه الان وقت این مباحث نیست و باید اتحاد داشت هم البته دلیل این بوده که هیچ توییتی در این مورد نشر یاباز نشر نکنم. ولی دلیل بر ناآگاهی از این مطلب نیست.
برای شما و اقای اسماعیلیون و تک تک کسانیکه عزیزی دد اون پرواز داشتند صبر آرزو میکنم🙏
این که شما چطور میدانید آقای اسماعیلیون در آن زنجیره سال 88 نبوده و آن زمان پی گیر ایشان بودید هم از امور عجیبه است. جل الخالق.
البته حق داشته که نباشه چون اسماعیلیون سال 89 مهاجرت کرده.
در مطلب گفته چرا اسماعیلیون کتاباش رو واسه مجوز میداده ارشاد، پس سیستم رو قبول داره یا برعکس.
یا مطرح سده در صحبتها که چرا توی تظاهرات ۸۸تورنتو نبوده در صورتی که ۸۹ مهاجرت کرده.
اسماعیلیون فکر نمیکنم قرار باشه رهبر حکومت بعدی باشه یا کسی که تایید و عدم تاییدش واسه حکومت آینده ایران مهم باشه. اسماعیلیون فقط عامل اتحاده ایرانیاست در حال حاضر ، یه چوب هم ملت رو متحد کنه ارزشمنده به نظر من
مشخصا داری پرت و پلا میگی. حامد سال 89 چند ماه پس از تولد ری را مهاجرت کرد. وبلاگ گمشده در بزرگراه را که همان وقتها مینوشت رو خونده بودی حرف مفت نمیزدی.
میخواهم همینجا به همه دوستان عرض کنم که با پررنگ شدن نقش حامد اسماعیلیون در انقلاب کنونی ایران حرکتهائی بر علیه ایشان شکل گرفته و تلاش رژیم برای تفرقه آغاز شده. آن دسته از هموطنان عزیز هم که هم و غمشان بیش از براندازی رژیم این است که نکند کسی به درجه بالایی از محبوبیت برسد و رقیب محبوبشان شود در دام این فریب می افتند. اتحاد ما قویترین اسلحه ما است. آن را حفظ کنیم.
دوست گرامی در سال ۵۷ هم با گفتن وحدت کلمه توسط خمینی خیلی از نظرات و افکار و راهحلها بایکوت شد.البته منظور این نیست که حامد با خمینی مقایسه شود. اما امثال استدلال شما قطعا شبیه آن است. بت نسازیم.
من از ایشان ادعای رهبری ندیده ام. ایشان سخنگوی خانواده های داغدار است و در حال حاضر از چهره های مطرخ مخالفین است. یکی از ما است و حمایتش میکنیم. این برچسب رهبری به نظر من از اتاقهای رژیم بیرون می آید.همین برچسب را به مسیح علینژاد و نسرین ستوده و هر کس دیگر که محبوبیتی یافت هم میزدند. این حربه قدیمی شده و ما جلوی آن می ایستیم.
اینم از اون حرفاست.آقای اسماعیلیوندر این انقلاب نقش پر رنگ داشته؟.فردا اعلام نکنید انقلاب را حامد اسماعیلیون انجام داد.
فعلا که داشته.
حالا این نظر شماست انقلاب و خیزش جدید هیچ ربطی به اسماعیلیون نداره
در مورد برخی کامنت ها:
اولا حسب اطلاع جناب زیبایی تنها بخشی از ماجرا را گفتند به دلیل ملاحظات خودشان. حقیقت بخوبی در مورد جناب اسماعیلیون مشخص است . ایشان داغدار خانواده اش است که در اثر جنایت رژیم دچار شده.
ایشان تا قبل از سقوط هواپیما اساسا زاویه ای با جمهوری اسلامی نداشته اند. ایشان تابعیت کانادا را دارند و اساسا با پرچم ملی ایران هم مخالفند.
