جامعه

این اعاده حیثیت معطوف به «ایران نوین» است که رضاشاه بنیادگذار آن بود. از کدام تراوش ذهن، از کدام سخن و زبان، و از کدام منظور و مقصود «ایران نوین» به گونه‌اى تحلیل مى‌شود که «دیکتاتورى رضاخانى» بر آن مى‌چربد

مجید محمدی – در اوایل ظهور داعش روزی در یک مصاحبه با بخش فارسی صدای آمریکا داعش را با جمهوری اسلامی مقایسه کردم و شباهت‌های آنها را متذکر شدم. مسئولان صدای آمریکای که می‌دانستند باید بن رودز و مقامات دیگر

چون نیک بنگریم تمامی جوامع اسلامی از مشکل عقب افتادگی فکری شهروندان شان رنج می برند؛ در کشورهای اسلامی مردمان توانایی سبک – سنگین کردن مسائل، اندیشیدن بدون تعصب، منطقی سخن گفتن و گفتگو کردن به دور از خشونت در رابطه با باورهای شان را ندارند. اما مشکل ارتجاع به همین مسائل ختم نمی شود و اگر این جوامع که از هر نظر عقب تر و پست از جوامع سکولار پیشرفته می باشند را به درستی مورد بررسی قرار دهیم، در خواهیم یافت که مردم اینگونه کشورها توانایی قبول حقیقت را نداشته و برای دفاع از باورهای غلط شان حاضرند به هر جنایتی دست بزنند. در جوامع اسلامی کمترین پویایی و فعالیت سودمندی از جانب شهروندان به چشم نمی خورد، بیشتر کشورهای اسلامی تنها مصرف کننده می باشند و توانایی تولید مواد مورد نیاز جامعه خویش را ندارند. اگر به ایران خودمان بنگریم در خواهیم یافت که حتی صنعت کشاورزی و دام پروری که با توجه به شرایط آب و هوایی و مساعد ایران زمین، باید رشد چشمگیری داشته باشند و در حقیقت ایران باید صادر کننده مواد غذایی باشد، به برکت وجود حکومت اسلامی در حال نابودی اند و ایران به کشورهایی چون چین و ترکیه و برزیل و آرژانتین و… برای واردات میوه جات و گوشت های یخ زده نیازمند است.

نسل دیجیتالی برای خواست های عینی خود پاسخ های مشاهده پذیر طلب می کند. برای این نسل گفتمان بهشت ایدئولوژیک و دشمن تراشی و وعده اصلاحات و فریب صندوق رای حتی جلب توجه هم نمی کند. در هر سه جنبش شعارهای رادیکال انقلابی سر داده می شوند که بنیاد نظام های سیاسی مستقر را هدف قرار داده است. مردم لبنان و عراق از دخالت های نظام ایدئولوژیک ایران در کشورهایشان به ستوه آمده اند و مردم ایران از مداخلات اسلامیست های ولایی در کشورهای منطقه که اساس آن را حماقت ایدئولوژیک تشکیل می دهد. محتوای مشترک با زبان های متفاوت بیان می شود. درد مشترک، همبستگی و نسخه مشترک می طلبد.

مریم سطوت، یکی از بازماندگان جنبش چریکی، از این بابت اظهار شگفتی کرد که چریک های کشورهای آمریکای لاتین در مقایسه با همرزمان ایرانی خود از محبوبیت بسیاری برخوردارند. آنان « اینکه در جوانی خود به آن جنبش تعلق داشته‌اند

این نوشته در پاسخ به نوشته آملا هست که چون طولانی شد اون رو به صورت جدا انتشار میدم: من با این تقسیم بندی شیعه به شیعه ی خوب و بد, و کلا مسلمان به مسلمان خوب و بد اعتقادی ندارم!

آنچه این روزها در عراق و لبنان شاهد آن هستیم بازگشت ملیت گرائی به کشورهای اسلامی خاورمیانه است. پیامی که از عراق و لبنان میشنویم یک چیز است. ما همه فارغ از اعتقادات دینی هموطن هستیم. ما همه عراقی هستیم.