تنها دو ماه بعد از روی کار امدن آخوندها
روزنامه اطلاعات 22 فروردین ماه پنجاه و هشت یعنی تنها دو ماه پس از اشغال ایران توسط آخوندها افراد زیر اعدام شدند:
- عباسعلی خلعتبری وزیر امور خارجه به جرم انتخاب سفیران ایران از میان ساواکی ها!
- مهندس عبداله ریاضی رئیس مجلس بجرم تصویب رساندن قوانین ضد خلقی و ضد اسلامی!
- منصور روحانی وزیر کشاورزی بجرم واردات گندم!
- سرلشگر حسن پاکروان که در هنگام تبعید خمینی بسیار با احترام و نرمش با او رفتار کرد
- سپهبد محمد تقی مجیدی قاضی دادگاه نواب صفوی!
- غلامرضا نیک پی شهردار تهران بجرم ایجاد ترافیک!
- سپهبد حجت کاشانی رئیس سازمان تربیت بدنی بجرم فاسد کردن جوانان!
- سرلشگر علی نشاط فرمانده گارد جاویدان
- سناتور علی وحیدی سناتور سابق بجرم ایراد سخنرانی بر علیه خمینی در مجلس سنا
- سپهبد ناصر مقدم رئیس ساواک
- سرتیپ بازنشسته حسینعلی بیات نماینده سابق مجلس
بدون شک “جک” ترین رجل عصر پهلوی دوم
تو همین تاریخ شفاهی (فکر کنم احمد بنی احمد) نقل میکنه که موقع قیام و قعود برای رای گیری در مجلس کار به جایی رسیده بود که گاهی حتا نمایندگان به تعداد کافی “قیام” نمیکردند ولی این رای رو همونجور که از دربار و دولت بهش دیکته شده بود تصویب میکرد. یکی از نمایندگان بهش میگه آقا جان حداقل برای حفظ ظاهر هم که شده سعی کن که تعداد “قیام” کنندگان به حد نصاب برسه. ریاضی جواب میده: آقا من چه کار میتونم بکنم که اینها موقع رای گیری “قیام” کنند؟ بعد هم اضافه میکنه: (با اینکه قیام نمیکنند) ولی مخالف که نیستند!
اینهم وضع مجلس مشروطه در دوران محمد رضا پهلوی!
حالا باز بگین: کار کار انگلیسی ها است…
حتی اگر همه این حرفها را هم قبول کنیم طرف مرتکب جرمی نشده که مستحق اعدام باشد.
مگر توی همین طویله اسلامی قوانین مطابق خواست مردم به تصویب می رسد؟
آیا قوانین دهه ۵۰ را مطالعه کرده اید؟
فقط یه دونه از قوانین را نگاه کنید و مقایسه کنید با قوانین فعلی.
به عقل جور در میاد نمایندگان آن عصر با اون امکانات در مقایسه با امکانات فعلی قوانین با آن سطح کارشناسی و ادبیات را بنویسندو بعد در مجلس مسخره بازی کنند؟
به نظرم عجیبه
قوانین را (در غرب هم) معمولا نمایندگان مجلس نمینویسند، کارشناسان مینویسند و نمایندگان (بررسی و) تصویب میکنند. برای مثال بخش قابل توجهی از قوانین اقتصادی اروپا (نه فقط آلمان) را در یک موسسه پژوهشی مینویسند که وابسته به دانشگاهی بود که من مدتی در آن کار میکردم (در یک مجتمع بودیم). انقدر جنبه های حقوقی، محاسباتی (و لابیگری!) را باید در این قوانین در نظر گرفت که عموم نمایندگان پارلمان اصلا درجربزه خودشان نمیبینند.
در مورد مجلس زمان شاه هم هر دو جنبه صدق میکند: از یک طرف عمده نمایندگان آدمهای نسبتا با سوادی بودند، از طرف دیگر تصمیم گیری های اصلی با آنها نبود. ما در فامیل نزدیک نماینده ( وخیلی بالاتر) داشتیم که (پس از انقلاب در خارج) «تاریخ شفاهی» را برای من نقل کردند، خلاصه اش این میشود که سیستم از نظر سیاسی جوک، ولی در بعد اقتصادی شکوفا بود.
https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%BE%D8%B1%D9%88%DA%98%D9%87_%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B4%D9%81%D8%A7%D9%87%DB%8C_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86 حبیب لاجوردی بنیانگذار تاریخ شفاهی ایران است. او برای اولینبار مقوله تاریخنگاری شفاهی را به جامعه تاریخنگاران ایرانی معرفی کرد. در سال ۱۳۵۹به پیشنهاد یکی از اساتید دانشگاه هاروارد اقدام به نوشتن طرح اولیه پروژه تاریخ شفاهی ایران مینماید که در شهریور ۱۳۶۰ این طرح بهصورت اجرایی در مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه هاروارد آغاز به کار مینماید.[۱]
هدف این طرح جمعآوری و نگهداری خاطرات افرادی بود که در رویدادهای سیاسی و تصمیمات مهم ایران نقش داشتند و هدف اصلی کار تاریخ سیاسی قرار گرفت زیرا که طرح با محدودیت مالی مواجه بود.[۲] هزینه مالی این طرح که طی ۱۴ سال انجام پذیرفت در حدود ۷۵۰۰۰۰ دلار آمریکا بود که توسط گروههای زیر انجام گرفت:[۳]………………….