بیدارباشی کوتاه به بهانه سخنان پنس در جمع مجاهدین
هموطنان از بازدید ها و سخنان اخیر سیاستمداران آمریکایی در جمع مجاهدین بهت زده شده اند و طبق معمول گمانه زنی آغاز شده که آنها چه برنامه ای برای کشور ما و منطقه دارند (من بشخصه خوشنود میشدم اگر آنها اصولا «برنامه» ای داشتند، حتی اگر یک خط آن حذف خودم بود!)
این پدیده دو جنبه دارد، و هر دو حتی از آنچه هموطنان واهمه دارند هم نامطلوب تر هستند!
جنبه اول اینکه مگر اصلا تشکیلات دیگر در جای دیگری وجود دارد که یک سیاستمدار خارجی – حالا با هر نیتی – بتواند از آن بازدید کند؟! عموم مردم ایران ـ بویژه طبقه رانت ساخته متوسط – همواره (همان زمان شاه و انقلاب هم) یک سری آدم منفعل بودند که فقط نق میزدند، حتی در انقلاب تخمی ۵۷ هم پیاده نظام آنها نبودند. الان هم «اپوزیسیون سکولار دموکرات» کارش عمدتا – البته در سطح بالاتر ـ همان نق زدن و تبلیغ انتخاباتی به تقلید از الگوی غربی است، منتهی در جایی که انتخابی در کار نیست!!! اینکه با این روش نمیشود یک رژیم فاشیستی را سرنگون کرد را قاعدتا هر کودنی ميفهمد، ایرانی های طبقه متوسط خودشان را به نفهمی زده اند چون نمیخواهند هزینه بدهند (همیشه هم از همین قماش بودند)، اینجا حرجی بر امثال مایک پنس نیست.
جنبه دوم اما اینکه انتقال حکومت از آخوندها به مجاهدین مطلقا یک سناریوی واقعگرایانه نیست، چون لازمه اش اشغال نظامی ایران توسط نیروهای خارجی (آمریکا) است، و آمریکا هم هیچگاه چنین قصدی نداشت و با شرایط فعلی جهان و آمریکا چنین سناریو ای دیگر با محال فاصله زیادی ندارد.
بگذارید آب پاکی روی دستتان بریزم: در ایران اصولا «انتقال حکومت» ـ نه تنها به مجاهدین، بلکه به هیچکس – رخ نخواهد داد و همه راههای ما از ویرانی میگذرند…
اگر چه من در کوتاه مدت به بهبود اوضاع ایران بد بین هستم اما در عین حال با مطالعه تاریخ ایران و کشور های دیگر جهان برای من واضح است که در دراز مدت وضع بشر چه ایرانی و چه غیر ایرانی بهتر میشود مگر اینکه یک جنگ جهانی اتمی رخ دهد و یا محیط زیست کره خاکی از بین برود!!!
این که «دنیا در آخرتش چه میشود» را نمیدانم، ولی یک چیز معلوم است: اینکه ما از ترس اینکه ابتدا باز هم خیلی بدتر نشود به انتظار بنشینیم که شاید یک راه کم هزینه از غیب پیدا شود بعید است جواب بدهد. دقیقا همین اشتباه را خود غرب و اروپا برای خودشان در برابر چین و روسیه مرتکب شدند و نتیجه مفتضحانه اش را ما اکنون جلوی چشمانمان میبینیم.
جالب اینکه ایرانی ها هنوز هم سیاستمداران غربی را «عقل کل» میدانند و فرض را بر این میگذارند که آنها همواره یک برنامه حساب شده برای برد دارند، فقط علنی نمیگویند!
من که ربط کامنت شما را با مطلبی که خود گفتم پیدا نمیکنم. اگر میخواهید مرشد دیگران باشید به فارسی ساده که افراد کم سوادی مثل من بتوانند بفهمند بنویسید!
حق با شماست، من اغلب زیادی موجز مینویسم، چون اصراری به متقاعد کردن مخاطب ندارم.
حقیقتش را بخواهید من نمیدانم با این گزاره شما «در دراز مدت وضع بشر بهتر میشود» چه کنم. اولا من مطمئن نیستم که صحیح است (مطمئن هم نیستم که غلط است، احتمالش را هم نمیتوانم تعیین کنم). عمیقتر اینکه تعریف «بهتر» مشخص نیست. به عنوان مثال ممکن است درآمد سرانه افزایش، ولی کیفیت زندگی کاهش پیدا کند، چون همزمان سطح استرس بواسطه فشار رقابت، نا امنی شغلی و غیره افزوده شده، این روندی است که ما اکنون در کشورهای صنعتی مشاهده میکنیم.
