جاذبه قدرتمند زندگی
دیروز تیم پرسپولیس تهران ده نفره موفق شد تیم النصر عربستان را شکست بدهد و به فینال جام تیم های آسیایی راه یابد. همین باعث شادی و سرور عده ای از مردم تهران شد و حتی در نقاطی از شهر به خیابانها ریختند و خوشحالی خودشان را به نمایش گذاشتند.
عده ای از کاربران فضای مجازی معترض هستند و از این کار مردم گله می کنند که در شرایطی که این رژیم جنایتکار ورزشکار با شرفی مثل نوید افکاری را اعدام کرد و هیچ یک از ورزشکاران و فوتبالیست های کشورواکنشی نشان ندادند، چرا برای پیروزی یک تیم باشگاهی اینچنین شور و شعف از خود نشان میدهید؟
شاید بخشی از حرف این عزیزان درست باشد اما همه حقیقت نیست. اصولا زندگی و زنده بودن و امید و میل به شادی در انسانها ذاتی است. وقتی جنگها طولانی میشود انسان ها راهی برای ادامه زندگی زیر سایه جنگ را پیدا می کنند. بارها جشن کریسمس سربازان روسی و آلمانی را در خط اول جبهه خوانده و یا شنیده ایم طوری که شادی شان را با هم به اشتراک گذاشتند.
در زمان جنگ ایران و عراق، مسافراتوبوس بین شهری بودم. اتوبوس طبق معمول در رستوران بین راهی توقف کرد. همزمان هفت هشت اتوبوس دیگر هم از راه رسیدند و درنتیجه جلوی میز صاحب رستوران جمعیت زیادی برای گرفتن ژتون غذا تجمع کردند. این شلوغی منجر به صف طولانی و حتی دعوا و مشاجره مسافران شد.
در همین موقع یک جوجه بسیجی که لباس جنگی هم به تن داشت و جزو مسافرها بود رفت بالای یک میز یا صندلی و فریاد زد:
برادرها، الان رزمندگان ما دارند در جبهه ها جان میدهند و شما دارید برای شکم باهم دعوا می کنید!!
یک پیرمردی از توی صف گفت: بیا پایین بابا، الان اتوبوس حرکت می کنه
خنده جمعیت فضای سالن رستوران را پر کرد.
واقعیت این است که نمیشود نیازهای طبیعی انسان ها را تحت هیچ شرایطی متوقف کرد و به حاشیه راند. مردم ایران مثل همه انسانهای روی زمین میخواهند زندگی کنند و این چرخ زندگی توی هیچ شرایطی از حرکت نمی ایستد.
یک علت اینکه همان «جوجه بسیجیهای» سابق اکنون صاحب کشور هستند این است که آنها مصمم (و شاید زندگی ستیز) بودند و آن مردم عادی میخواستند «زندگیشان را بکنند».
الان هم ما با یک حریف مصمم طرف هستیم، براندازان چنین رژیمی باید از خودشان هم «سمج تر» باشند. به محض اینکه شما با «عقلانیت پیرمردی» شروع کنید محکوم به اصلاح جویی هستید…
ملای گرامی در احتیاج انسان به امید و شادی شکی نیست اما فکر میکنید چه تعداد از افرادی که عزیزانشان کشته شده و یا در خط اعدام قرار دارد و یا زندانی سیاسی است در این جشن و شادی شرکت کرده اند؟ ما باید یاد بگیریم که مثل یک ملت زندگی کنیم و هر بار که تخطی میشود این را گوشزد کنیم. همچنین میدانم که این نظر من شاید کمی تند وتیز است اما به نظر من دختری که نوی ورزشگاه راهش نمیدهند گ.. میخورد برای پیروزی پرسپولیس شادی کند.
این یک موضوع بسیار ظریفی است که هر دو طرف سکه را باید دید.
من هر وقت از دست آن قشر از مردم بی تفاوت عصبانی میشوم بدجنسانه آرزو می کنم که ای کاش صابون جنایات رژیم هم به تن این قشر از افراد بخورد. مثل اتفاقی که برای مسافران هواپیمای اوکراینی افتاد. اینها هیچکدام شان مخالف رژیم نبودند و طوری زندگی میکردند که رفت و آمدشان به ایران دچار مشکل نشود.
اما سوی دیگر سکه این است که نمیتوان از همه انتظار فداکاری، مسئولیت، مبارزه برای آزادی را داشت. تاریخ نشان داده که فقط درصد بسیار پایینی از جامعه باعث تحولات میشوند. بقیه زندگی خودشان را می کنند.
اتفاقا نکته همینجاست: کاملا برعکس آنچه وانمود میشود مشکل اصلی جامعه ما آن اقلیت کوچک حزب الله هایی دو آتشه نیستند، بلکه همین مردم کوچه و بازار هستند! این را من به عنوان کسی میگویم که همان دو آتشه ها میخواستند اعدامش کنند، ولی من همان موقع هم مطمئن بودم که اینها یا نسبتا زود «شهید» میشوند، یا نسبتا دیر خودشان از حکومت میبرند و در نهایت دوباره ما میمانیم و این اکثریت «هر که در شد ما دالانش» با یک سری کلاش تر از خودشان در راسشان.
بله، این واقعیت است، واقعیت را باید دید، ولی نباید پذیرفت؛ اگر میخواستیم واقعیت را همان طور که هست بپذیریم که نیازی به دیدنش هم نبود، خود بخود هم سر جایش میماند…
به نظر من حق با ملاست که بگذارند ملت از همان فرصت های کوچکی که به دست می آورد اعلام موجودیت کند نفس بکشد و خودی نشان بدهد. همان ملت در اعتراضات ضد حکومتی هم درخشش زیادی داشته و فصول رنگینی خلق کرده سراسر قرمز. خونها داده، جوانها داده برای آبیاری نهال انقلاب نوین که امروز حکومت سراپا ترسان و لرزان است از ثمر دادن آن