مجتهدی که

«در سال 1341 طلبه ای فقیر در مدرسه دارالشفاء حجره داشت و دچار ناراحتی اعصاب شده بود.

پزشک معالج او به او توصیّه کرده بود که کباب برگ بخورد ولی آن طلبه امکان آن را نداشت.

من وضع و حال او را خدمت حضرت امام خمینی مدّظلّه عرض کرد. امام مقدار قابل توجّه ای پول به من داد و فرمودند: هر روز بروید به مغازه قصّابی و گوشت کبابی بخرید و ببرید نزد آن طلبه همانجا بمانید تا او گوشت را کباب کند و بخورد.

گاهی آخوندها میخواهند به مخاطبان ساده لوح خود بقبولانند که مجتهدین در نزد مردم از محبوبیت بالایی برخوردار بودند اما وقتی خوب به داستانهای آنها دقت کنیم درمی یابیم که آخوندها جز مفت خوری و تیغ زدن مردم کار دیگری بلد نبودند. برویم سراغ یکی دیگر از کرامات شیخ جعفر نجفی معروف به کاشف الغطاء

این داستانی که در زیر می خوانید را در چند کتاب مختلف که درباره کرامات دروغین آخوندها نوشته اند را خواندم و بار اول نفهمیدم که کجای این داستان کرامت است؟ این داستان خود مثالی گویا از کلاشی و پدرسوختگی و مفت خوری مجتهدین است. برویم سراغ اصل ماجرا:

آخوند ملازین العابدین سلماسی که از شاگردان برجسته مرحوم سیدمهدی بحرالعلوم بود نقل کرده که بحرالعلوم هر شب در میان کوچه های نجف می گشت و برای فقرا نان و غذا می برد.پس از چند روزی درس را تعطیل کرد.

روزی در محضر آیت الله بروجردی رحمت الله علیه بودم. در ضمن صحبت، از بدی پخت نان شکایت کردند و فرمودند: نانوایی ها نان خوبی نمی پزند. من عرض کردم: از کدام نانوائی نان می گیرند؟ فرمود: فلان نانوائی. من

در زمان مرحوم آقا نجفی اصفهانی، در اصفهان بعضی از کشیشان شهر به ایشان گفته بودند:

شما، علمای امّت اسلام را با انبیاء بنی اسرائیل مقایسه می کنید و بلکه ایشان را از انبیاء بنی اسرائیل برتر می دانید. (یک حدیث هست که می گوید علمای شیعه از پیامبران قبل از محمد بالاترند)، حضرت مسیح (ع) مرده را زنده کرد آیا شما می توانید چنین کاری بکنید؟.

تا هفتاد هشتاد سال پیش مردم بدبخت ایران معمولا وجوهات شرعی خودشان را بصورت پول نقد و یا گونی های گندم و جو و یا پارچه به خدمت آخوندهای مفتخوار می بردند. در زمان آیت الله بروجردی که چک و سفته در بازار رونق یافته بود یک حاجی بازاری خمس دارائی خودش را طی یک فقره چک به محضر آیت الله بروجردی فرستاده بوده و این آخوند احمق خیال کرده که کار او توهین به مقام شامخ روحانیت است!

فاضل تنکابنی در کتاب شریف قصص العلما ص 108 نقل نموده که: در زمانی که شیخ جعفر در لاهیجان بود شخصی به حضورش شرفیاب شده، عرض کرد: با جناب شیخ سخنی محرمانه ای دارم. وقتی که مجلس خلوت شد عرض

مروز به حمام رفته بودم. در رخت کن وقتی خواستم لباسم را در آورم، دیدم آن زن کذایی حاضر شد و من از او فرار کردم. این حالت برای برادرم ادامه داشت. یک روز سیدی آمد و اظهار می کرد که تسخیر جن می داند و ما قضیه برادر را بازگو کردیم، دعایی نوشتند تا از سرش بر طرف شد.

در دوره صفوی و قاجار آخوندهای حقه باز همواره از طریق چاپلوسی و خودشیرینی نزد حاکمان و صاحبان قدرت و ثروت صاحب پول و املاک و مستغلات میشدند اما زمانی که میخواستند داستان چگونگی پولدار شدن خود را برای پیروان بدبخت و بیچاره خود توضیح بدهند اصل ماجرا را تحریف میکردند و مزخرفاتی را سر و هم میکردند که گویی همه حاکمان و مقامات دولتی بیسوادتر از آنها بوده اند و اگر می بینید این آخوندها صاحب مال و اموالی شده اند بخاطر علم و دانش بیکران آنها بوده است