جامعه

کنفرانس ورشو  (۱۳ تا ۱۴ فوریه ۲۰۱۹) با شرکت نمایندگان ۶۰ کشور به هدف «جلوگیری از نفوذ ایران در کشورهای منطقه» با بن بست روبرو شد. چرا که شرکت‌کنندگان حتی دربارۀ محکومیت رژیم تهران نیز به توافق نرسیدند. این بن

شاید این پرسش برای شما هم مطرح است که چرا مردم ایران در مقابل این همه ظلم و ستم رژیم اشغالگر آخوندی بی تحرک است و علی رغم تحولات داخلی و خارجی بخودشان تکانی نمیدهند. پاسخ به این پرسش نیاز

در طی چهل سال اخیر بیشتر چپ‌های ایران دستخوش تحول فکری شده و با انتقاد از بینش مارکسیستی به سوی اکولوژی و سوسیال دمکراسی و جمهوری خواهی گرایش پیدا کردند. اما بخش دیگری از چپ‌ها در ساختار فکری کهنه باقی

بعد از سپری شدن چهار دهه از انقلاب ننگین سال 57 اکنون میتوان گفت کسانی که شعار مرگ بر شاه گفتند و به خیابانها ریختند در دو طیف قرار می گیرند: با انصافها و لجوج ها. عده ای مثل خودم،

یکی از شهروند خبرنگاران کشورمان امروز عکسی را به گزارشگر تلویزیون من و تو‌فرستاده بود که در نوع خود بسیار جالب و تامل انگیز بود. این شهروند با فرستادن عکسی از آرامگاه جان باخته راه میهن، «نادر جهانبانی»، برای کپشن

ضدیت و دشمنی رزیم جمهوری اسلامی با فرهنگ و نشانه های ایرانی باعث واکنش منفی مردم شده و مقبولیت این نظام واپس گرا را از درون تهی کرده است.

آنچه چشم آنهایی را که از آن دوران هیچ خاطره‌ای ندارند و یا از بخت بد در چهل سال گذشته به دنیا آمده‌اند، به روی حقیقت گشود، نه کتاب و روایات و درس و مدرسه بلکه تجربه‌ی مستقیم آنها بود: