زندگینامه حججی ( حافظ بیضه های اسد)بالاتر از حافظ و سعدی!
محسن حججی یک بسیجی مخلص بود که برای رسیدن به حوریان فاحشه ۷۰ متری در بهشت، به مدافعان بیضه های بشار اسد پیوست و سرانجام توسط افرادی افراطی تر از خود او ( داعش) به طرز وحشیانه ای به قتل رسید. مرگ او یک مرگ ترحم برانگیز است اما او برای عقایدش کشته شده است و برای «ایران» کاری نکرده است که تاریخ این سرزمین بخواهد او را گرامی بدارد. در ایران فردا باید از سرنوشت محسن حججی ها نوشت، اما نه در تکریم و ستایش آنها، بلکه برای عبرت گرفتن از تاریخ!
محسن حججی ها سرشان را بر باد دادند، تا بشار اسد بر جمجه های ۳۰۰ هزار سوری سرود فتح بخواند و به ریش محسن حججی ها بخندد. محسن حججی خودش کشته شد و فرزندش یتیم شد و همسرش اکنون چراغ خواب اتاق مرد دیگری را خاموش میکند ! آری ، سرنوشت محسن حججی ها باید آینه عبرت باشد؛ همین.
دکتر حسین قاسم پور ، مدیر گروه سانسور و تخریب ادبیات ایران در توجیه حذف شعرهای شعرای نامی ایران و شیاف کردن اجباری زندگینامه محسن حججی به ذهن کودکان معصوم ایرانی فرموده اند :
جایی نیازداشتیم شهید محسن حججی را مطرح کنیم و این بر حافظ و سعدی اولویت داشت…
نگاه این دکتر فرومایه به ادبیات ایران ، خودش سندی دیگر است بر اثبات اشغال ایران توسط بیگانگانی که در این سرزمین خانه و خایه کرده اند و از ایرانی بودن تنها فارسی صحبت کردن را فرا گرفته اند؛ گر نه این اشغالگران کوچکترین علاقه ای نه به این سرزمین دارند و نه به بزرگانش. ایران را باید پس گرفت!
چرا بالای قبر حججی نوشته اند یا زینب کبری؟
مگر اسم همسر حججی کبری است؟
کبری که زن یزید بود حاجی
؛)
حججی خری بود که سرش را برای عاغا داد و عاغا در جواب این تحفه ناقابل ناموسش را بین سه پاهی ها به حراج گذاشت.
همانجوری که رفیق دوست این سه پاهی کار کشته هم گفت، بسیجی خری است یک بار مصرف. لحظه ای که افتاد مرد تاریخ مصرفش برای رژیم به پایان می رسد و مثل تفاله به سطل آشغال پرتاب می شود.