مشروطه یک حزب نیست بلکه راه و شیوه ایرانیانی است که هم به استبداد نه گفتند و هم به حکومت مشروعه
تبلیغاتی که تو این سالیان حول پدیدهای به نام «بهرام مشیری» توسط گروههای مختلف دستاندرکار انقلاب کور و ننگین ۵۷ انجام شده، نَه نشانهی احترام و ارادت به یک استاد راستین، بلکه نشانهی هبوط و استیصال این گروههاست که به
در مدتی که در تهران بودیم شنیدیم که حدود ده راهزن را که نزدیک همدان به کاروانی حمله کرده و مردم را کشته و بار و بنه شان را برده بودند مجازات می کنند. این مجازات در میدانی بزرگ در مرکز تهدان اجرا میشد به نام میدان اعدام.
این تبهکاران را از زندان تا این میدان پیاده به صف گرداندند و میرغضب که در جلو آنها میرفت دشنه اش را پی در پی تاب میداد.
جلاد در خیابان میرفت و با فریاد به مردم می گفت که محکومان را برای اعدام می برند. مردم رهگذر و تماشاچی هم خرده پولی کف دست جلاد می گذاشتند. این پول در واقع انعام میرغضب بود. پس از اجرای مجازات هم جلاد دوره می گشت و اجرا شدن حکم را فریاد میکرد و با این کار تا سه روز می توانست پول جمع کند.
انگلستان در قرن هفدهم وقایعی را تجربه نمود که قرینه تاریخی اتفاقاتی است که در قرن بیستم در ایران رخ داد. در آن زمان لایحه چند تن از نمایندگان مجلس برای قرار دادن کنترل نیروی زمینی و دریایی در دست
در دوره ناصرالدین شاه، فقط پنج کشور در تهران نمایندگی سیاسی داشتند: روس، انگلیس، فرانسه، اتریش و عثمانی.
یکی از سوررئال ترین تصاویری که از روزهای انقلاب دیدم. داخل کلیسای سنت مری پاریس، تعدادی آخوند و دانشجو با نقاب های سرخ روی از اون پتو نقش ببری های وطنی نماز میخونن و شعار میدن «درود بر خدمات انقلابی
مقدمه: دردوره ناصر الدین شاه، ایران دارای دو نخست وزیر با درایت داشت یکی امیر کبیر بود و دیگری سپهسالار. سپهسار مردی فرنگ رفته و دنیا دیده بود. زبان فرانسه را بخوبی می دانست و در نظر داشت ساختار حکومتی فرانسه را در ایران پیاده کند که با فتنه آخوندها و بدگویی آنها در نزد شاه، از مقام خود خلع شد و چندی بعد ترور شد.
بعد از او امین الملک صدر اعظم ایران شد. او شخصی را به سمت وزیر خارجه ایران برگزید که اصلا نه زبان خارجه می دانست و نه کوچکترین دانشی از جغرافیا.
من این مردم را نمی شناسم مردمی که در چشمهایشان به جای حیای آشنا، بیشرمی بیگانه جا دارد. زبانشان را نمی فهمم زبانی که درعوض سخن شیرین، بار تلخ شعار گرفته است. این مردمی که پا را به تجاوز بر میدارند و در سر نقشهٌ تهاجم دارند، از من دورند.