درد بی درمان «اسلام» و خو گرفتن و همزیستی با ایدز ادیان ابراهیمی!
کسی که ستون فقراتش آسیب می بیند، خیلی کارها را دیگر نمیتواند انجام دهد و اولین توصیه پزشک متخصص به او، «کنار» آمدن با شرایط جدید است.
اینکه در گذشته شما چه بودید، کوچکترین تاثیری در شرایط امروزتان ندارد. اینکه شخصی روی «ویلچر» بنشیند و عکس های کوهنوردی و شنا کردن و فتح قله دماوند را مدام به دیگران نشاندهد، نه تنها حالش را خوب نمیکند، بلکه باعث میشود دیگران نگاه «ترحم آمیزی» به او داشته باشند و او را بیماری بدانند که هنوز باور نکرده است دیگر آدم سابق نیست.
وقتی شما دچار نقصان عضو و معلولیت میشوید، تا چند ماه برایتان سخت است که با شرایط جدید خودتان را تطبیق دهید. این عادت کردن به ناتوانی آسان نیست اما سرانجام اتفاق میافتد و شما یاد میگیرید که بدون پا هم میشود ورزش کرد، هر چند انتخاب ها محدود است.
آدمی که پا ندارد، انگار بال خیال پردازی هایش هم فلج میشود. رویای پرواز بدون بال، با یک جمله از خواب بیدار شو، پایان میگیرد. وقت آن رسیده است که ما به دلیل تصادف های پی در پی با لشگر اسلام در قادسیه و نهاوند و ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، افلیج شدن فرهنگ خویش را باور کنیم.
ما دیگر آن آدم سابق نیستیم. کورش و خسرو پرویز و خشایار و … هیچ شباهتی به ما نداشته اند. اینکه به چهار ستون کله سنگی ۲۵۰۰ ساله افتخار کنیم و در دنیای امروز با قوانین ۱۴۰۰ ساله اعراب صدر اسلام زندگی کنیم، تناقض که هیچ، حماقت است.
ما با اختراع «شیعه» بزرگترین جنایت را در حق ایران و ایرانی مرتکب شده ایم. آمدیم دین اسلام را بزک و رنگ آمیزی کنیم، اما هنر ایرانی را هم ناخواسته به اسارت اسلام درآوردیم!
نمونه اش مساجدی است که معماری ایرانی در خدمت جنایات اسلامی قرار گرفته است. نمونه اش حافظ و سعدی و مولوی که کلام سحر آمیزشان را در جهت «اصلاح» اسلام صرف کردند اما این اسلام بود که عوض نشد و کلام آنها را بلعید و خودش را قوی تر کرد.
دیگر نمیشود هم شاهنامه را دوست داشت، وهم قرآن را! نمیشود ، ترکیب این دوگانه های ضد یکدیگر میشود آش شوربای «ملی_ مذهبی» که طعم تهوع انگیز انقلاب ۵۷ میشود نهایت هنر آشپزیشان !
قبول کنیم ما هر چه را که خواستیم «بومی» کنیم_ به جز مورد آشپزی_ به گند کشیده ایم و راه رفتن خودمان را هم از یاد برده ایم!
ما نه در سال ۵۷ و نه امروز هیچوقت آمادگی دموکراسی به سبک غربی را نداشته ایم . فاجعه اجرای «جمهوری اسلامی» محصول همین نگاه است. نگاه یک افلیج بی پا ( کشورهای مسلمان خاورمیانه ای) به پدیده «پرواز»!
ما نه سوییس هستیم و نه فرانسه و نه آمریکا ، ما مستعمره اسلام بوده ایم و هنوز هم اسیریم. اما این اسیر اکنون توانسته است حلقه های زنجیر اسارت خویش را سست کند، آنقدر سست که با یک همت بلند میتواند دوباره برخیزد و هم خود را رها کند و هم زندانبان را به سزایش برساند.
ما از جهنم جمهوری اسلامی راهی به بهشت نداریم، بلکه باید اول دوران برزخ را طی کنیم، دورانی که پر است از دوگانگی؛ در این دوران است که باید با قدرت تمام سم اسلام را از جان خویش برون کنیم و پس از بهبودی، از برزخ «ایران اسلامی» عبور کنیم و ایران را دوباره بسازیم.
