کرامات علما

این آخوندهای کره خر در مزخرف گویی و یاوه بافی و حرف مفت زدن بی نظیرند.

مثلا وقتی میخواهند برای خودشان یا یکی از همپالی کهایشان تقدس آفرینی کنند آنچنان یک مسئله ساده و پیش پا افتاده را رنگ و لعاب تقدس می دهند که انگار این اتفاقات فقط برای روحانیون معظم رخ میدهد و بقیه مردم هویج تشریف دارند.

مثلا طرف انگشترش را گم کرده یا الاغش را دزد برده انچنان از این قضیه معجزه خلق می کنند و آنچنان زمین و آسمان را بهم می بافند که گویی اینها تافته جدا بافته هستند. برویم سراغ داستان یکی از همین پدرسوخته های حقه باز:

معروف آنست که در اوایل ورود مرحوم سید محمد باقر شفتی که بسیاری از مردم این شهر حتی خواص و اهل علم ایشان را نمی شناختند و ایشان هنوز مشهور نشده بود، روزی جهت خریدن نان به دکان خبازی میروند ، یکی از کارگران دکان مزبور با رفیق خود صحبت میداشته و در ضمن گفتگو اقرار به انجام معصیتی می کنند که طبق موازین شرعی حکم آن قتل بوده است .

علامه سید عبدالکریم لاهیجی از علماء جلیل القدر و عظیم المنزله و فقهاء عظیم الشان و مدرسین بزرگوار و محققین عالیمقدار صاحب نفس قدسیه و روح ملکوتی و قلب تابناک ومجسمه قدس و تقوا و پیکره زهد و ورع و جرثومه علم و عمل بوده است. داستانی از عظمت و بزرگی روح و معنویت او را از بعضی ثقات معاصر شنیدم که در جلد ششم گنجینه دانشمندان یاد کرده اینجا هم مناسب است می نگارم:

در تهران یک خانواده بزرگ و ثروتمند از سادات وجود دارند که اکثرا لباس آخوندی هم بر تن دارند و فامیلی آنها ” سید اخوی” است. اینها از نوادگان آخوندی هستند به نام حاج سید حسن اخوی. در کتاب اختران

مرحوم حاج شیخ حسین ملقب به نظام، یکی از وعاظ مشهور بود و مورد توجه اهل بیت رسالت بخصوص سالار شهیدان علیهم الصلوه و السلام بود و عنایت مخصوص و کرامتی درباره آن مرحوم فرمودند که بسیاری از مردم از خود او شنیده اند و در اینجا مناسب است برای حاضرین و اینده گان داستان آنرا بنگارم که بدانند امامان ما یعنی خانواده نبوت و رسالت دوستانشان را فراموش نمی کنند و وانمیگذارند.

از جناب شیخ محمدحسین، آقازاده آیت الله اشعری نقل شده که می‌گوید: شبی آقا در حیاط منزل کنار نوه کوچکش خوابیده بود، نیمه‌شب کودک با صدای بلند،‌ شروع به گریه کرد. ما تعجب کردیم چراکه آقا به قول خودش از

از مرحوم آقا نورالدین اراکی – رحمت الله علیه – نقل میکردند که : صاحب جواهر (صاحب جواهر نام یکی از آخوندهای پدرسوخته دوره قاجار است که کتاب جواهر الکلام را نوشته) به کسی اجازه اجتهاد نمی داد . یکی از اهل علم( به طلبه ها میگویند اهل علم!!) ، وقتیکه قصدمیکند که به وطن باز گردد از ایشان می خواهد که به او اجازه اجتهاد بدهند . صاحب جواهر حاضر نمی شود و در این زمینه تلاش او هم به نتیجه ای نمی رسد .
عاقبت به صاحب جواهر عرض میکند :هر طور که میل دارید اجازه بدهید !

مرحوم حاج شیخ حسنعلی تهرانی که از اوتادو بزرگان و شاگردان میرزای شیرازی بود نقل فرمود که :
در نجف اشرف تحصیل میکردم و برادرم که ساکن تهران بود و گویا لباس مخصوص درباریان و شاه را تهیه و از این راه امرار معاش میکرد و وضع مالی اوخوب بود ماهانه مبلغی جهت مخارج زندگی می فرستاد تا از تحصیل فارغ شدم و به خراسان آمدم .

آیت الله آقای حاج سیداحمد خوانساری فرمودند: در زمان مرحوم آقای حاج شیخ عبدالکریم حائری روزی به من گفت : بیا باهم کتاب حج را مباحثه کنیم . من هم قبول کردم لذا روزها در مسجدعشقعلی با هم مباحثه حج

فرزند یکی از تجار اصفهان وقتی از مدرسه به سوی خانه میرفته از جلوی دکان آهنگری و جوشکاری عبور می کند که ناگهان تکه ای فلزی پرت میشود و وارد چشم او میشود.

سریعا او را به بیمارستان اصفهان انتقال میدهند و پس از انجام عکس ها و کارهای مقدماتی پزشک جراح چشم نظر خود را چنین اعلام می کند: