تراول بن و مخالفت خانم علینژاد با آن
رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی یک تروریست مسلمان را در خاک امریکا اجیر کرده تا جلو خانه خانم علینژاد رفته و او را ترور کند. علی رغم همه اختلافاتی که بین براندازان و خانم علینژاد وجود دارد اما در این مورد کاملا همراه ایشان علیه رژیم تروریستی آخوندها همصدا هستیم. نباید بگذاریم این اقدامات جنایتکارانه رژیم بی هزینه باشد.
اما پرسشی که باید به آن پاسخ داد این است که اصولا این تروریست ها چگونه به امریکا وارد شده اند. مگر امریکا حساب و کتاب ندارد که چنین موجودات خطرناکی به آنجا وارد می شوند تا عملیات تروریستی انجام دهند؟ چه کسی به اینها ویزا داده؟ طرف از قیافه اش معلوم است که موجود خطرناکی است. چگونه است چنین افرادی از لایه های چک امنیتی عبور کرده اند؟
واقعیت این است که دولت اوباما و بایدن، تعمدا همه موانع را برای ورود تروریستها به خاک امریکا را برداشته اند بطوریکه میتوان گفت امریکا امن ترین کشور برای مسلمانان افراطی و تروریستهای اسلامی است.
دقیقا یادمان هست ترامپ میخواست به این وضعیت هرج و مرج پایان دهد، به همین منظور او طرح «تراول بن» را امضا کرد اما چپ های افراطی، دمکراتهای فاسد و دشمنان امریکا، لابی رژیم و نایاک و متاسفانه عده زیادی از ایرانیان ساده لوح علیه این اقدام ترامپ شانتاژ کردند.
یادم هست همین خانم علینژاد در مصاحبه ای با سی ان ان از ترامپ بخاطر تراول بن انتقاد شدید می کرد و آنرا ضد ایران نامید. درصورتیکه ترامپ میخواست پای همین تروریستهای اسلامی را از خاک امریکا قطع کند اما افسوس که بسیاری از ما در تشخیص خوب و بد، دوست و دشمن و راه و چاه ناتوان هستیم و زمانی ممکن است بخود آئیم که یک تروریست ریشو جلوی پله های خانه مان ظاهر شود و زنگ درب را بصدا دربیاورد.
ملا جان بنده به عنوان یک برانداز نه تنها هیچ اختلافی با خانم علینژاد ندارم بلکه حامی ایشان و اقداماتش بوده و هستم.
منهم این قسمت نوشته برایم عجیب بود!
من بدلایل مختلف طرفدار مسیح علینژاد نیستم اما هرگز درصدد تخریبش هم نبوده ام چون این کار به نفع رژیم است.
هر کدام قضاوت خود را مینمائیم. من فقط منظورم این بود که همه براندازان با وی اختلاف ندارند.
اقلا یکی از بزرگترین آفت های حقوق انسان و دمکراسی، تزریق وریدی ب ث ژ ی ِ تجارت، سیاست و سلیقه به کالبد آن توسط سیاستمداران، حکومتها، آدمخوران، و نهایتا جمعیت حداکثری و خاکستری ِ نردبان ترقی پیما (اسلِیوهای شفافیت گریز) است، میکس-کالچری از سم و دارو. تمام شد؛ حالا سیستم ایمنی هر تمدنی را کله پا کرده اید. حالا او اهریمن را، جمهوری اسلامی را، طالبان را، داعش را، پوتین را.. عضوی از اعضای واحد خود و دارای کارکرد تخصصی برای کالبدش می بیند نه هیولایی بیگانه. برای کمک به بازنگری و بازنویسی کدهای ایمنی چنین کالبدی هم دیگر هیچ دارویی مگر از خارج آن کارساز نیست، از آن ایثارها و عشق هایی که تنها از دست حاذقان مستقل و شیفته ی انسان، شاید با هزاران سوزن از هزاران سرنگ دوباره پر و حتی اگر دیر شده باشد، با اره و تیغ و جوی های خون بر می آید.
اگر می خواستم برای این قرن نوی لعنتی اسمی انتخاب کنم، اسمش را می گذاشتم قرن بازنگری..، بازنگری در همه ی آن قانون هایی که نوشتیم و سیستم هایی که ابدا کردیم؛ همان قانون حقوق بشری که در سطور پایانی اش اختیار اعمال خود را در هر حکومتی به سلیقه ی قانوگذاران آن حکومت واگذار می کند! تا دیگر از رادیوی قدیمی خانه نشنوم و به یادم نماند که مشتی آدمخوار سلاح به دست در رواندا، سینه های مادران را جلوی چشم کودکانشان می برند و با همان اسلحه هایی نسل کشی می کنند که از مبدا و خاستگاه لیبرال دمکراسی دنیا برایشان ارسال شده.
