رژیم کی میرود؟
من مطالعه دقیق این مقاله را توصیه میکنم، حتی اگر گرایش سیاسی نویسنده اش را نمیپسندید. دلیلش هم این است که تخصص نویسنده در موضوع مقاله است، پس حداقل فایده مطالعه (با دقت و چند باره!) مقاله این است که خواننده با استفاده بجای مفاهیم آشنا میشود.
https://news.gooya.com/2020/02/post-35417.php
[advanced_iframe use_shortcode_attributes_only=”true” src=”https://news.gooya.com/2020/02/post-35417.php” width=”100%” height=”600″]
مونتی جان
من هرگز نتوانسته ام حتی 5 دقیقه حرفهای این کوروش خان را تحمل کنم. فورا میزنم کانال دیگه.
اما به توصیه شما با هزار زور و زحمت مقاله اش را خواندم جز کلی گویی چیز جدیدی نداشت.
اتفاقا چند وقتی است که این پرسش در ذهن من ایجاد شده که آیا اصولا براندازی و تغییر رژیم در این دوره و زمانه که همه معادلات جهانی عوض شده امکان پذیر هست یا ما باید به دنبال استحاله این رژیم ضد ایرانی باشیم؟
شما ببینید روسیه حتی در روی کار امدن این رژیم نه تنها موثر بود بلکه بسیاری از چهره هایی که کوچکترین خطری برای این رژیم داشتند را به کمک روسیه از بین رفتند. مثلا قطب زاده را روس ها برایش پرونده درست کردند. کودتای نوژه (شاهرخی) را روسها لو دادند.
الان هم این روسها هستند که پشت این رژیم ایستاده اند. فکر می کنم روسها زمانی که ببینند این رژیم دارد سقوط می کند دخالت نظامی بکند.
شما اروپایی ها را ببینید بهیچوجه مایل به تغییر رژیم در ایران نیستند.
علاوه بر اینها، فرض کنید بجای ترامپ یک دمکرات کج فهم مثل برنی سندرز روی کار بیاد. یعنی میخواهم بگویم معادلات جهانی عوض شده و هیچکس دنبال تغییر رژیم نیست چون منافعی در ان ندارند.
وضعیت مبارزه مردم داخل هم هم داریم می بینیم. هنوز دوزاری شان نیفتاده که این رژیم با سلام و صلوات نمیرود.
ما دو راه در پیش داریم:
– یا اینقدر خوش شانس هستیم که با جنگ نیروهای خارجی مثل امریکا و اسرائیل این رزیم تضعیف و نهایتا سقوط می کند
– و یا اینکه دهها سال طول می کشد تا بعد از مرگ خامنه ای کم کم محتوای رزیم استحاله می یابد. شاید به مروز تبدیل به پاکستان و یا افغانستان بشویم.
من این مقاله را ابتدا به این دلیل توصیه کردم که حداقل استفاده از واژه ها سر جایش بود (مثلا فرق دولت، حکومت، رژیم و سیستم)، تا وقتی کاربرد اینها سرجایش نباشد اصلا معلوم نیست ما چه چیزی را میخواهیم تغییر بدهیم.
بعد هم چون دیدش نسبتا واقعبینانه بود (طول میکشد و «پدر صاحب بچه هم در میآید»)، نه مانند اینهایی که رویکردشان برای تغییر یک نظام فاشیستی چیزی شبیه به امید به برنده شدن در لاتری است.
برای جواب به شما من اول باید بدانم منظور از «استحاله» دقیقا چیست، تعاریفی که من تا کنون میشناسم ماهیتا همان «اصلاح طلبی» هستند.
من یک شانس واقعی برای براندازی میبینم، منتهی وقتی من از واژه هایی مانند «فروپاشی» یا «جنگ» استفاده میکنم منظورم تحت الفظی است، نه مانند بخش بزرگی از «براندازها» که درواقع همان اصلاح طلبان سرخورده هستند که تاکتیکی بلوف میزدند به امید اینکه رژیم جا بزند…
این را هم اضافه کنم که هدف خود من تغییر «سیستم» است. منتهی من مانند کوروش عرفانی دید «طبقاتی» ندارم، من تضاد اصلی در ایران را بین مردم و حکومت و حلش را هم در خلع ید حداکثری از حکومت میبینم، با ساختارها و «جهان نگری» که ما تا کنون داشته ایم اگر خودم هم حاکم باشم درست نمیشود…
استحاله با اصلاح طلبی فرق دارد. لااقل برداشت من از این دو واژه متفاوت است.
اصلاح طلبی یعنی اینکه ساختار و استراکچر جمهوری اسلامی بعنوان یک حکومت دینی بماند ولی ظواهرش امروزی و مردم پسند باشد یعنی مثل دوره خاتمی.
استحاله یعنی اینکه حجاب آزاد باشد، ارتباط با امریکا و دنیا از سر گرفته شود . توریسم راه بیفتد. سرمایه گذاری رونق بگیرد. اما لزوما خبری از دمکراسی نیست. چیزی شبیه ترکیه شدن. یا شبیه پاکستان شدن.
