جهان بدون آرمان
دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی دوران اوج برخورد ایدئولوژی ها بود.
ایران ما هم قربانی همین درگیری ایدئولوژی کمونیستی شرق و سرمایه داری غرب شد.
در آن دوران، جوانان از سراسر دنیا میرفتند دنبال کارهای چریکی و مبارزه مسلحانه و مبارزه برای آنها مرز نمی شناخت.
چپ های آلمان شرقی خیلی در سازماندهی مخالفان شاه نقش داشتند. سفارت چین گروههای چپ مائوئیست در ایران سازماندهی میکرد. قذافی سوسیالیست پشتوانه مالی میکرد. سازمان فتح وظیفه آموزش تروریستی را بعهده داشت.
در طرف مقابل، امریکا در کشورهای مختلف از تغییر حکومتها حمایت میکرد و سیا و پنتاگون خیلی فعال بودند، نه مثل الان که تبدیل به شیر بی یال و دم شده اند. در آن دو دهه بسیاری از حکومتها سرنگون میشدند و جای خود را به رژیم های مخالف میدادند.
بعد از فروپاشی شوروی دنیا مدتی بسمت دوری از ایدئولوژی پیش رفت و بهمین خاطر مبارزه مسلحانه در سراسر جهان فروکش کرد. بغیر از گروههای اسلامی القاعده و طالبان و امثالهم.
الان دیگر دندان امریکا ریخته و نزدیک هیچ جنگی نمیشود. همین باعث شده که بازمانده های همان چریکهای سابق اکنون تهاجمی تر شده اند. پوتین در اشل جهانی، رژیم آخوندا در منطقه، و حتی گروههای تجزیه طلب همه از بی عملی خارج شده و یکه تازی می کنند.
یعنی بر دنیا، یک خلا قدرت دیده میشود که معلوم نیست به کجا ختم میشود. وضع اروپا بمراتب خراب تر از امریکاست. اینها حتی در مقابل تروریستها سر خم می کنند.اوضاع دیگر طوری دگرگون شده که کسی از آنطرف دنیا بلند نمیشود بیاید کار چریکی در کشوری دیگر کند. حتی الان هر ملتی هم بخواهد برای آزادی خود دست به سلاح ببرد، قبل از هر چیز از سوی کشورهای متمدن غربی مورد نکوهش و سرزنش قرار می گیرد. درکشورهای غربی حتی حرف زدن در این مورد را هم تحمل نمی کنند.
رهایی مردم ایران در این اوضاع حتی اگر همه ابزار و لوازمش موجود باشد (که نیست) باز هم با اوضاع بی آرمانخواهی در جهان سازگار نیست. چه کسی میخواهد اسلحه بدست بگیرد و این رژیم جنایتکار را به زیر بکشد؟
این جوان هایی که در خیابان مظلومانه کشته میشوند هرچند عزیزند، هرچند شجاع و از جان گذشته و فداکار هستند، اما رژیم را به زیر پایین نمی کشند. برای به زیر کشیدن یک حکومت مستقر حتما باید کسانی پیدا شوند که آرمانخواه باشند و از زندگی عادی خود عبور کنند. چنین روحیه ای نه در ایران، بلکه در سراسر جهان بشدت افول کرده است.