تاریخ

رضا براهنی در این مصاحبه با کمال وقاحت می گوید از جمهوری اسلامی دلخور نیستم. یعنی این همه ویرانی مملکت و کشته شدن هزاران نفر و آوارگی میلیونها ایرانی در نزد این موجود پلشت بی همه چیز هیچ است!

او بیشرمانه از مقاله ای که در نیویورک تایمز در زمان شاه علیه ساواک نوشته بود با افتخار یاد می کند و می گوید همین چند مقاله او در سقوط شاه خیلی تاثیر داشت. او در مقاله هایش از بستن زندانی به پنکه شقفی و تجاوز توسط خرس نوشته بود. مقاله دیگر او که سر و صدای زیادی بپا کرد رابطه جنسی شاه با یکی از ستاره های سینمایی امریکایی بود. براهنی به نوشتن آن دروغ ها و مزخرفات افتخار می کند و اصلا اظهار پشیمانی هم نمی کند.

خیانت دیگری که این افراد کردند دروغ پردازی های عجیب و غریب درباره حکومت پهلوی بود چه در قبل از انقلاب و چه بعد از انقلاب. شما روزنامه های سال ۵۸ را که مرور کنید می بینید روزی نبود که مقاله ای علیه جنایات رژیم طاغوتی شاه ننوشته باشند. آنها از شاه شخصیتی را ساخته بودند که نوکر حلقه به گوش امپریالیسم بوده، نفت را مجانی به آنها میداده، و مثل ضحاک  از کشتن و شکنجه مردم لذت می برده. این دروغ ها را اینها در قالب شعر، مقاله، مصاحبه و خاطرات مثل سم در جامعه تزریق میکردند و هرگز هم تا آخر عمر بابت این دروغها پوزش نخواستند و مردند و بدنامی را برای خود ابدی کردند

سیامک نادری ۲۰ ساله بود که بازداشت شد و اعدام‌های تابستان سال ۶۷ را به چشم دید. ‌او پس از سه دهه، در گفت‌و‌گو با دویچه وله فارسی از سال‌های زندان، شکنجه و البته خاطرات‌اش از حمید نوری می‌گوید.

بی سوادی و بیشعوری روح الله خمینی درباره موسیقی غربی شگفت آور است. او حتی از مرتجع ترین آخوندهای دوران خودش هم نفهم تر و بیشعورتر بود.

از همینجا:

در صورتیکه فارسیش هم خوب بود, بیشترش به انگلیسی میگفت. رضا شاه اوقاتش تلخ شد و همونجا اومدن جلوی ما بردن حبسش کردن. [رضا شاه] گفت: این مملکته مرتیکه فارسی حرف بزن!

امروز در توییتر جناب فرج سرکوهی نامه ای منتشر و ریتوییت شد که برای من خیلی غافلگیرکننده بود. در قسمتی از این نامه که نوعی اعتراف به خطا است، آمده است : خشمِ نسل‌های بعد از انقلاب نسبت به انقلاب

این آهنگ برای اولین بار برای سرود صبحگاهی در سال ۱۳۵۳ توسط انوشیروان روحانی ساخته شد.