و اما تغییر رژیم و یا براندازی به این امید است که ابتدا یک حکومت سکولار جایگزین شود و آزادی های فردی و اجتماعی برقرار شود و عدالت و توزیع ثروت از چرخه باندهای قدرت بیرون آید. در این مرحله ممکن است مدتی طول بکشد تا به دمکراسی برسیم
این همان تعریفی از «استحاله» بود که من میشناختم. آشنای ما «دلقک» (تیمسار) ده سال در همین شیپور دمیده بود.
خوب خیلی از این اصلاح طلبان هم اگر کمی جلویشان را باز بگذارید از این مطالبات هم سبقت میگیرند. ما که نیات اینها را میشناسیم (ضمنا خامنه ای هم میشناسد…)
من بنابر یک تحلیل مفصل (که اینجا جایش نیست) معتقدم که اینکه رفرمیستها موفق نشدند اتفاقی نبود، در آینده هم موفق نمیشوند. شرایط جامعه ایران به گونه ای است که اگر جلویش را کمی ول کنید تا ته خط خواهد رفت (اگر هم ول نکنید بالاخره به سیم آخر خواهند زد).
ضمنا در مورد «دموکراسی»: من به طرز رادیکالی «لامذهب» هستم، یعنی به هیچ چیزی که جنبه مذهبی پیدا کند باور ندارم (حتی اگر خدا تویش نباشد!)، به طریق اولی من به دموکراسی هم «باور ندارم»، اگر من دموکراسی را برای ایران اجتناب ناپذیر میدانم صرفا از روی پراگماتیسم است.
برای اولین بار یک مقاله از کوروش عرفانی رو پسندیدم.
منظور از اینکه ” تخصص نویسنده در موضوع مقاله است” چیه؟
این که جامعه شناس است و تز دکترایش را هم در فرانسه در مورد یک موضوع مربوط نوشته است.
این را هم بگویم که برداشت من این است که بعضی اظهارات او «تاکتیکی» هستند، شاید حتی مانند نامش «مستعار»…
به پیشنهاد شما و به نیت دقیق خواندن، چندین بار روی مقاله کلیک کردم ولی هربار نتونستم تمرکز کنم چون موافق نبودم!.. به نظرم تئوری خوبی برای هر کشوری غیر از جمهوری اسلامی می تواند باشد اما کمکی به فهم ساختار قدرت در ایران نمی کند.. یعنی به نظرم اصلا و ابدا در جمهوری اسلامی نمی شود اینطور دقیق ارگان ها را از هم جداکرد و بر فرض از کار افتادن یکی یا به میان آمدن دیگری به نتایج آن پرداخت.
در جمهوری اسلامی، آنچنان ساختار قدرت در هم تنیده و به ظاهر پیچ و تاب داده شده که مثل یک لوپ می چرخد و ابتدا و انتهایی ندارد بنابراین زیاد قابل تفکیک از یکدیگر و حتی رخنه در آن نیست..
به نظر من مثلا اصلا عمدی در تضعیف دولت روحانی نبوده بلکه تحریم ها باعث شده کفگیر به ته دیگ بخورد و نیروهای نظامی در اولویت پرداخت قرار بگیرند و طبیعی است که آهی دربساط برای دولت نماند که بتواند مثل همیشه دهانها را ببندد.. ضمن اینکه همه آنها به یک نسبت در جریان همه امور قرار دارند و شور و مشورتی هم که می شود برای این است که کدام گروه تئاتری باید روی صحنه برود و رل «بدمن» را بازی کند. یا حتی قربانی شود..
من حتی فکر می کنم دولت های فلسطین و لبنان در بودجه نفت و حکومت ایران سهیم و شریکند.. آنجا که خامنه ای در سخنرانی مربوط به بنزین گفت «به من گفتند بنزین باید گران شود من هم قبول کردم چون چاره ای نداشتم» را یادتون هست؟ که بعدش ذوب شدگان در ولایت گریه کردند؟ چرا چاره ای نداشت؟.. چون اگر قبول نمی کرد نیروهای فلسطینی که تو سپاه مستقر هستند دخل خودش و نیروهاش رو می آوردن..
در ضمن من اصلا منکر کار کارشناسانه نویسنده در این مبحث نیستم ولی رویدادها رو یه جور دیگه می بینم.. به نظرم آقای کورش عرفانی بیشتر از اینکه کمکی به درک ماهیت جمهوری اسلامی بکند سعی می کند ساختار سیاسی جمهوری اسلامی را فکر شده و آٌس و قٌس دار جلوه بدهد. در حالیکه به نظر من همه آنها مجری اوامر «دولت سایه» هستند..
show must go on!..
مقاله آنقدرها هم چیز پیچیده ای نمیگوید، کمابیش همین حرف شما را میزند، شاید نویسنده زیادی پیچیده بیان کرده است.
به نظر من تحلیل واقعگرا بود چون منتظر یک اتفاق خاص نیست، بلکه فروپاشی حکومت (همراه با همه چیز کشور!) را یک روند تدریجی، ولی حتمی میبیند.
در واقع رویداد غیر منتظره این میبود که این روند با یک «معجزه» متوقف شود، وگرنه «شب به خیر!»