اتحاد از بالادست ممکن نیست، باید از قاعده هرم اقدام کنیم.

خامنه ای رهبر جنایتکار جمهوری اسلامی ، در تازه ترین سخنانش در زوز ۱۹ دی ابراز داشته:

برخی مشکلات را چنان بیان می‌کنند که گویا هیچ موفقیتی در جمهوری اسلامی اتفاق نیافتاده است. ما باید موفقیت‌های بزرگ جمهوری اسلامی را به یاد مردم بیاوریم.»

وضعیت کشور بسیار بحرانی است و بازگو کردن آن تکرار مکررات، علاوه بر ابرچالش هایی نظیر بحران آب، محیط زیست، اقتصاد و فرهنگ و آموزش ، کار بدانجا رسیده که همه اقشار حتی آن هایی که تصور می کنیم از سفره انقلاب بهرمندند نیز دست به اعتراض زدند. اعتراضات اخیر جانبازان جنگ ایران و عراق مقابل بنیاد شهید و کارکنان قوه قضاییه در مقابل مجلس موید وضع وخیم معیشتی و ناچیز بودن سرانه حقوق و دستمزدها در سطح کشور میباشد. جمهوری_اسلامی نیز در وین مشغول چانه زنی برای گرفتن امتیازات بیشتر ( بخوانید حفظ بقا ) در مذاکرات هسته ای است. متاسفانه آنچه موجب بقای #جمهوری_اسلامی در ۴۳ سال اخیر شده، بیشتر از آن که ناشی از دانش حکومت داری این رژیم تروریستی باشد، بیشتر از ناشی از عدم انسجام گروه های مخالف و مردم و اتخاذ تاکتیک های غلط است.

همان گونه که در بالا نیز توضیح دادم تقریبا تمام اقشار بخصوص کارکنان دولت و بازنشستگان بشدت به وضع موجود معترض و خشمگینند و شوربختانه اپوزسیون ما بجای اتحاد این نیروها و بهره بردن از پتانسیل موجود، در حال یقه گیری از یکدیگر می باشند.

شکی نیست وظیفه برخی از آن ها نیز که در قالب اپوزسیون فعالند، توسط جمهوری_اسلامی بطور مستقیم و غیر مستقیم هدایت می شود. بطور روشن یعنی این که برخی از گروه ها بدون علامت توسط جمهوری اسلامی به بدنه #اپوزسیون تزریق می شوند و برخی دیگر نیز ناآگاهانه در بازی جمهوری اسلامی قرار گرفته اند. از ذکر مصداق به جهت جلوگیری از تنش بیشتر خودداری می کنم. اکنون در حالی که گروه های صادق و برجسته اپوزسیون به دلیل اختلافات فکری بین یکدیگر از اتحاد و یا ایجاد رهبری واحد خودداری می کنند، چه می توان کرد؟

آیا باید منتظر ماند تا نفس های ایران به شماره افتد؟ در این بین نقش مردم چیست؟ مردم که بخوبی با حداقل ابزارهای موجود نشان داده اند تنها نقطه اتکا کشور و حیات آن می باشند. اما گرچه آنها در صحنه ظاهر بوده و در بسیاری از وقایع بخصوص پنج سال اخیر قدرت خود را برخ رژیم کشیده اند. اما مشخص است که بدلیل فقدان رهبری، پراکندگی اعتراضات و عدم اتخاذ تاکتیک های مناسب نتوانسته اند دشمن خود را مغلوب کنند.

حال که اپوزسیون قصد اتحاد و تشکیل شورای رهبری برای هدایت اعتراضات را ندارد ،بهتر نیست این تکلیف توسط مردم به آن ها محول شود؟ در این صورت نه عذر و بهانه ای برای گروه های اپوزسیون می ماند و نه افراد زیاده خواهی که با ایجاد تشکل های عجیب و غریب و بسیار خنثی در حال نفاق افکنی بین اپوزسیون هستند. اگرچه ممکن است پرسشی مطرح شود که مکانیزم اجرایی این طرح چیست؟ این نیز سوالی است که باید در مرحله بعدی به آن پرداخت. اما اساسا به دلیل تنگی زمان و پیشگیری از خرابی های ۴۳ ساله رژیم که در نمود ظاهری هزاران سال می نماید باید این طرح را به اپوزسیون داخلی و خارجی کشور عرضه کرد تا بازخورد آن مشاهده شود.

اتحاد مورد نظر می تواند صرفا در مورد دو موضوع اصلی زیر شکل بگیرد: ۱ _ نابودی رژیم تروریستی جمهوری اسلامی

۲_ ایجاد یک حکومت مبتنی بر دموکراسی در آینده.

در این بین باید از نوع و اسم حکومت صرف نظر کرد و آن را به رای مردم در آینده محول کرد.