آموزش به زبان مادری یا برابری
بار دیگر فیل آموزش به زبان مادری را هوا کرده اند و حمله به زبانی که عامل اتحاد ما است از سوی برخی با هر نیتی آغاز گشته است. نه در این که این فیل را اتاق فکر رژیم با کمک بی بی سی هوا کرده شکی هست، نه در این که ملت ایران باید این مشکلی که گریبانگیر بخشی از کودکان ایران است را با درایت حل کند، و نه در این که این مشکل مانند قوانین و محیط زیست و اقتصاد و هزار مشکل دیگر در اولویتی پس از اولویت اول که سرنگونی رژیم است قرار میگیرد. امروز نباید اجازه داد که این موضوع باعث تفرقه و یا به هرز رفتن و تحلیل نیروی مخالفین رژیم شود اما این مانع از گفتگوی سازنده و اشتراک اطلاعات در مورد این معضل نمیشود.
به عنوان یک خوزستانی که با بچه های عرب زبان همکلاس بوده با این مشکل آشنا هستم و آن را از نزدیک دیده ام. باید عرض کنم که این مشکل همه بچه های عرب خوزستانی نبود و آن دسته از بچه ها که در شهر بزرگ شده و از طفولیت با هم در کوچه بازی کرده بودند در استفاده از زبان فارسی مهارت یکسانی نشان داده و فرقی میان کودکانی با ریشه خانوادگی عرب و غیر عرب نبود. این مشکل اما گریبان بچه های عرب روستا نشین را میگرفت که متاسفانه از آنجا که برخی روستاها برق نداشتند آنها از تلویزیون نیز محروم بوده و وقتی به دبستان می آمدند با مشکلی به نام زبان فارسی روبرو میشدند.
این بچه ها از همان اول مسابقه را باخته بودند و به دلیل ناآشنائی با زبان فارسی غالبا از بچه های دیگر عقب می افتادند و در یادگیری دروس دچار مشکل شده و نمرات آنها به طور متوسط و به استثنای تنی چند پائین تر از بچه های دیگر یود و گوئی این عقب بودن از بچه های دیگر به امری طبیعی تبدیل شده و ترک تحصیل در دوران متوسطه در میان آنان بیش از دیگران بود.
چه باید کرد؟ آیا میتوان در هر گوشه ایران به زبانی تدریس کرد؟ آیا باید ابزار اتحاد این ملت و قوی ترین زبانی که در اختیار دارد تضعیف نمود؟ آیا در کشوری که بچه های روستائی توی طویله و اتاقهای یخ زده درس میخوانند چنین خواستهائی بجای درخواست محیط و وسائل مناسب آموزشی مضحک نیست؟
این مشکل زبان بی شباهت به مشکلی نیست که بچه های ایرانی وقتی به غرب می آیند با آن مواجه میشوند. پس چرا این بچه ها در غرب موفق میشوند؟ چرا اینها مسابقه را از همان اول نمیبازند؟
چون مسابقه ای نیست. در میان علتهای دیگر و از جمله سطح تحصیلات پدر و مادر این بچه ها در مقایسه با والدین کودکان روستائی در ایران، یک عامل مهم همین عدم وجود مسابقه است.
برای این که بتوانیم بهتر ببینیم باید یک قدم به عقب برداریم و دوباره به مشکل نگاه کرده و ببینیم خواست ما چیست؟ آموزش به زبان مادری یا ایجاد محیطی برابر برای دانش آموزان؟ ما برای ایجاد این برابری باید سیستم آموزشی خود را تغییر دهیم و احتیاجی به آموزش به زبان مادری نیست. آموزش زبان مادری برای حفظ زبانهای محلی در خانه انجام میپذیرد. آنچه باید تغییر کند از جمله سیستم سنجش دانش آموزان و این روش کهنه ایجاد رقابت در میان آنان است. سیستم آموزشی ما فرد محور است و شاگرد اول و دوم و سوم دارد. سنجش ها بر اساس امتحان و نمره است و دانش آموزان به صورت مستقیم و غیر مستقیم به رقابت با یکدیگر تشویق میشوند. من متخصص آموزش نیستم اما حس میکنم این در سالهای اول آموزش اشتباه است و غربی ها این را بسیار بهتر انجام میدهند. در غرب به بچه ها کار کردن با یکدیگر و کار گروهی و همکاری را یاد میدهند و در میان بچه ها نوعی برابری ایجاد میکنند. در چنین سیستمی تو که زبان را هم درست نمیفهمی در گوشه خودت به تنهائی نمیجنگی. در محیط غرب که کلاسها کوچکتر است و معلم که احتیاجات مالی اش رفع شده وقت بیشتری را میتواند با بچه هائی که احتیاج بیشتری به او دارند صرف کند مشکلات اولیه تبدیل به وزنه هائی نمیشوند که تو را برای سالها عقب نگاه داشته و از اعتماد به نفست بکاهند. در یک محیط آموزشی سالم در هر کودک استعدادهای برتر او را بارور میکنند بدون این که همه را بر اساس مهارت در حساب و فارسی بسنجند.
