این درسته! ( مشارکت شهر وندی به شیوه هنگ کنگی)
این ویدئو یک بخش کوتاه از یک رپرتاژ در مورد روشهای «مبارزه مدنی» دانشجویان دانشگاه پلی تکنیک هنگ کنگ را نمایش میدهد. در هر حالی که در دانشگاههای ایران هنوز یک عده شعار «پیام ما روشنه: حصر باید بشکنه!» را تَکرار میکنند و براندازان ما هنوز مشغول نبرد کلامی با یک سری ترول برای اثبات چیزی هستند که چهل سال پیش هم هر بچه مدرسه باهوشی میدانست (ماهیت این رژیم)، دانشجویان نخبه هنگ کنگی یک کلاس کوچک برای تدریس معنی «عملگرایی» گذاشته اند…
مردم ما هنوز روی دنده دشمنی با حکومت نیفتاده اند والا راههای زیادی برای چوب لای چرخ حکومت گذاشتن هست. ایرانیان که روی دنده خرابکاری بیفتند ابتکارات و خلاقیتهای عجیبی از خود بروز میدهند که به فکر جن هم نمیرسد.
متاسفانه برخلاف هنگ کنگ مردم ما شادابی شان را از دست داده اند. مردم ما بیشتر شبیه مردم کره شمالی دارند میشوند و نه مردم کره جنوبی.
آنقدر توسری خورده اند که اعتماد بنفس خود را بعنوان یک ملت بزرگ از دست داده اند.
راه برون رفت از این وضعیت جرقه اش با حمله نظامی از بیرون میسر است تا مردم روحیه شان بالا رود و خودشان رزیم را ساقط کنند.
خوب در نظر اول این صحیح است: این میزان استرس در طول چند دهه آدمها را خسته میکند.
ولی مشکل به نظر من عمیقتر است: ما همان چهل سال پیش هم با مردم همین مشکل را داشتیم: این که آدم برای خودش پرنسیپ داشته باشد و پای همانها هم بایستد، حتی اگر دنیا به آخر برسد، در نظر آنها نامعقول جلوه میکند. شاید بتوان گفت که چند نفر آدم مصمم مثل خمینی و (خفیفتر) خامنهای به همین دلیل توانسته اند اراده شان را به یک ملت تحمیل کنند.
در برابر افرادی مثل خامنهای که هر دور با ریسک حداکثر ی قمار میکنند استراتژی برد این است که یک بار یک کسی بایستد و بگوید «میخواهم ببینم» ، به هر قیمتی. روراست بگویم، اینکه خیلی ها این رویکرد را غیر مدبرانه میدانند به این دلیل است که خنگ هستند!
البته من اکنون در نسل جوان ایران نشانه های بیداری میبینم. همین که این بار اصلا شعار نداده اند، در خواستی هم مطرح نکرده اند، بلکه مستقیم و با برنامه به سمت مناسبترین اهداف رفته اند نشان میدهد که گوشی دستشان امده
خیلی هم درسته. بزودی دنیا شاهد زمین لرزه ای در ایران خواهد شد که نظیر نداشته باشد.