کرامات آخوندها

واقعا تاریخ ایران پر است از حکایات تکان دهنده که متاسفانه نه در مدارس و نه در دانشگاهها فرصتی برای شناسایی اینگونه وقایع نبوده و نیست.

بطور خلاصه آنکه در اصفهان، یک طلبه حقه باز پدر سوخته به نام سید محمد باقر شفتی ملقب به حجت الاسلام با پشتیبانی علمای اصفهان به شهرت رسید و کم کم آنقدر مال و اموال به چنگ آورد که در تاریخ ایران تبدیل به یکی از ثروتمندترین آخوندهای تاریخ ایران گردید.

معروف آنست که در اوایل ورود مرحوم سید محمد باقر شفتی که بسیاری از مردم این شهر حتی خواص و اهل علم ایشان را نمی شناختند و ایشان هنوز مشهور نشده بود، روزی جهت خریدن نان به دکان خبازی میروند ، یکی از کارگران دکان مزبور با رفیق خود صحبت میداشته و در ضمن گفتگو اقرار به انجام معصیتی می کنند که طبق موازین شرعی حکم آن قتل بوده است .

علامه سید عبدالکریم لاهیجی از علماء جلیل القدر و عظیم المنزله و فقهاء عظیم الشان و مدرسین بزرگوار و محققین عالیمقدار صاحب نفس قدسیه و روح ملکوتی و قلب تابناک ومجسمه قدس و تقوا و پیکره زهد و ورع و جرثومه علم و عمل بوده است. داستانی از عظمت و بزرگی روح و معنویت او را از بعضی ثقات معاصر شنیدم که در جلد ششم گنجینه دانشمندان یاد کرده اینجا هم مناسب است می نگارم:

در تهران یک خانواده بزرگ و ثروتمند از سادات وجود دارند که اکثرا لباس آخوندی هم بر تن دارند و فامیلی آنها ” سید اخوی” است. اینها از نوادگان آخوندی هستند به نام حاج سید حسن اخوی. در کتاب اختران

مرحوم حاج شیخ حسین ملقب به نظام، یکی از وعاظ مشهور بود و مورد توجه اهل بیت رسالت بخصوص سالار شهیدان علیهم الصلوه و السلام بود و عنایت مخصوص و کرامتی درباره آن مرحوم فرمودند که بسیاری از مردم از خود او شنیده اند و در اینجا مناسب است برای حاضرین و اینده گان داستان آنرا بنگارم که بدانند امامان ما یعنی خانواده نبوت و رسالت دوستانشان را فراموش نمی کنند و وانمیگذارند.

از جناب شیخ محمدحسین، آقازاده آیت الله اشعری نقل شده که می‌گوید: شبی آقا در حیاط منزل کنار نوه کوچکش خوابیده بود، نیمه‌شب کودک با صدای بلند،‌ شروع به گریه کرد. ما تعجب کردیم چراکه آقا به قول خودش از

آیت الله العظمی اراکی میفرمودند: من هرگاه مشکلی پیدا میکنم یک دور تسبیح صلوات می فرستم و ثواب آن را نثار ائمه اطهار و چهارده معصوم علیهم السلام میکنم آنگاه مشکل من به آسانی حل می شود!

از مرحوم آقا نورالدین اراکی – رحمت الله علیه – نقل میکردند که : صاحب جواهر (صاحب جواهر نام یکی از آخوندهای پدرسوخته دوره قاجار است که کتاب جواهر الکلام را نوشته) به کسی اجازه اجتهاد نمی داد . یکی از اهل علم( به طلبه ها میگویند اهل علم!!) ، وقتیکه قصدمیکند که به وطن باز گردد از ایشان می خواهد که به او اجازه اجتهاد بدهند . صاحب جواهر حاضر نمی شود و در این زمینه تلاش او هم به نتیجه ای نمی رسد .
عاقبت به صاحب جواهر عرض میکند :هر طور که میل دارید اجازه بدهید !

مرحوم حاج شیخ حسنعلی تهرانی که از اوتادو بزرگان و شاگردان میرزای شیرازی بود نقل فرمود که :
در نجف اشرف تحصیل میکردم و برادرم که ساکن تهران بود و گویا لباس مخصوص درباریان و شاه را تهیه و از این راه امرار معاش میکرد و وضع مالی اوخوب بود ماهانه مبلغی جهت مخارج زندگی می فرستاد تا از تحصیل فارغ شدم و به خراسان آمدم .