جناب کورش عرفانی پس اقدامات رضا شاه را هم تائید میکنید؟
آقای کورش عرفانی در پایان مقاله ای که امروز در سایت گویا نیوز منتشر شده با ذکر بحران ها و ابر بحران های جاری که در حال از بین بردن ایران است نتیجه گیری و توصیه های ۳ گانه زیر را مطرح کرده اند. سؤالی که برای من پیش آمده این است که آیا دوران کنونی بی شباهت به اواخر دوره قاجار نیست؟ آیا توصیه جناب عرفانی به کنار گذاشتن موقت دموکراسی و اجرای طرح ۳ مرحله ای برای نجات ایران همان کاری نیست که رضا شاه کم و بیش انجام داد؟
شاید بد نباشد که نیروهای باورمند به ضرورت نجات ایران -با هر میزان یا هر نوع باور به دمکراسی، چرا که در این نوع کار اهمیتی نخواهد داشت- بتوانند بر مبنای دو شاخص «جدیت کاری» و «عدم وابستگی به قدرتهای خارجی» همدیگر را بیابند و در این راه اقدام کنند. بازیادآور میشویم که اشارهی نگارنده در این جا، به طور لزوم بر تشکلهای اپوزیسیون -که اصرار دارند در رده بندی ارجحیتهای بالا کار را از مرحلهی آخر شروع کنند- نیست، بلکه به نیروهای اجتماعی، اقتصادی و فن سالارانی اشاره دارد که میدانند ضرورتها در یک سیستم در حال اضمحلال بر اساس فرمول، «۱) جلوگیری از وخامت، ۲) تثبیت اوضاع و ۳) تغییر و اصلاح» قابل کار است. فرمولی که از احساس و ایدئولوژی خلاص شده و به عقل و متدولوژی (روشمندی) اتکاء دارد. بخش اعظم اپوزیسیون ایرانی هنوز در حال نظریه پردازی برای استقرار دمکراسی، آزادی، عدالت اجتماعی و لائیسته یا سکولاریسم در سرزمینی است که میرود که دیگر محل زیست یک دولت-ملت نباشد. بنابراین باید از رویا برخاست و واقعیتها را مبنای کار قرار داد. وقتی به یک ایران قادر به حفظ تمامیت ارضی، وحدت ملی، مجهز به اقتصادی قدرتمند و یک زیست بوم قابل دوام رسیدیم، حتما زمینه و بستر برای بازی دمکراتیک نیز فراهم خواهد شد.
این که واگذاری دمکراسی و آزادی و لائیسیته به پس از بقای ایران عدهای را شوک کند، قابل فهم است، اما این که بر یک سنت نازا و ناکام تلاش سیاسی، به دلیل عادت به آن ادامه دهیم و به واسطهی آن، ایران و ایرانی نابود شود، قابل قبول نیست. بعید میدانم که پروژهی استقرار دمکراسی در ایران در طول یک قرن گذشته در پی تحقق آن در «دشت کویر» و «کویر لوت» بوده باشد. ایران ما، با قدری غفلت اضافه میرود که به تمامی همانند این دو منطقهی برهوت باشد، به خود آییم.
ببینید من یک دمکراسی خواهم ولی صادقانه بگم مردم ایران اصلا ظرفیت دموکراسی را ندارند
شما باید سه تا چهار نسل حدود سی تا چهل سال کار فرهنگی انجام بدید تا مردم را آماده پذیرش دمکراسی کنید مانند کره، ژاپن و در گذشته فرانسه و …
ما تجربه دمکراسی در دهه بیست تا سال ۳۲ را داشتیم آخرش چی شد.
حزب توده و فداییان اسلام و … کشور را به گند کشیدن.
حتی در دوره شاه فقید هم علیرغم اقدامات فرهنگی بسیار آخرش منجر به این شد که مردم دستی دستی خودشان در چاه ویل انداختند.
البته منطور جناب کوروش عرفانی را هم نمی دانم ولی تا حدی می دونم خودش را یک دموکراسی خواه جا می زد.
بخش دوم
اشاره به زمان رضاشاه داشتید
دوست من زمان رضاشاه خرافات تا مغز استخوان مردم رسوخ کرده بود مانند کمابیش الان ( منتها به یک شیوه دیگه)
مردم حمام نمی رفتند. بهداشت و اموزش در حد فاجعه بود.
خوب چاره کار چه بود؟
واقعا شاید از خوش شانسی ما ایرانی ها بود که رصا شاه ان موقع ظهور کرد.
در نوشته ایشان بارقه هایی از واقعگرایی مشاهده میشود و از این نظر یک گام به جلو است، ولی در مقام مقایسه با عمق فاجعه هنوز بسیار عقب است.
بارزترین اشکال این نوشته این است که کماکان «سیاسی» است، یعنی وانمود میشود که گره کار بدست سیاسیون باز میشود، فقط کافی است که آنها « به خود آیند» و فعلا به جای دموکراسی اولویت را به مدیریت بحران بدهند. شبیه این است که یک عده «برگ چغندر» ادعای جلوگیری از تغییرات اقلیمی را داشته باشند.
در عمق بیشتر هر رویکرد مبتنی بر «سازماندهی» در مقطع فعلی کاملا به سمت اشتباه هدف میگیرد، نه تنها چون در عمل محکوم به شکست است، بلکه چون حتی در بعد تئوریک هم ساده لوحانه است، راه ما از فروپاشی میگذرد!