سیاست

سال ۸۸ را باید نقطه عطفی در دوران رهبری خامنه ای دانست. سالی که او کلنگ اتوبان « یادگار مقام معظم رهبری» را زد؛ سالی است که خون نداها و سهراب ها خواب را از چشمان رهبر نفهم انقلاب ربود

وقتی هواپیما جوانان نخبه کشور را زدید در دلتان گفتید چه توضیحی بدهیم، مردم فرموشکارند، چند روز دیگر یادشان می‌رود.ولی ما یادمان نرفت.سعی کردیم هم فراموش کنیم، شاید بتوانیم زندگی کنیم، ولی مگر می‌شد.ما تا عمق دل‌مان سوخته بود، هم

در حال حاضر دو جنگ فرسایشی در جریان است که با سرنوشت ما مستقیم یا غیرمستقیم مرتبط است. جنگ فرسایشی اول، جنگ روسیه و اکراین است. روسیه توی باتلاقی افتاده که هر روز خسارت بیشتری را متحمل میشود. هر روز

تظاهرات مردم در دزفول

این روزها در میزگردهای مختلف سیاسی و نظرسنجی های متفاوت موضوع انتخاب نظام سیاسی آینده ایران به بحث داغی تبدیل شده است. بگذریم از این نکته که همین موضوع یکی از دلایل مهم‌ عدم اتحاد اپوزسیون جمهوری اسلامی است. اساسا

نوام چامسکی اخیرا در مورد جنگ اوکراین یک موضع اتخاذ کرده که خلاصه اش این میشود که اوکراین باید دنباس را واگذار کند و کریمه (قبلا اشغال شده) را هم کاملا از فکرش خارج کند تا بالاخره ما به «صلح» دست یابیم!

خبر شوکه کننده بود. وقتی می خواهید این خبر را بخوانید باید چندین مسکن قوی بخورید؛ اگر اعصابتان ضعیف است به شما توصیه می کنم از خواندن این خبر چشم پوشی کنید. آتنا دائمی، فعال حقوق کودکان و زندانی سیاسی