نویسنده: csomeb

ز درد می دل زهاد با صفا نشود که چشم آبله روشن به توتیا نشود پس از فراق، قلم نیست بر شکسته دلان چو نی جدا ز شکر گشت بوریا نشود جدا فتاده ام از کاروان در آن وادی که

در تاریخ سیاه و سراسر دروغ و نیرنگ انقلاب اسلامی، مشخص نیست که اولین بار چه کسی شعار میکشم میکشم آنکه برادرم را کشت، را سر داده است! بدون شک زمانی که اوباش ۵۷ تی با خانه تیمی درست کردن

 فرهاد متقی، مجری و خبرنگار با انتشار مطلبی در توییتر از کشف جسد امین بذرگر در کوه‌های دراک شیراز خبر داد. امین بذرگر کشتی‌گیر و از دوستان نزدیک زنده‌یاد نوید افکاری، بارها به دلیل حمایت‌های خود از این جانباخته راه آزادی،

چهار دهه پس از انقلاب ایران‌سوز بهمن ۵۷ و باز و رسوا شدن مشت‌های آسمان‌کوب قوی و گونه‌گون، شبح پهلوی بر فراز آسمان ایران می‌چرخد؛ شبحی که از جان‌های مشتاق برخورداری و آزادی دلربایی می‌کند. چهار دهه پس از سقوط

پیش از آنکه بر اساس تیتر، این مطلب را قضاوت کنید، خواهش میکنم ابتدا تا به انتهای مطلب را با دقت بخوانید و پس از آن پاسخ نکات مطرح شده را بدهید. در این روزهایی که ملت جان به لب

یکی از کارهایی که «نظام» با زیرکی در اعتراضات انجام میدهد، مهندسی کردن خشم مردم است. یعنی مثلا وقتی میبینند مردم بسیار خشمگین هستند، ترجیح میدهند از «رییسی» قصاب در نقش کیسه بوکس و محافظ اصل نظام استفاده شود. رییسی

سال ۸۸ را باید نقطه عطفی در دوران رهبری خامنه ای دانست. سالی که او کلنگ اتوبان « یادگار مقام معظم رهبری» را زد؛ سالی است که خون نداها و سهراب ها خواب را از چشمان رهبر نفهم انقلاب ربود

وقتی هواپیما جوانان نخبه کشور را زدید در دلتان گفتید چه توضیحی بدهیم، مردم فرموشکارند، چند روز دیگر یادشان می‌رود.ولی ما یادمان نرفت.سعی کردیم هم فراموش کنیم، شاید بتوانیم زندگی کنیم، ولی مگر می‌شد.ما تا عمق دل‌مان سوخته بود، هم

در این سالهایی که حکومت جمهوری اسلامی دکترین گروگانگیری را بر روی ایرانیان دو تابعیتی پیاده کرده است، گرفتاری هیچکدام از این ایرانی ها به اندازه ظلمی که بر احمد رضا جلالی رفته، دل مرا نشکانده است؛ خاصه که همسر

وقتی جهان درگیر جنگ سرد بود و تمام کشورهای جهان یا به بلوک شرق چشم داشتند و یا دوست غرب بودند، پادشاه ایران دوستی با غرب و به ویژه آمریکا را به دوستی با شوروی ترجیح داد و نتیجه این