خیلی از ما مثل ابی هستیم حتی بدتر!
این روزها واکنش عصبی کاربران ایرانی علیه حرفهای ابراهیم حامدی، ابی خواننده، در رسانه ها و فضای مجازی بصورت گسترده ای منعکس شده است. او در مصاحبه ای گفته بود من بعنوان یک هنرمند نباید در مورد اختلافات دولتها دخالت بکنم. او گفته بود دعوا بر سر عنوان خلیج فارس یک دعوای سیاسی است و من که سیاسی نیستم.
من در اینجا نمی خواهم حرفهای ابی را نقد کنم. همه حرفها گفته شده و خود ابی هم فهمید چه گاف بزرگی داده اما پیکان حرف من به سوی ابی نیست بلکه به سوی خودمان است، حتی شما دوست عزیزی که از حرفهای سخیفانه ابی رگ گردنت باد کرده بود!
بنظر من بیشتر ما مثل ابی هستیم، افرادی منفعت طلب و کوته بین، منتها ابی احمق بود و حرف درونش را به زبان آورد اما ما باصطلاح زرنگ هستیم و وانمود می کنیم مثل ابی نیستیم.
شما ببینید چند درصد ایرانی ها بخاطر منافع زودگذر خود، با این حکومت اشغالگر مماشات می کنند؟ کاری به سلیبریتی ها ندارم که اوضاع شان بسیار بسیار بدتر از ابی است و اگر باانصاف باشیم میتوانیم بگوییم در مقایسه با سلیبریتی های داخل، باز صد رحمت به ابی.
طرف بخاطر اینکه موقعیت شغلی و درآمدی خود را بخطر نیاندازد، میگوید من سیاسی نیستم و کاری با این کارها ندارم. همین ایرانی هایی که در خارج کشور هستند و برای اینکه رفت و آمدنشان به ایران دچار مشکل نشود خودشان را به بی خیالی می زنند و از کنار جنایات رژیم می گذرند بسیار منفعت طلب تر از ابی و امثال ابی هستند.
متاسفانه متاسفانه میهن پرستی و خود را فدای وطن کردن و دغدغه وطن داشتن در بین اکثر ایرانیان کور شده است. ما تبدیل به ملتی متلاشی شده و بی ریشه شده ایم که هرکس بفکر منافع شخصی زودگذر خویش است. کسی نمیخواهد برای کشورش، برای آزادی، برای داشتن یک زندگی بهتر جمعی هزینه بدهد. همه انتظار دارند دیگران زحمت این کار را برایشان بکشد و بخاطر همین است که ملتی بهانه گیر و فراافکن و بی عمل شده ایم.
بیشتر ما مثل ابی هستیم و حتی بدتر از ابی.
یک لحظه به پایداری و استقامت مردم اوکراین فکر کنید. یک ماه است زیر بمب و موشک در برابر ارتش روسیه مقاومت می کنند. حتی نام ارتش روسیه آنقدر ترسناک بود که ملتی قبل از حمله، روحیه خود را ببازد و تسلیم شود. اما آنها ایستادند و جهان هم ترغیب شد که درکنار آنها بایستد.
شجاعت، باعث گسترش شجاعت میشود و از یک ملت ضعیف ملتی قابل احترام و سعادتمند می سازد. در نقطه مقابل، اگر وادادگی و بی عملی و منفعت طلبی در بین ملتی ریشه دار شود، نتیجه اش همین میشود که یک مشت آخوند شپشوی احمق تا عمق اتاق خواب شما هم نفوذ می کنند و هشتاد میلیون ایرانی را بازیچه باورهای فسیل شده خود می کنند.
گاهی اوقات فکر می کنم، باید مدتی بگذرد تا این نسل از ایرانیان خودخواه و منفعت طلب منقرض شوند و نسلی نو بیاید که موتور محرکه جامعه شود. از منافع شخصی بگذرد و به ایران بیاندیشد. خود را فدا کند تا آینده روشنی را برای نسل بعدی فراهم کند. دقیقا مثل همین حرفهایی که در ویدئو زیر زده میشود. می گوید: ما کشته میشویم، اجساد عزیزان مان را در کنار جاده و باغچه حیاط دفن می کنیم اما برای آینده کشورمان مبارزه می کنیم:
کاملا با نویسنده موافقم و معتقد هستم اکثریت ایرانیان افرادی منفعل، منفعت طلب، ترسو و فردپرست بوده و برای مقولاتی مثل وطن، عدالت اجتماعی و زندگی بهتر برای همه مردم تره هم خورد نمیکنند
کاملا با شیخ عزیز موافقم.
ابی را داریم مجازات می کنیم چون رو راست بود. رو راستی در فرهنگ ایرانی مستحق اشد مجازات است. همه باید همیشه دو رو، متظاهر، دروغگو، خائن و از پشت خنجر زن باشیم تا در این فرهنگ سرتاسر غلط و فاسد مقبول عموم قرار بگیریم.
اتفاقا دم ابی گرم که رو راست حقیقت را گفت. از هر کسی معترض است باید پرسید اگر تو دنبلانش را داری تو تظاهر نکن و حقیقت را بگو. اگر توانستی جایزه ات با من.
گالیله در دادگاه حقیقت را انکار کرد و جان خود را نجات داد. کسی به او گفت خاک بر سرت زمانی که چشم مردم به امید توی قهرمان بود خودت را اینگونه خراب کردی. گالیله در پاسخ به او گفت، خاک بر سر مردمی که به قهرمان نیاز دارند.
حالا این حکایت ایرانی هاست. همه برای برکت جیب و جان یا از میدان در رفته ایم و در یک جای امن اسکان کرده ایم یا با همین رژیم یک جورایی هم کاسه شده ایم ولی انتظار داریم بقیه ناخواسته قهرمان ما شده و همه چیزشان را فدا کنند تا مورد اقبال ما جماعت بزدل، بی انصاف، خائن و سودجو قرار بگیرند.
اگر من جای ابی بودم می گفتم خوب کردم که نخواندم و اگر تو جرات داری بخوانی سن را به تو واگذار می کنم ببینم جراتش را داری این ترانه را بخوانی وقتی همه می دانند تو کی هستی؟
این فرهنگ دور نشستن و هوار زدن لنگش کن باید ربشه کن شود. این فرهنگ بزدلی، خیانت و زرنگی، منفعت طلبی شخصی و انحصاری، تظاهر و دروغ تا ریشه کن نشود نه ایرانی ساخته خواهد شد و نه کسی می تواند آن را هرگز بسازد. همانجور که دو شاه خوب داشتیم ولی در آخر به خمینی و جمهوری اسلامی رسیدیم چون اکثر ما متظاهر، دروغگو، سودجو، بی توجه به میهن و مردم، دزد، خائن و ناسپاس هستیم. از پهلوی ها به خمینی ها رسیدیم چون بازاری ما در خمینی امید غارت بیشتر مردم را داشت و مردم امید پول مفت نفت و آب و برق مجانی را داشتند. مفت خوری، سود جویی شخصی، خیانت، ناسپاسی و تظاهر ما را از عرش به فرش رساند. پس کی یاد می گیریم که این راه به ناکجا آباد می رسد؟
تغییر از خود شروع می شود وگرنه هیچ چیزی تغییر نخواهد کرد.