جامعه

باید اعتراف کنم که اوقاتی وجود دارد که از ایرانی بودن خویش شرمنده میشوم. از رفتار این ملتی که این بخت بد را داشتم که در میان آنها بدنیا بیایم حالت استفراغ به من دست میدهد. باز اوقاتی هست که

این روزها صدای خودی های نظام هم بلند شده است و استمرار طلبان امید دارند با مرگ احتمالی خامنه ای و حذف ولایت وقیح، بساط سفره انقلاب جمع نشود. نکته جالب توجه در این میان، صحبت های افرادی چو عباس

در ملک ویران شده ایران روز نیست که سری بر دار نرود و تنی فروخته نشود و خانه ای چراغش خاموش نشود. براستی ما چرا به چنین نفرینی دچار گشته ایم؟ چگونه است در سرزمینی که اینچنین به لحاظ جغرافیایی

آب یگانه ماده حیات است که موجب پیدایش تمدنها و بسط و توسعه اجتماعی انسان ها می شود. فلات ایران در نقاطی از ایران که آب و حوزه های آبی کافی وجود داشت، میزبان اقوام آریایی شد. از دیرباز رود

ما خانوادگی واکسن زدیم چون آنرا برای سلامتی خود و جامعه مفید می دیدیم اما انتظار نداریم همه مثل ما فکر کنند. عده ای هستند که مخالف هرنوع داروی شیمیایی، آمپول و واکسن هستند.  این روزها رسانه های چپگرا در

مصطفی تاجزاده که از خمینی طلب های مشهور است دیروز در توییتر خود این عکس را گذاشته و این چنین نوشته است : با نظر آقای مجتبی نجفی کاملا موافقم که: «این تصویر، تصویر آینده ماست. ایران پر از تکثر

تا دیروز لقب «دلواپسان» فقط به شاگردان مصباح یزدی تعلق داشت اما هر چه ما به پایان «بازی تخت و عمامه» نزدیکتر میشویم، دلواپس های دیگری هم به دلواپس های قبلی اضافه میشوند و وسط این بازی ها و کج فهمی

سید علی خامنه‏ ای فرزند حاج سید جواد حسینی خامنه ‏ای، در سال 1318 در مشهد به دنیا آمد. او دومین پسر خانواده بود. زندگی سید جواد خامنه‏ ای، بسیار فقیرانه بود. سیدعلی خامنه‌ای گفته است: «منزل پدری من که