مرگ خامنه ای

بطور طبیعی از مردن هیچکس شادمان نمی شویم بجز مرگ جنایتکاران و اشغالگران سرزمین آبا و اجدادی مان. خامنه ای یکی از آنهایی است که مرگش نه تنها شادمانی میلیون ها انسان را در ایران و منطقه خاورمیانه بهمراه دارد

سال ۸۸ را باید نقطه عطفی در دوران رهبری خامنه ای دانست. سالی که او کلنگ اتوبان « یادگار مقام معظم رهبری» را زد؛ سالی است که خون نداها و سهراب ها خواب را از چشمان رهبر نفهم انقلاب ربود

هنوز نه به باره و نه به دار، رییسی با اشاره خامنه ای چنان زهر چشمی از صادق آملی لاریجانی گرفت و دارو دسته و نوچه هایش ( طبری و رعیت و ….) را گوشمالی داد که دیگه صدایی ازش

وقتی در سال ۸۸ خامنه ای با کمک سپاه کودتای انتخاباتی اش را کلید زد، کروبی و‌موسوی بارها بر نقش مجتبی در این کودتا تاکید کردند و همانطور که میدانیم در کنار شعارهای رنگارنگ مردم در زمان جنبش سبز، یکی

اپوزیسیون جمهوری اسلامی نزدیک به دو دهه است که انتظار مرگ خامنه ای را میکشد. هرکس هزارتوی سیستم مافیایی جمهوری اسلامی را نشناسد، نظام را در خامنه ای و مشتی اوباش عمامه دار ۵۷ تی خلاصه میکند اما آنهایی که