مشکلات کودکان ایران و بخصوص کودکانی که در خانواده فارسی یاد نمیگیرند سیستم فشل و ناکارآمد آموزشی است که آخوندها نیز چهل و سه سال است که آن را تخریب کرده اند و نه آموزش به زبان مادری و یا ملی. آموزش بد در هر زبانی آموزش بد است. افرادی که بدون توجه به اصل مسئله و درخواست ایجاد محیط برابر و مناسب و تغییر سیستم سنجش که میتواند مشکل این کودکان را حل کند میخواهند مشکلی دیگر به انبوه مشکلات ما بیافزایند را تنها میتوان در دو دسته نادان و بدخواه قرار داد.
این مطلب اموزش به زبان مادری را ایت الله بی بی سی و ایرانی های خیانتکاری که به خاطر یک لقمه نان در بی بی سی شرف خود را میفروشند علم کرده اند. البته این یکی از بامبول های سیاسی دولت استعمار پرور انگلیس است که در جریان جدا کردن پاکستان از هند و نیز بوجود اوردن کشمیر به عنوان یک منطقه مورد مناقشه و نیز چگونگی ایجاد اسراییل و چپاندن نواحی عرب نشین به عنوان فلسطین سال هاست انجام شده و حالا میخواهند ایران را از این طریق مثل بوگسلاوی تکه تکه کنند.
در مورد آموزش زبان مادری و آموزش به زبان مادری حقیقتش من نه صاحبنظرم و نه هیچ وقت مشکل من بوده. ولی در چند مصاحبه/مناظره ای که در اینمورد گوش کردم هنوز به یک جمع بندی نرسیدم که یکی بر دیگری ارجحه. ولی تا حالا در برآورد من کفه استدلال طرفداران آموزش به زبان مادری سنگینتره. حقیقتا استدلال چندان محکمی از طرفداران آموزش زبان مادری به جز اینکه امکانات این کار وجود نداره نشنیدم. خب اگر امکانات وجود نداره باید امکانات رو ایجاد کرد, نه اینکه صورت مساله رو حذف کرد.
اینهم که زبان فارسی (یا پارسی, که من به اصطلاح فارس هنوز نمیدونم کدوم صحیحه!) عامل اتحاد ملت ماست برای من سوال های زیادی ایجاد میکنه. مثلا در سوئیس که کودکان ۳ منطقه به ۳ زبان مختلف آموزش میبینند به اتحاد ملی شون لطمه وارد شده؟ من کمتر سویسی دیدم که قادر به تکلم به هر ۳ زبان نباشه. بعد هم اصلا کدوم اتحاد ملی؟ این اتحاد ملی که در این نوشته هم به اون اشاره شده تبلورش در تاریخ معاصر ما (به جز انقلاب شکوهمند اسلامی که “وحدت کلمه” داشتیم!) چی بوده که با چنگ و دندون بهش بچسبیم. تکرار میکنم من در این زمینه نه صاحبنظرم و نه هیچ وقت مشکل من بوده و فقط برداشت های خودم رو از مصاحبه/مناظره هایی که جسته و گریخته خوندم و شنیدم بیان کردم.
اساسا مقایسه ایران با سوییس کار اشتباهیه. سوئیس یک جمهوری فدرال با سه منطقه با سه زبان مختلف است. البته تعداد کانتون ها را نمی دونم.
