حقه عمروعاص اینبار از سوی آخوندها به دولت پخمه امریکا
آخوندها میگویند در جنگ صفین وقتی بین سپاه معاویه و علی کار به بن بست رسید و قرار شد اختلاف را از طریق حکمیت حل کنند، از طرف معاویه عمروعاص که فرد زیرکی بود انتخاب شد و از طرف علی، یک فرد پخمه به نام ابوموسی اشعری.
این دو نفر مدتی با هم مذاکره کردند و قرار شد هردو آنها در حضور سپاهیان دو طرف، علی و معاویه را از خلافت عزل کنند و شخص سومی را انتخاب کنند.
خلاصه در روز موعود، همه سپاهیان جمع شدند. ابتدا ابوموسی اشعری گفت: من همانطور که انگشترم را از دستانم خلع می کنم یعنی بیرون می آورم همانطور هم علی را از خلافت عزل می کنم.
نوبت عمر و عاص که شد او برخلاف توافق انجام شده گفت: من معاویه را به خلافت مومنین نصب می کنم و انگشترش را توی انگشتش کرد!
این حقه را آخوندها به نام حقه عمرو عاص می شناسند و آنرا بسیار تمرین کرده اند.
حالا قضیه مذاکرات وین است که امریکا و رژیم آخوندها توافق کرده بودند که امریکا 7 میلیارد دلار از پول های بلوکه شده را آزاد کند و جمهوری اسلامی هم در عوض همه گروگان های غربی را آزاد کند.
اکنون آخوندها پولها را گرفته اند و می گویند برای آزادی گروگان ها باید بنشینیم و مذاکره کنیم!
خاک بر سرت اسلیپی جو
خاک بر سرت دمکراتهای پخمه
اسلیپی جو ممکن است کودن و احمق باشد ولی در این جریان فقط وظیفه اش را انجام داده.
وظیفه دمکرات ها مذاکره با رژیم نیست. مذاکره ظاهر قضیه است.
وظیفه دمکراتها نجات رژیم ه. الان که رژیم تا خرخره تو فاضل آب فرو رفته اینا دارن بهش تنفس مصنوعی می دن تا شاید کمی بیشتر عمر بکنه.
هر احمقی می دونه وقتی با تروریست و مافیا وارد معامله می شی باید پشت کله ات هم چشم داشته باشی.
اینا فقط دارند پول تو جیب آخوندا تزریق می کنند تا شاید بتونند نجاتشون بدن.
مذاکره همه اش کشکه. الان بیش از یک دهه است دارند مذاکره می کنند و مطمئنا این مذاکرات تا بعد از ساخت بمب و حتی بعد از شلیک آن و حتی بعد از شلیک بمب های بعدی هنوز ادامه خواهند داشت. این مذاکرات را باید سیرک دلقکها و تانگوی زشت بین اروپایی ها و دمکراتها با آخوندها و تروریست ها نامید.
در هر آهنگ علی گدا (رقاص مونث) تو بغل یکی از مذاکره کنندگان (رقاص مذکر) می ره و با یک آهنگ افتخار رقص را به او می ده. متاسفانه این سیرک و تانگوی مسخره و حال به هم زن هرگز تموم نمی شه و اگر رژیم بمونه تا آخر عمر رژیم حتی اگر ۱۰۰ سال هم باشه همچنان ادامه داره.
بچه های ما و بچه های بچه های ما یزرگ می شن و پیر می شن و این مذاکرات هنوز ادامه خواهند داشت و صد البته به هیچ جایی هم نمی رسن.