ثانیا من نمیدانم فایده این نوع امید به آینده چیست: «بیدار باش» من معطوف به این بود که ما هم اکنون مشکلات حاد داریم و باید هم اکنون اقدام از جنس اورژانس بکنیم، یعنی اصرار بر اضطرار هست، حالا به فرض این هم که در آینده دور ممکن است به طریقی که ما نمیدانیم گشایشی حاصل شود باز هم من نمیفهمم این چه کمکی به برنامه ریزی امروز ما در شرایط اضطراری می کند؟
با شما کاملا موافقم که اوضاع کنونی مستلزم عکس العمل فوری میباشد. مطلبی که من میخواستم توضیح دهم این بود که امید به اوضاع بهتر به قول امریکایی ها موتیف خوبی برای فعال بودن است و گر نه نومیدی خود مسبب بی تفاوتی و تنبلی خواهد شد و در نتیجه اوضاع را بدتر خواهد کرد. در مورد تعریف بهتر شدن زندگی بشر در دراز مدت هم تکیه من بر پارامتر هایی مثل ازدیاد عمر متوسط بشر، بهتر شدن وضع تغذیه ( مصرف کالری سرانه)، کاهش مرگ نوزادان و پارامتر هایی از این قبیل است.
بعد از جنگ عراق که خانواده بوش و دیک چینی خزانه آمریکا را خالی کردند، روسای پنتاگون فهمیدند دوران حمله نظامی گذشته چون دزدان قدرتمند یاد گرفته اند بهترین جا برای غارت، بانکهای خودی است تازه آن هم به صورت کاملا قانونی در روز روشن.
آمریکا و غرب دیگر سیاستمدار و مدیر مدبر ندارد. نه در دولت و نه حتی در ادارات و بخش خصوصی.
تمام سیاستمداران و مدیران و روسای بزرگ غرب مشتی چاپلوس، پارتی دار، دزد، خائن بی وطن اند که آمده اند تا جیب هایشان را در کوتاه ترین زمان پر کنند و بعد بازنشسته شده و یک گوشه حال زندگی را بکنند.
دوران سیاستمدار مردمی و رهبران بزرگ و مدیران مدبر مثل دایناسورها خیلی وقت است که گذشته و جز مشتی فسیل و استخوان تو قبرستان ها چیزی از آنها باقی نمانده.
این درست است که امریکا و غرب برای ایران هیچ برنامه ای ندارند چون برای هیچ کجا هیچ برنامه ای ندارند. وظیفه آقای بایدن مثل بقیه روسای جمهور دیگر پر کردن جیب خود، رفیقان و شرکت های اسپانسر خود، فک و فامیل هایی که با نسبت خانوادگی یا از طریق بیزنس فامیل شده اند و کسانی است که کلا نفعی در یک جایی به دوستان و شرکا می رسانند و همین و بس!
دنیای غرب از دنیای صنعتی دارد به طرف دنیای خدماتی با سرعت نور حرکت می کند و در یک دهه دیگر غرب دیگر صنعتی نخواهد داشت و همه صنایع به چین منتقل شده تا بزودی آنها جایگاه ابر قدرت جهان را اشغال و بزودی اعلام هم بکنند. پول دارهای امریکا چین را ابر قدرت کردند تا با زدن آمریکا به نفع چین پول خود را چند برابر کنند که کردند ولی مردم ابله امریکا نفهمیدند که از کجا و از کی خوردند.
اگر ایران قرار بود درست شود هرگز نه انقلاب ۵۷ رخ می داد و نه غرب و شرق این قدر با این رژیم مسامحه و گذشت و مذاکره می کردند.
ملاها وظیفه و ماموریت دارند اول ایران را تا حال نزار و مرگ ضعیف کنند و بعد از طریق پخش سلاح در داخل یا حمله نظامی از خارج ایران را تجزیه کنند.
سرعت عکس العمل هوشمندانه مردم ایران آنقدر کم و عقب است که هر توطئه رژیم در داخل و اسپانسرهای آن در خارج موفق خواهد شد مخصوصا وقتی که این مردم مرگ و ذلت را به هزینه دادن شخصی ترجیح می دهند و تا وقتی که مردم منفعل و پذیرای ضربه هستند این رژیم در نابودی ایران موفق خواهد بود همانجوری که تا حالا بوده و مردم کوچکترین موفقیتی در هیچ زمینه ای برای ضربه زدن به رژیم نداشته اند.