زمانی برای وحشت
محمدرضا تاجیک در یادداشتی نوشت: این دوسه روز مانده به روز انتخابات یکی از همین زمانها بودندی. در این زمان بیقرار و فشرده، کک به جان و تن و روح و احساس برخی عاشقان قدرت افتادندی که مباد آن تمهید و تدبیر که سالیانی کردندی، دفعتا به تدمیری تبدیل گردیدندی و مردم بر میل و اراده معطوف به قدرت و منفعت آنان «ور نم» نهانندی و آن کردندی که تصورش هم دهشتناک بودندی.
گفتندی: زمانهایی فرارسیدندی که اصحاب قدرت به هر طرف که رفتندی جز بر وحشتشان نیفزودندی.
پرسیدندی: از چه روی این میگویی که میگویی… ای حکیم؟
گفتندی: این زمانهای بیزمان همان زمانهای نازلشدنِ رخدادها از هیچکجا و همهکجا هستندی، همان زمانهایی که حال و احوال مردم دفعتا دگرگونه و باژگونه گردیدندی و آن کردندی که در مخیله هیچ ارباب قدرتی نگنجیدندی. این زمانها از جنس و نوع آخرالزمانها و اولالزمانها بودندی: هم پایان و هم آغاز، هم مرگ و هم تولد.
پرسیدندی: چگونه این شگفت و عجیب ممکن شدندی؟
گفتندی: آنهنگام که ناگهان انفعال و انقیاد همچون دود به هوا رفتندی و جای خود را به کنشی مقاومتگون دادندی.
این لحظه همان لحظه گفتنِ ناگفتنیها و کردنِ ناکردنیها بودندی.
نمایشنامه آنتیگونه سوفوکل به یاد آورندی که چگونه آن لحظه گفتنِ امر ناگفتنی و کردنِ امر ناکردنی، تبدیل به لحظه شورش، طغیان، عصیان، ستیزش، کشمکش، جنبش و انقلاب شدندی. چگونه از آن لحظه سکوت و سکون دفعتا موجی برخاستندی و بنیادها برانداختندی. چگونه لحظه تحقیر و تصغیر دفعتا به لحظه احساس رهایی، رضایت، غرور، شخصیت، کرامت انسانی، سرمستی، عزت نفس و شادی و لحظه سوژهشدگی تبدیل گردیدندی.
این لحظه همان لحظهای بودندی که استانیسلاو بارانچاک، شاعر، آن را با احساس کسی مقایسه کردندی که سالها سر در زیر آب داشتندی و اکنون سر از آب بیرون آوردندی و با حرص و ولع در جستوجوی هوا بودندی.
این لحظه، لحظه حقیقت بودندی: لحظه اجرای حقیقت معکوس.
پرسیدندی: این آخری که گفتندی چه معنا داشتندی؟
گفتندی: اندیشهورزی بهما گفتندی زمانی که قدرت مشروعیت خود را به وانمودی از حقیقت گره زدندی، آنگاه بازنمود معکوس آنچه وانمود شدندی معنایی نداشتندی جز تقابل با این اراده قدرت. این تضادی بودندی که در زمینه سیاست حقیقت روی دادندی. مردم، در شرایطی خاص، در تقابل و تخالف با تلاش مجدانه قدرتهای حاکم برای وانمود ویژهای از حقیقت، بهنحوی مسئولیت مقابله با این وانمود از حقیقت و اجرای حقیقت معکوس را بر دوش گرفتندی، و آن تلاش را خنثی کردندی، و این کنش خطکشیدن بر نقش روی پرده و از پرده برونانداختن راز، به قول اسکات، قدرتی همسنگ اعلان جنگ نمادین داشتندی، یا به تعبیر ژیژک، یک کنش رادیکال سیاسی بودندی.
پرسیدندی: با این همه که گفتندی چه خواهی گفتندی؟
گفتندی: این دوسه روز مانده به روز انتخابات یکی از همین زمانها بودندی. در این زمان بیقرار و فشرده، کک به جان و تن و روح و احساس برخی عاشقان قدرت افتادندی که مباد آن تمهید و تدبیر که سالیانی کردندی، دفعتا به تدمیری تبدیل گردیدندی و مردم بر میل و اراده معطوف به قدرت و منفعت آنان «ور نم» نهانندی (کشتن و در خاک نهادند و بر روی خاک گل و ریاحین کاشتن)، و آن کردندی که تصورش هم دهشتناک بودندی، مباد امر تحقیر و سرکوبشده بازگشتی نابهنگام و ناجور داشتندی و آن دمل ترومایی آنان را گشوده و فعال کردندی، مباد آن کوه خاموش طغیان کردندی و یکبار دیگر آنان را با رخداد حقیقت دیگر مواجه نمودندی، مباد از صندوق جادوی رای، غولی برون آمدندی که به فرمان دیگران بودندی و آرزوهای آنان را محقق کردندی.
چگونه از آن لحظه سکوت و سکون دفعتاً موجی برخاستندی و بنیادهای داعشیعه و داعش برانداختندی●🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊
ایدون باد✊✊✊✊✊👊👊👊👊👊
اینکه من پافشاری میکنم «دقیق بخوانید» برای همچنین مواردی است.
خوانندگان اصلا متوجه شده اند این یارو چه در سر دارد؟ جمله پایانی متن را چند بار دیگر بخوانید…
چقدر آخوند بالای دار قشنگ می شه.
انگار واقعا دار را برای آخوندا ساخته اند. همین عکس شیخ فضله را نگاه کنید. ببینید چقدر حاج آقا بالای دار قشنگه. انگار تنها جایی که آخوند دهن گشادش باز و بسته نمی شه بالای داره. وقتی آخوند را دار زدند دهنش باز می شه ولی دیگه بسته نمی شه. این هم برا خودش خوبه و هم برا بقیه.
البته گیوتین هم ممکنه به اخوندا بیاد. متاسفانه عکس آخوند با گیوتین نداریم. شاید آن هم باید امتحان بشه بعد تصمیم گرفت کدومشون برا آخوندا بهتره دار یا گیوتین.
به امید آن روزی که همه آخوندهای وطن فروش و دزد را بالای دار ببینیم.