چرا برایتان مثال مذهبی زدم؟ چون از کافر و با دین ما این داستان ها را از بچگی خوانده اند! تنها نقطه مشترک مسلمان و غیر مسلمان در ایران اسلامی این است که هر ۲ گروه از کودکی دارای حافظه مشترک هستند، حتی اگر این حافظه با اجبار در ذهن آنها مهندسی شده باشد.
داشته های ما محدود است، اما با همین ابزارهای محدود، با همان پشتوانه ای که از گذشته پرشکوه ایران و فرهنگ غنی ایران باقی مانده است، میتوان اسلام را از پای انداخت. طول میکشد، شاید یک قرن دیگر طول بکشد، اما شدنی است.
پس گرفتن ایران از شیعیان راه پر مشقت و طولانی است که پایان جمهوری اسلامی، تازه آغاز راه است. برای رسیدن به آرزوهایمان باید اینبار درست «انتخاب» کرد.
به زودی درون ایران جوی خون راه خواهد افتاد. لشگر ملایان مفت خور و سپاه آدمکششان ایران ثروتمند را تا پای جان رها نخواهند کرد. ۱۴۰۰ سال چپاول فکری وجسمی و سرزمینی ما توسط اسلام باید تمام شود.
با بازیابی هویت تاریخی و فردی خویش، میتوان ایران را هم پس گرفت. ذهن ها که آماده شود، تفنگ ها که پر شود، اراده اش هم در اذهان عمومی پدید خواهد آمد. سقوط جمهوری اسلامی حتمی است، اما بی جنگ و تفنگ، هرگز!
آفرین
کسی که به این نقطه از آگاهی رسیده که اوضاع را چنین می بیند یقینا راه دشواری را طی کرده.
افراد عادی به سادگی به این نقطه ای که شما در ان قرار داری نمی رسند.
ما دانه هایی می کاریم که نسل بعدی ثمره آنرا خواهد چید.
موفق باشید
ارادتمند و درود بر مرجع عالقدر کافران ملا حسنی
؛)
ارغوان جان،
به نظر من دشمن اصلی ما کمونیست ها و سوسیالیستها یا به عبارتی چپگراها هستند تا مذهبی ها.
در سال ۵۷ چپگراها با نقشه قبلی سوار بر نهاد مذهب شدند تا به قلب توده های مردم از طریق مذهب راه پیدا کنند و به اهداف جهان وطنی خود دست یابند. چیزی که اتفاق افتاد.
آنها، یعنی «نهضت خداپرستان سوسیالیست» که در سال ۱۳۲۲ بنیان گذاشته شد و در کنار حزب توده، صدها انشعاب و در واقع راهکار و سیاست پیدا کردند تا توانستند سوار بر اعتقادات مذهبی مردم، خود را غالب کرده و بهمن ۵۷ را سامان دهند.
سال ها چپگراها روی نهاد مذهب (نمونه: علی شریعتی، جلال آل احمد) و بسیارانی دیگر، سرمایه گذاری کردند تا ظرفی بشود برای رشد و رخنه در اذهان عمومی از طریق نهاد مذهب.
همچنین سالهای سال است که چپگراها با نیروهای خود در حکومت با برگزاری نشست های اسلام مدنی و هم اندیشی دینی و این اباطیل سعی دارد خود را به عنوان اسلامیست های مدرن در بین اذهان عمومی جا بیندازد. (تمام سران اصلاح طلب داخل نشین و خارج نشین بدون استثنا)
امروز با وجود ۴۱ سال آموزش و پرورش مذهبی در جمهوری اسلامی، گذشته از قشری که با شهامت از مذهب عبور کرده اند، نباید فراموش کنیم که بیش از نیمی از جمعیت کشور هنوز مذهبی هستند و ممکن است انتقادات ما از دین را جور دیگری بفهمند و از ترس اتهام لامذهبی، موضعی موافق با یکی از جناح های داخلی یعنی جناح های اسلامی ترقی خواه بگیرند.
بنابراین برای جذب این بخش از جامعه به نظر من باید چشم و گوش آنها را رو به کسانی باز کرد که مذهبشان را آلوده به سیاست کرده اند یعنی چپگراهایی که خود را به عنوان اسلامیست های مدرن جا می زنند.
اگر ما خواهان بازگشت پادشاهی هستیم با توجه به جامعه مذهب زده و با توجه به اینکه هزاران سال است در ایران نهاد دین پشتیبان نهاد پادشاهی بوده باید بدون شک نهاد مذهب به همراه نیروهای نظامی علیه رژیم و در کنار شاهزاده قرار بگیرند تا اگر بشود سامانه پادشاهی را به ایران برگرداند.