جهت اطلاع بدون توهین کامنتی در مورد انتشار این مطلب در توییتر منتشر کردم که با سیل فحاشی اکانت های تازه تاسیس هوادار ایشان با رکیک ترین الفاظ مواجه شدم.
پایدار باشید. افق …. بخوبی از اکنون مشخص است.
آهنگر هم قبل از شورشی شدن فقط یک آهنگر بود . قبل از دهان باز کردن کمی فکر کنید
قلبم به درد اومد! کارتون واقعا زشته… خیلیخیلی زشت و ناامیدکنندهست وقتی همهمون میدونیم الان مردم رو توی خیابونها و زندانهای ایران دارن میزنن و میکشن و شکنجه میکنن. متاسفم که توی هیچی اتحاد نداریم الا زندگی زیر بار ظلم آخوند!
آنکه خوشحال است هنوز خبر بد را نشنیده است …..
بی تفاوتی عده ای در مقابل داعشیعه وحشی جنایتکار و شرکت در مراسم شله زرد و قیمه و شربت خوری داعشیعه خوردن پوست و گوشت و خون سایر هموطنان است.
کاوه آهنگر هم قبل از شورشی شدن فقط یک آهنگر بود . قبل از دهان باز کردن کمی فکر کنید .
من هر چقدر مطلب جناب زیبایی را میخونم نه حسادت می بینم، نه توهین.
نتیجه مطلبشان مشخصه از آدم ها بت نسازید.دوباره خمینی را در ماه نبینید.
اینکه یک دفعه بطور هماهنگ یک عده خبرنگار با کمک اکانت های رباتی یک ساز را می زنند عجیب نیست.
تا دیروز می گفتند ما نیاز به رهبر نداریم.
جنبش بدون سره.حالا یک دفعه بین … چی شده .
به نظر من این «طوفان در فنجان» است، من در این نوشته نکته ای نیافتم که ارزش توجه در سطح ملی داشته باشد، بیشتر از جنس دعواهایی است که هر جایی که چند نفر آدم بخواهند یک کار جمعی بکنند پیش میآید.
پیام عمومی چه بود، اینکه آقای حامد اسماعیلیون مناسب جایگاه «رهبر انقلاب» نیست؟! بی تعارف بگویم آنهایی که چنین دغدغه هایی دارند هنوز هم که هنوز است درک نکرده اند مکانیسم براندازی چنین رژیمی چیست، اگر با فراخوان آقای اسماعیلیون یا هر بنی آدم دیگری میشد ما یک مبلغ عظیمی هم به او بدهکار میشدیم، اگر ترجیح میدهید نگران باشید یک منوی بلند بالا از چیزهای خیلی سهمناکتر وجود دارند که میتوانید بین آنها انتخاب کنید…
لطفا تفرقه افکنی را کنار گذاشته و با حامد و مردم ایران همراه شوید. الان فقط وقت همدلی و یکی شدن است نه تفرقه.
می گویند گودال ایرانی ها در جهنم هیچ نگهبانی ندارد چون هر ایرانی که بخواهد از آن فرار کند بقیه او را پایین می کشند.
صحبت بالا مصداق درستی است. همه نشسته اند همدیگر را نگاه می کنند و وقتی یک داغدیده که مسلما درد داغش موتور حرکت او بوده بیش از ۵۰،۰۰۰ ایرانی را در تورنتو گرد هم می آورد و کاری می کند که دولت کانادا مجبور می شود عکس العمل نشان دهد و کلی از سران ۳پایی را تحریم کند مقاله های این چنینی سر باز می کنند.
اگر آزادی می خواهیم باید یاد بگیریم آزاد و فرا گروهی فکر کنیم حتی اگر به ضرر فرقه و گروه و دسته خودمون نباشد. اگر عدالت می خواهیم باید یاد بگیریم عمل یکی را عادلانه قضاوت کنیم. قضاوت عادلانه یعنی کنه عمل را سنجیدن بدون آنکه بسنجیم چقدر خیر و ضرر به خود شخص ما می رسد.
