تظاهرات

در این نیم قرنی که گذشت چپ ایرانی و مسلمانان نخود مغز شیعه سان هر جا که میتوانستند با اتحادی ناگسستنی به ایران و ایرانی ضربه زده اند. انگار همین دیروز بود که قداره کشان و سگ سیبیل ها و

چند سالی است که افسردگی شدید امانم را بریده است. دیگر نه سیگارپیچ های فراموشی و نه بطری های خالی ویسکی و نه قرص های رنگارنگ هیچکدام نمیتواند مانع از اندوهی شود که جانم را فرا گرفته است. بارها در

این روزها ورشکستگان سیاسی انقلاب ننگین ۵۷ به صورت هماهنگ و برنامه ریزی شده فغان وامصیبتا سر میدهند که مطبوعات و تلویزیونها میخواهند رضا پهلوی را برجسته کنند! جل الخالق، هر فردی که فرزند آخرین پادشاه ایران باشد و نوه

جمهوری اسلامی که فرزند ناقص الخلقه و صد پدر و نتیجه هماغوشی ارتجاع سیاه ( ملایان + مصدقی ها) و ارتجاع سرخ ( اوباش توده+ فدایی+مجاهد و در کل چپ ۵۷ تی) و اشتباهات مرگبار شاه در عدم سرکوب تروریست

در حالت عادی و در رژیم های عادی همه مردم عاشق مبارزات غیر خشونت آمیز هستند و هیچکس دوست ندارد همانند دوران جنگ سرد و مد شدن چریک بازی، زندگی خودش را فدای آرمانهایی کند که در زمانه فعلی تهی

فراخوان تشکل‌های دانشجویی ایران برای تجمع اعتراضی علیه «حجاب اجباری» در روز ۲۶ فروردین را باید از همین ثانیه هایی که میگذرد با تمام توان نشر و بازنشر کرد و نگذاشت خون جوانانی که در این سالهای سیاه _ به

در این دو ماهی که از حملات شیمیایی ادامه دار اسید پاش ها به مدارس دخترانه گذشته است، هیچکدام از این بیانیه نویس ها و منشور سازان و قانون اساسی نویسان که فقط دلشان خوش است برای پس از براندازی

از زمان اشغال ایران در سال ۵۷ تاکنون، سالهای سخت زیاد داشتیم اما هیچ سالی نوزوزش مثل امسال غم بار نبود. هرچند هر سال از این ۴۴ سال، همواره مصیبت و کشتار مردم را داشتیم اما هیچ سالی رژیم اینقدر

ما فرزندان پس از انقلاب اسلامی که از کودکی تا میانسالی خویش را در جنگ و تحریم و موشک باران گذرانده ایم، کاملا صدای آژیر قرمز را میشناسیم. هنوز هم من وقتی به صورت اتفاقی نوحه های آهنگران و فیلم