مشروطه یک حزب نیست بلکه راه و شیوه ایرانیانی است که هم به استبداد نه گفتند و هم به حکومت مشروعه
برای من که دوره جرج بوش و رویای سرنگونی جمهوری اسلامی توسط «حمله خارجی» را به یاد دارم، دعواهای امروز طرفداران ترامپ و بایدن کوچکترین جذابیتی ندارد. من همیشه گفته ام با حمله نظامی به ایران مخالف هستم اما اگر
لشگر اراذل و اوباش اجاره ای علی خامنه ای و شرکا امروز با تجمع در حرم «امام رضا» (ک) و سردادن شعارهایی چون «فحاش بر ائمه اعدام باید گردد»، «توهینگر فاطمه اعدام باید گردد»، «مرگ بر نوچه دست مکرون»، «مرگ
گاهی فکر می کنم زندگی سیاسی مردم و روحیات و رفتار آنها مثل بازی مار و پله است. زمانی که بالا می روند پایشان را روی سر بقیه می گذارند و زمانی که سقوط آزاد می کنند به هر طناب پوسیده ای چنگ می زنند. خیلی از ما اینگونه ایم. شما نگاهی به اطرافیان خود بیاندازید بخوبی متوجه منظورم میشوید.
حتما شما هم متوجه این پدیده شده اید که مردم آمریکا و اروپا (جدا از مورد خاص مردم ایران) با حسرت به «عصر طلایی» دهه های شصت و هفتاد میلادی باز مینگرند. این به هیچ وجه مختص پیر و پاتالهایی
این چوب که بر پیکر ملت ما فرود میآید، بدلیل ارتکاب به چه گناهی نا بخشودنی جسم و جان مان را مجروح و زخمین میسازد؟ چه خطائی از ما سر زده است که شایسته چنین تنبیه و مجازاتی باشیم. نکبت
بعضی دوستان فرانسوی در دهه های اخیر طعنه خیلی معنی داری به کشور خودشان میزنند: «آفریقا در پاریس شروع میشود!» خوانندگانی که با اوضاع فرانسه (در مقایسه با کشورهای شمالی تر اروپا) آشنا هستند منظور را به خوبی متوجه میشوند.
مطلب زیر در کیهان شریعتمداری چهار شنبه ۱۴ آبان ۹۹ منتشر شده که در اصل مشغول زدن پنبه “اینستا” است ولی این قسمت که نویسنده (عباس شمسعلی) از سانسور شکایت میکنه به نظرم جالب آمد. جمهوری اسلامی بارها اثبات کرده
حکومت دین هرگز ما را رها نخواهد ساخت، اگرما خود را از یوغ حکومت دین، از سلطه اش بر خودآگاه و نا خودآگاه، خویشتن را رها نکنیم