همه ایرانیان به زحمات آقای اسماعیلیون تا حدی بدهکار هستند. ایرانیان مقیم کانادا شاید کمی بیشتر چون هر چی ۳پایی و آخوند و دزد کمتری کانادا بیاید ایرانیان کانادا راحت تر زندگی می کنند.
این صحبت های صد من یک غاز را بزاریم کنار و کمی بزرگتر و وسیع تر فکر کنیم اگر پرواز به ارتفاعات هدف غایی ماست.
ایشون اگر خونخواه خانوادش است مشکلی ندارد و هر فردی همین کارو برای عزیزانش خواهد کرد ..ولی ما مردم بر مج احساسات سواریم هم سال ۵۷ و هم الان..خمینی و هر فرد دیگری فرق نمیکنه وقتی نخواهیم چشم به روی حقایق باز کنیم..ایشان کامل و شیوا مسئله ای رو توضیح دادن در سطح مسئولیتی کوچیک ایشون که موفق نبودن..پس حقیقت رو باید دید و بت سازی نکرد..ایشون نه در حد هدایت گروهی هست نه به اصلاح رهبری..فقط سوالی دارم که چرا ایشون انتقام رو میخوان از خاک و ملت ایران بگیرن؟!خونخواهی تا یه جایی توجیه داره نه وارد شدن به مسائلی که وطن رو نابود کنه؟!و چرا وکیل آقای اسماعیلیون باید جدا باشه از سایرین که پرونده تشکیل دادن و از وکیل خانم مریم رجوی خط بگیرن؟!اینم نکته عجیبی است در پرونده ایشون..چون خانم رجوی منفورن ولی ایشون در قبا و لباس ترحم و دلسوزی ملت می توانند خیلی کارها بکنند؟!کمی تامل و احساسی نشدن و با چشم باز دیدن حقایق باعث جبران اشتباهاتی مثل انقلاب ۵۷ خواهد شد..
ایشان خونخواه نیست. دادخواه است. انتقام از خاک و ملت ایران؟ من هم این ادبیات شما را میشناسم و هم میدانم از کجا می آید. حنایت اینجا رنگی ندارد. خودت را خسته نکن.
حتما خونخواه هستن چون اگر نبود دست در دست کنگره یهودیان کانادا و وکیل مریم رجوی نمیگذاشت؟!که تشنه به خاک ایران و قدرت هستن.قبل از حادثه پرواز مشخص بوده که ایشون عضو کدوم حزب بودن حرف امروز نیست.. کمی سرچ و تحقیق کنید ببینید..چرا بقیه اعضای خانواده های پرواز بال و پر ایشون رو پیدا نکردند؟فکر کنید ببینید که ایشان از کجا داره حمایت میشه؟! تعصب روی فرد و هر فکر و عقیده ای جز تباهی چیزی نداره..نگارنده این متن دقیقا همدرد آقای اسماعیلیون هست..زن و فرزند از دست داده در همون پرواز..پس تفاوتها و حمایتهای حزبی پشت ایشون رو ببینید و با تعصب نگاه نکنید. ایشون از یک انجمن که برای دادخواهی تشکیل شده داره چطور استفاده میکنه؟!هم مالی هم سیاسی؟!اینا واضحاتی هست که چشم باز کنیم میبینیم.
حنای رنگی امثال شما را هم در سال ۵۷ با تعصب بر روی خمینی و تقدسی که بهش دادید چهل سال با کوشت و خونمون حس کردیم.الان هم اسم عوض شده و رگ ترحم اینبار تحریک شده..
سایبری هستی و مزخرفاتت ارزش جواب دادن ندارد.
https://www.bbc.com/persian/iran-57195587.amp
حكم دادگاه عالي كانادا در خصوص تروريستي بودن (عمدي) اقدام جنايتكاران بهارون دليل بر رد ادعاهاي شماست
به تعداد کامنت های زیر این پست و پست های دیگه توجه کنید.
کاملا مشخصه اطلاعاتی های رژیم از آقای اسماعیلیون وحشت کرده اند که مبادا به یک نوع رهبری با اهداف بزرگتر تبدیل بشود.
سوال من از گردانندگان سایت مشروطه اینه که چطور سایبری ها و اطلاعاتی های رژیم به این سایت رخنه و نفوذ کرده اند؟
هدف اصلی از بوجود آمدن این سایت این بود که از ورود سایبری، اطلاعاتی، جاسوس و خائن به ایران جلوگیری بشه؟ این اتفاق ناگوار چطور اتفاق افتاد و گردانندگان آنرا تشخیص ندادند و خنثی نکردند؟
البته هنوز دیر نیست و می شود اینها را به جایی که به آن تعلق دارند برگرداند.
بگذارید همه حرفها زده شود.
تا زمانی که توهین و حمله شخصی نباشد، همه قابل نقد هستند چه شاهزاده باشد چه اسماعیلیون چه علینژاد و غیره.
بله با نقد موافقم و شدیدا از آن دفاع می کنم ولی با تفرقه نه!
وقتی اطلاعاتی می آد روی شخصیت آقای اسماعیلیون لجن پراکنی می کنه این نقد نیست این تفرقه است. می خواد شک و شبهه درست کنه تا برای فراخان بعدی ۵۰ هزار ایرانی تو تورنتو جمع نشه و اگر موفق بشوند هیچکس نمی خواهد رفت و جنبش مجانی و با هزینه ناچیز شکست خورده. این هدفی است که سایبری ها در اینجا دنبال می کنند نه نقد سازنده که به نفع مردمه.
باید جفت پاهای سایبری و اطلاعاتی را جوری شکست که ویلچری بشوند و دیگه نتوانند راه بروند.
اگر حکومت های پهلوی با این عمله های عزرائیل و شیاطین و اجنه ها محکم برخورد کرده بودند ایران اکنون نزدیک به نیم قرن دچار خون و آتش و تخریب تا رسیدن به مرز نابودی نمی شد.
نفوذی در کار نیست، این یک کار «سلیقه ای» است. اگر به سلیقه من بود چنین مطلبی را منتشر نمیکردم، نه به خاطر آنچه در مورد اسماعیلیون یا انجمن خانواده ها گفته شده، بلکه به خاطر جملات آخرش که مشخصا خط رژیم است، حتی اگر نویسنده صادقانه به آن باور داشته باشد.
این توجیه قطعا صحیح نیست. اگر زیدآبادی یا یک «میانه رو» دیگر یک مطلب بدون توهین مینوشت باید منتشر میکردیم؟
ظاهرا شما به نوشته به عنوان یک اختلاف نظر بین خانواده ها نگاه کرده اید، اگر موضوع این یا حتی حمله به اسماعیلیون بود اهمیت خاصی نداشت.
ولی پیام اصلی این نوشته تبلیغ ضد «براندازی به هر قیمتی» است، که عجیب است که شما به آن حساسیت نشان نداده اید.