برای منی که در سرزمین اشغالی ام سرزمین زنجیر و مرگ انسانیت با جوارح ِ پذیرفته ی این کالبد واحد جهانی می جنگم و چشم به جهان آزاد و ابلیسک هایش هم دوخته ام، چشم به دنیای وارث ِ گفتمان رومی و تمدن ِ شنیدن مخالف هم دوخته ام، هیچ چیز دردناک تر از بغض بالاجبار فروخورده ی هموطنم نیست که آنجا هم به تنهایی همینجاست.. گاهی در هذیان هایم فکر می کنم که راه نجات ایرانم از نجات این دنیا و مدعیانش می گذرد.. آن سعدی عیاش و سرشار از زندگی چه خوب این روزها را سروده بود.
جهانمان جایی شده که مشتی دلقک بی مایه، نوکیسگان سیاسی و کوتوله های ثروتمند می توانند سازمان های حقوق بشری و سازمان های امنیتی اش را توامان بخرند یا سر به راه و یا جهت دهی کنند، دلال و سیاست زده، اخته و اینرسیکشان کنند، لابی زدگی را از دادگاه و دیوان تا تخصصی ترین کلونی هایش بگسترند اما در عین کوری کنترل شده به روی سایر جوارح کالبد تمدنی شان، برای تحقیقات روی تکه ای از سخت افزار یک تمدن بیگانه ده ها سال زمان و میلیاردها هزینه کنند.
همانطور که مخوف ترین بلا برای عدالت و دستگاه قضایی، کور کردن آن با ابلاغ قانونی است که طی ناگزیر و الزامی ِ راه های ناعادلانه را برای تحقق شفاف و اریجینال خود ِ عدالت می بندد. چفت و بستی مرسوم از آن دستبندهای این جهانی که هر بار قبل از دادخواهی مظلوم، دادستان و قاضی اش و کل جامعه را به مسلخ کوری می برد.
آن متفکران و الیتی که مسئول بازنگری در قوانین و حقوق جهانی انسان و سرزمینی اویند، آنها که باید رویکرد و نگاه جرم شناسانه به نقض اخلاقیات و آخرین حقوق و هنجارهای پذیرفته ی مستقل از مرز را از حوزه ی اخته ی اجتماعی یا صرفا بیولوژیک و روانی به حوزه ی قضایی و اجرایی بکشانند یا دست کم بخشی از آن را به این حوزه وارد کنند تا ایمن افزای زندگی انسان زیر سایه ی حکومتها باشند دقیقا به چه کاری جز غزلبازی آکادمیک و مقاله افشانی مشغولند؟ هیچ، فقط ناخواسته اسلحه های آپدیت تری برای دلالان، بی مایه ها و قدرت مخرب محیا می کنند، عجیب هم نیست چون بسیاری شان نان از دست همینها می گیرند و مسئولیت ناپذیرتر از آنند که ولو شبی پابرهنه بدنبال آزادی و رعایت آدمی بگردند. امکان ندارد یک مسئولیت ناپذیر را در هیئت مدافع آزادی ببینید مگر از نوع فیکش.
ما در میانه ی یک جنگ تمام عیاریم. جنگی برای پس گرفتن حرمت های از دست رفته ی هر انسانی در این جهان تیره و نه فقط سرزمینمان. دیگر آشیانه ای باقی نمانده که ویروس های قدرت و تکامل معکوس تاراجش نکرده باشند، به این کلونی های نمونه ی تکثیر سرطانی که همگی بدون کمترین شکی دارای ارتباط و زیر چتر سرویس های امنیتی و حکومت های میزبانشان هستند حمله کنیم و مسیر تنفسشان را مسدود کنیم. اینها نباید در هیچ نقطه ای از جهان امنیت داشته باشند. برای گرفتن این امنیت از آنان هم وقتی حقوق و زبان پاسخی نداد، از هیچ روش غیر انسانی و بیرحمانه ای رویگردان نباشیم که اگر باشیم دیگر مرد و زن این مبارزه ی ارزشمند و گرانبها نیستیم. نایاک ها، لابی ها، تلویزیون ها، ولاگ ها، رسانه ها، مساجد یارخواهی، سفارتها، کرسی های بظاهر علمی نشر تجاوز، شرکتهای تجاری و مالی حامی رژیم در سایه، حقوقدانان وابسته به رژیم، نمایندگان و سناتورهای خریداری شده با ثروت مردم ایران در هر کشوری در جهان، تا این اهریمن ها را به آتش نکشیم و زنده زنده نسوزانیم بازوهای این اختاپوس همچنان به زهر زدن و مکیدن ادامه می دهند.