اما فکرشو بکنید آموزش پرورش از سال بعد کتاب های ریاضی را چاپ می کنه
ریاضی به زبان لک
ریاضی به زبان لری بختیاری
لری لرستان و …
ریاضی به زبان ترک تبریز
ترکی قزوینی
ترکی اراکی
ریاضی به زبان ترکمن
و….
تو هندوستان با اون همه تنوع قومی هم اینجوریه؟ اونها در اکادمی و مدارس تا اونجایی که می دونم زبان انگلیسی را زبان واحد می دونند.
تدریس زبان محلی یه چیزه، آموزش به زبان ها و گویش های مختلف یه چیزه دیگه ، این دو را قاطی نکنید.
کشور ما در چند نوبت تحت سیطره ترکان بوده از سلجوقی و غزنوی و گرفته تا قاجار. اما چرا زبان ترکی را قالب نکردند؟ فردوسی نیز شاهنامه را به زبانفارسی تقدیم سلطان محمود کرد.
فارس معرب کلمه پارس است که در ریشه یابی واژه نیز بدان اشاره شده است.
کلن ایرانی ها همیشه سعی دارند از یک ور بوم بیفتند. تا اونجایی که قضیه ریشه یابی شده این بحث ها را تجزیه طلب ها جلو بردند. یعنی الان تماممشکلات کشور حل شده و فقط تدریس بزبان مخلی باقی مانده. گرچه در جایی درست هم گفتید، ایران رو به احتضاره و ما دنبال چه چیزهایی هستیم.
شیخ جان میتوانم ده ها صفحه در رد نظر شما بنویسم. بلژیک هم سه زبان رسمی دارد اما ما بلژیک و سویس نیستیم. جامعه های مرفه، آزاد و قانونمند آنها را زنجیرهای زیادی به هم وصل میکند. در انگلستان هم زبانهای متفاوتی وحود دارد اما زبان رسمی انگلیسی است و آموزش نیز به انگلیسی است. هرگز یک ولز را ندیدم که شکایت کند.
این اتحاد که مورد سوال است برای هزاره ها یک کشور به نام ایران را حفظ کرده. زمانی به صورت اتحاد پادشاهان محلی و خوانین و حال به صورن انحاد یک مردم. کارکرد این اتحاد را در تاریخ معاصر هم در مشروطه دیدیم و هم در انقلاب 57 و هم امروز میبینیم که هنوز هم با سرکوب در خوزستان آذربایجان ناآرام میشود. اگر امروز این اتحاد که ما خود قدرت و مزایایش را در زمان پهلوی حس کردیم به دست آخوند ضربه میخورد دلیل نمیشود که ما هم آن را بکوبیم و بی ارزشش بکنیم.
آموزش به زبان مادری در ایران نه تنها مفید نیست بلکه مضر است. قرار است یک بلوچ که به زبان بلوچی تحصیل کرده کجا کار کند؟ چگونه کرد و ترک و بلوچ و عرب در یک شرکت در هر جای ایران خواهند توانست که کار کنند؟ چگونه مردم این کشور با هم تجارت کنند؟ این زبان که طی هزاره ها تکامل یافته و امروز بیش از صد میلیون انسان به آن سخن میگویند برای کودک کرد مفیدتر است یا زبان کردی؟ توان این زبانهای قومی و محلی در چه حد است؟ حتی فارسی در بیان مفاهیم در مقابل زبان انگلیسی لنگ میزند چه برسد به زبانهائی که محدود به یک جغرافیای کوچک بوده اند. توجه کنید که همان سویس و بلژیک هم زبانهای رسمی شان شامل فرانسه و آلمانی است که جزو زبانهای بسیار رایج جهان هستند.
اگر ما میخواهیم تن به تجزیه بدهیم که هر کس میتواند به هر زبانی آموزش ببیند اما اگر میخواهیم یک کشور متحد باقی بمانیم به یک زبان رسمی برای ارتباط با هم احتیاج داریم.
در پایان چنانچه در این مقاله گفتم تکرار میکنم که کودکان ایران بیش از آموزش به زبان مادری به یک سیستم مدرن آموزش و محیط مناسب آموزشی احتیج دارند.