به نظرم در بحران کنونی به جای این بحث های آکادمیک دینی که بدون شک در فردای آزادی میسر و ممکن خواهد شد خلع سلاح کردن «اسلامیست های ترقی خواه» از هر بحثی کارسازتر است. خاصه آنکه حزب دموکرات آمریکا و اکثر چپ گراهای اروپایی نیز از آنها با تمام قوا حمایت می کنند و در احزاب خود نمایندگانی از آنها نیز دارند.
من برای چندمین بار عرض می کنم که از خانواده ای کاملا غیر مذهبی می آیم و روشنگری دینی و فاشگویی شیادی های دینی بحث هر روزه بوده اما در کنارش هم یاد گرفته ام در کشوری که «علم و دانش» پایه های آموزشی آنرا تشکیل نمی دهد حتی اگر نود درصد جامعه مدارک دانشگاهی (دانشگاه های اسلامی) در دست داشته باشند، مذهبی هستند و نمیتوان «قدرت مذهب» را نادیده گرفت. این رو اضافه کردم که از سوتفاهم احتمالی پیشگیری کنم.
صنوبر جان ایمیلتان را چککنید
بهترین و صادق ترین جمع بندی از اوضاع ایران بود که تا حالا خوانده بودم.
بله بدون جنگ مسلحانه و تن به تن با تک تک این فرقه آدم خوار نمی شود ایران را پس گرفت. در این شکی نیست.
مشکل هم مذهب نیست چون با دین یا بی دین یک برچسب می خورد و کشتنش حلال می شود. مگر مجاهدها مسلمان نبودند؟ پس چی شد؟
مشکل اینجاست اینها برای کشتارهای میلیونی هم آماده اند همانجوری و همان کاری را که در سوریه دارند می کنند در ایران بدترش را می کنند و به هیچ وجه تعجب نمی کنم حتی اگر بر سر مردم شیمیایی هم بزنند و ناراضی و راضی را با هم هلاک کنند همانجوری که خمینی ملعون ۴۱ سال پیش گفت که اگر لازم شد اول همه را بکشید بعد ببینید کی را کشته اید. مسلمانان کشته شده به بهشت می روند و کافران به جهنم. این منطق هنوز هم سرلوحه سپاه ضد ایرانی پاسداران هست و در طی این ۴۱ سال کوچکترین تغییری نکرده.
بدون شک نبرد با آخوندها بدون هزینه نخواهد بود ولی باید چاره ای اندیشید تا این نبرد را برای مردم کم هزینه تر و برای رژیم پر هزینه تر کرد.
آخوندها سلاح های بهتر و قدرت آتش بیشتری دارند. باید این مشکل را یک جوری اول حل کرد یا اصلا جنگ را شروع نکرد. جنگی که نتیجه اش هزینه یا شکست است بهتر است اصلا شروع نشود تا زمان آماده بودن فرا رسد.
سیاست فعلی آمریکا موفق خواهد بود به شرطی که نصفه نیمه رها نشود. بهترین راه کنترل یک کرگدن وحشی اینست که اول آن را تا می توانی باید خسته و ضعیف کنی و وقتی زمان مناسب رسید با تمام قوا از زمین و هوا و دریا بر سرش آتش بباری تا قبل از انکه بفهمد چی شد خود را در جهنم پیدا کند.
کمک گرفتن از خارجی در زمانی که کلیت کشور دارد از دست می رود عاقلانه و شاید یکی از معدود راههای نجات باشد. آمریکا احتمالا تمایل نشان خواهد داد چون روسیه با اشغال رسمی ایران و ضمیمه کردن خاک ایران به خود خیلی فاصله ندارد و اگر روسیه ایران را گرفت و ایرانستانش کرد آمریکا و شرکایش در خلیج فارس به خاک سیاه خواهند نشست چون کشتی های جنگی روسیه آنجا را قرق خواهند کرد.
ایران در لبه پرتگاه نیستی است. تزریق هر دارویی که شاید بتواند مریض در حال احتضار را نجات بدهد مجاز و شرط عقل است.
بسیار عالی بود.
تنها راه بهروزی این ملت عبور کردن از دین به طور کلی و بخصوص سرطانی به نام اسلام است.
فقط یادمان باشد این راه سخت و ناهموار و طولانی است. هیچ میانبری وجود ندارد