نویسنده: Kaafer

محمد باهری که در دوره دوم دولت علم وزیر دادگستری بود نقل میکند که محمد رضا شاه در مجلس سنا نطقی نمود که طی آن فرمود ما دیگر اجازه نمیدهیم که حقوق زنان ضایع شود، که با زنان مثل مجانین

باید اعتراف کنم که اوقاتی وجود دارد که از ایرانی بودن خویش شرمنده میشوم. از رفتار این ملتی که این بخت بد را داشتم که در میان آنها بدنیا بیایم حالت استفراغ به من دست میدهد. باز اوقاتی هست که

تیمسار پرویز خسروانی در خاطرات خود نقل میکند که شبی که قرار بود فردایش خسرو گلسرخی را اعدام کنند شاه از سینمای کاخ نیاوران با خسروانی تماس میگیرد و میگوید فردا میخواهند گلسرخی را اعدام کنند و خسروانی نیز تائید

ناصر پاکدامن که از چپهای معروف ایران بود و عمری را صرف مبارزه با رژیم شاهنشاهی کرد در این مصاحبه عنوان میکند که وقتی دانشجویان در پاریس جشن برگزار میکردند سفارت برای جشن به آنها خاویار میداد و برای کمک

احمد قریشی رئیس دانشگاه ملی در زمان پهلوی عنوان میکند که پیش از انقلاب عباس میلانی دستگیر شد و قرار بر اعدام او بود. جریان از این قرار است که عباس میلانی استادیار دانشگاه ملی بود اما این استادیاری بخشی

فردوسی یکی از چند رکن اساسی زبان و فرهنگ ایران است و هیچ ایرانی بجز آخوندهای تاریک اندیش وجود ندارد که به او عشق نورزد و خود را وامدار او نداند. کتاب او بزرگترین ابزاری است که ما برای نگهداشت

حرکت گروههای آلمانی از اصفهان به مقصد افغانستان باعث شد که حکومت هند به کنسولها و مقامات انگلیسی در شرق ایران اجازه دهد اقدامات پیشگیرانه لازم را مجری دارند. از کنسولهایمان در مشهد، کرمان، سیستان و افسران سیاسی در مرز

نصرت الله امینی در خاطراتش روایتی از قتل کسروی بدست میدهد. قتل کسروی بی شک یکی از مهمترین وقایع تاریخ معاصر ایران و نقطه ای بود که  روحانیت اقتدار و بی رحمی خویش، و حکومت ایران مسخرگی و بی عرضگی

در اوت 1914 هنگامی که جنگ آغاز شد دو هفته بیشتر از تاجگذاری احمد شاه نمیگذشت و ایران که از فقدان یک دولت ملی رنج میبرد و در آستانه ورشکستگی قرار داشت نیروی نظامی کافی برای حفاظت از تمامیت ارضی

حکایت کاظم جفرودی از اخراج از مدرسه و نوشتن عریضه به رضا شاه بسیار شنیدنی و شیرین است و باعث میشود انسان برای دمی تلخی های موجود را فراموش کند. با سپاس مجدد از شیخ گرامی که مجموعه تاریخ شفاهی