توطئه ای با نام زیبای “زبان مادری”، توطئه بلند مدت در طول چند نسل توسط چپول ها و تجزیه طلبان جاسوس و مزدور روسیه برای غالب کردن خط سیریلیک روسی چون تاجیکستان و ترکمنستان و آذربایجان و … و قطع ارتباط ایرانیان با مادر خود یعنی” ایران ” و منابع فرهنگی آن و در نهایت استعمار ایران میباشد
دوست عزیز، این زبان مادری بهانه است. تمام کله گنده های مشروطه و ادبیات ما بیشتر ترک بودن. الان داستان فرای ایرانه…
شما تیم تراکتور سازی تبریز رودنبال کن
توجعلیات تاریخی آذربایجان جدافتاده رو نگاه کن
شما نقش سازمانهای اطلاعاتی ترکیه و جریان های جدایی طلب که همش پشتشون خارجی ها هستن رو نگاه کن.
داستان سر به یغما بردن ایرانه و این نگاهی که شما داری خیلی خیلی ماجرا رو ساده نگاه میکنه.
من خودم متولد آذربایجان هستم اما فقط شناسنامه ای و در تهران بزرگ شدم. به عنوان یک ترکی که به هر دو زبان فارسی و ترکی تسلط داره این رو میگم:
همه اینها بازی و بهانه هست و پشتش کشورهای دیگه هستن.ً
در تبریز محافلی هست که اگر شما فارسی حرف بزنی، کارت قرمز در میارن و فاشیست های بی سواد هستن.
حالا چرا بدبخت شدیم؟
جمهوری اسلامی وحجاب و عدم آزادی مشروب.
اینها خیلی ساده میگن ببینید ترکهای ترکیه و آذربایجان چقدر راحت هستن وحجاب ندارن و پیشرفت کردن، اگر شما ( ما هم جدا شیم) اوضامون بهتره ومثلا به ترکیه و کشور آذربایجان میپیوندیم.
جک های احمقانه دهه های قبل رو هم سند توهین فارس ها میدونن و خلاصه به عنوان یک فردی که اشراف کامل به این ها داره دارم میگم، اینها میخوان برای ساعت صفر ایران رو تکه پاره کنن. گسست زبانی که ایجاد شد، ۸۰ درصد کار انجام شده…
شما الان خودت تو ایرانی های آمریکا نمیبینی کسی قوم گرایی کنه، چون هویت شخصی و هویت گروهی شماها با جمهوری اسلامی قضاوت نمیشود. وقتی میگویی پرشین، طرف یاد کباب شمشیری وست وود و ماشین های گرانقیمت و پر شدن لاس وگاس در دسامبر و اینها می افتد، اما در جایی که «هویت ملی» و «هویت شخصی» شما مورد تهاجم قرار گرفته، خیلی راحت شما را میتوانند برای منافع دیگر کشورها بازیچه قرار دهند.
زبان فارسی اولین و مهمترین خاکریزی است که اگر فتح شود، ایران را کاملا مثل لاشه تقسیم میکنند.
البته میدانم خیلی ها با توجه به این روزها و شاید خودم در وقت عصبانیت بگویند :
جهنم !
توی هندوستان چند زبان محلی وجود دارد؟
یک زبان رسمی دارند (هندی) و یک زبان انگلیسی.
مردم هم در هر شهر و ایالت زبان خودشان را دارند.
توی کانادا جمعیت چینی و هندی از خود انگلیسی زبانها بیشتر است. آیا باید چینی ها بگویند اینجا دارد به ما ظلم میشود؟
بنظرم این بحثها در دوره مشروطه و اوایل دوره رضا شاه بین نخبگان ایران مطرح شده تا بالاخره روی یک اصولی توافق کرده اند. مثل تقویم مشترک، زبان رسمی و غیره.
الان هم باید هر استان و شهری آزاد باشند به هر زبانی که می خواهند آموزش داشته باشند اما باید قبول کرد که این کشور چند زبانه یک زبان مشترک لازم دارد.
مثلا اگر قرار باشد در کنار زبان فارسی زبان ترکی را هم زبان رسمی اعلام کنیم، کردها و بلوچ ها و مازندرانی ها و لرها و غیره هم انتظار دارند زبان آنها هم زبان رسمی باشد.
https://m.youtube.com/watch?v=koZZJRrJPPA
مردمان ایرانی تبار
https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D8%B1