پاسخ به برخی پرسشهای هموطنان گرامی و نازنینم:
این مطلب بخشهای پراکنده ای از کتابی ست که در حال نگارش اون هستم و کل کتاب در مجموع باید مورد نقد و بررسی قرار بگیره. بنده نزدیک به 3 سال هست که همراه و همپای دیگر همدردانم در فاجعه ی پرواز 752 روزها و شب های سخت و عذاب آوری را سپری می کنم. موضوع هم ابداً شخصی نیست و اتهامی هم متوجه حامد اسماعیلیون نیست. ایشان هم مثل من پدر و همسری دردمند و داغدار هست. مشکل صرفاً در یک نوع تفکر و نگرش هست که متاسفانه تا به امروز موفق به برگرداندن آن به مسیر صحیح نشدیم. تفکری که اساس آن نگرش تافته ی جدا بافته بودن و عدم پاسخگویی در قبال مسئولیت اعطا شده است. بنده و تعداد قابل توجهی از پدران، مادران ، همسران و خواهران و برادران جان باختگان عزیز بارها از شخص حامد اسماعیلیون پاسخ خواستیم که ما را به انجمن خانواده ها ارجاع دادند و آنجا هم هیچکس پاسخگو نبود و تا امروز هم نیست. نکته ی دیگر در این باره، چهره سازی و اسطوره سازی از افراد است که دست کم در طول تاریخ معاصر لطمات جبران ناپذیری به روندهایی نظیر دادخواهی (در معنای کلی آن) زده است. خطر از آن جا شروع می شود که جمهوری اسلامی خیلی خوب می داند که جریانی که فقط یک سر دارد را چگونه به بیراهه برده و آن را نابود کند. آینده شاید این را ثابت کند که تفکر هییت مدیره انجمن که مبتنی بر تفکرات و دستورات و منویات یک فرد است چگونه می تواند با زدن آن یک فرد نابود شود و این ظلم آشکاری ست به خون جان باختگان ما و تمام داغداران این 43 سال.
ما باید برای پاسخگو کردن یک نظام، ابتدا خودمان باور کنیم و یاد بگیریم که پاسخگو باشیم. پاسخگویی به یک همدرد که تمام نام و اعتبارمان را از نام آنها گرفتیم به گمانم ابتدایی ترین درخواست ما باید باشد.
با عرض احترام ، ضمن عرض ادب و تسلیت بابت غم از دست دادن عزیزانتان در پرواز. بنده تصور میکنم اگر روایت شما در خصوص آقای اسماعیلیون جنبه میهنی به خود میگرفت تاثیر بهتری داشت. من شخصاً از پیگیری آقای اسماعیلیون در خصوص خونخواهی و دادخواهی لذت میبرم ، اما به عنوان یک شهروند بدون دانستن پیشینه ی ایشان که در گذشته چه خط و منش سیاسی داشته اند نمیتوانم از ایشان به عنوان یک رهبر سیاسی یاد کنم.
هر چند که برداشت من از رفتار ایشان تاکنون این نبوده که در آینده ایشان قصدی برای شرکت در امور سیاسی دارند اما در هر حال انسان های نوظهور در عرصه مبارزه با جمهوری اسلامی از نظر بنده به هیچ عنوان مورد اعتماد نیستند به همین دلیل است که تنها شخص سیاسی مورد اعتمادم شاهزاده هستند.
همچنین باید در نظر داشت که در آینده ایران ، آقای اسماعیلیون یا هر شخص دیگری اگر سودای حضور در قدرت را داشته باشد ، این تنها قانون اساسی کشور است که تضمین میکند بار دیگر خمینی ظهور نکند.
امیدوارم عاملان حمله به هواپیمای اوکرانی و عاملان قتل فرزندان ایران در این چهل و اندی سال در مقابل دادگاهی عادل پاسخگوی اعمال خود باشند.
پیروز باشید
خیلی ممنون از اینکه نکات قابل توجهی را به اشتراک گذاشتین و امیدوارم افراد دیگر هم درد دل خود را همانند شما بازگو کنند تا حقیقت بیشتر آشکار شود. ما تجربه های تلخی را چشیده ایم که با روشن نمایی های افرادی همانند شما از تکرار تجربه های تلخ جلوگیری میشود بخصوص در زمان های حساسی مانند این روزها که یکه تازیها و موج سواریها بسیار مد شده.
( لچک قرمز + LGBTQ + نایاک) چییی میشه?!
طرف بجای رفتن به کلمبیا اشتباهی به کشور پادشاهی کانادا آمده