هنر

دیدم مظهر بی شرافتی حاج علی پروین ویدیوئی بیرون داده و مردم را تشویق به رای دادن میکند و قالیباف را تبلیغ مینماید. در انتصابات قبلی هم شده بود خر صادق لاریجانی و گویا آن کثافت کاری کفایتش را نکرده

جواب «الویس» (و احتمالا پوتین، نتانیاهو،…) به «احیاء امپراطوری» از جنس آخوندی: A little less conversation, a little more action, pleaseAll this aggravation ain’t satisfactioning meA little more bite and a little less barkA little less fight and a little

چگونه است که برای آزادی یک خواننده در کمتر از ۴۸ ساعت پتیشن های ۱۰۰ تا ۲۰۰ هزارتایی امضا میشود اما برای غارت خزر و آزادی فلان فعال سیاسی نمیشود ۱۰ هزار امضا جمع کرد؟ چگونه میشود جوانان نسل جمهوری

مردی از روی وحشت و استیصال فریاد می‌زند. استرالیا همچنان در آتش و خاکستر می‌سوزد. انسان‌های بیشماری مثل این مرد نعره سر داده‌اند. به کجا باید پناه برد؟ این تندیس را یک مأمور آتش‌نشانی با شن و ماسه ساخته است.

وقتی در جامعه ای فلاکت زده هنر و هنرمند از لحاظ مالی مستقل نباشد، نتیجه اش این میشود که فاصله اعتراض هنرمندان به سقوط هواپیما و تحریم جشنواره دولتی «فجر» تا بازگشت و مشت محکم بر دهان استکبار زدن، تنها

مناسبتی مانند «پنج دی» در پیش است و ما هنوز نمیتوانیم از این عادت انتشار مطالب «بی ربط» دست برداریم! کاملا بدون مناسبت من به یاد سرود ملی فرانسه (مارسییز) افتادم، که چند خط آن را اینجا با یک ترجمه